tag:blogger.com,1999:blog-89581841268713581252012-02-16T14:55:53.524-08:00Iστοριες για Αγ(ρ)ιουςΜαριλενα Καβαζηhttp://www.blogger.com/profile/07527576073754053884noreply@blogger.comBlogger81100tag:blogger.com,1999:blog-8958184126871358125.post-21871755334363732522011-12-29T08:42:00.000-08:002011-12-29T08:58:39.350-08:00Πρώτη δημοσίευση περιοδικό "Εψιλον", Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 2008. <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-K0Zdep8wDfk/TvycN4aRvkI/AAAAAAAAAGE/g5oVBF9sd7I/s1600/untitled.bmp" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="249" width="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-K0Zdep8wDfk/TvycN4aRvkI/AAAAAAAAAGE/g5oVBF9sd7I/s320/untitled.bmp" /></a></div><br />«Ξυπνάω αργοπορημένη και ψάχνω στο δίπλα μαξιλάρι για τον Robo50. Αυτός όμως έχει ήδη σηκωθεί, ‘άργησες πάλι’ μου λέει χαμογελώντας και φέρνει καφέδες για δύο. Πώς τα καταφέρνει να ναι πάντα στην ώρα του; <br />Τον αγόρασα online πριν τρία χρόνια- το βράδυ που χώρισα με τον τελευταίο άνθρωπο που είχα σχέση. Τότε ζήλευα υπερβολικά, (ο λόγος που χώρισα) και έτσι αποφάσισα να μην τα ξαναφτιάξω με ανθρώπους. Τα παιδιά δεν με ενδιέφεραν ποτέ, οπότε είπα να ξεμπλέξω μια και καλή με αυτό το συναίσθημα. Να χω το κεφάλι μου ήσυχο. Πήγα και διάλεξα λοιπόν έναν κούκλο πρώτης τάξεως, προγραμματισμένο για «εργασία από το σπίτι». Έτσι λένε όσους δουλεύουν απ’το σπίτι μέσω internet για το δημόσιο, και αυτοί συνήθως μαγειρεύουν κιόλας και κρατάν και το σπίτι συμμαζεμένο. Σήμερα η τιμή τους έχει πέσει στο εν τρίτο. <br />Την μικρή περιουσία που πλήρωσα τότε, πάντως, δεν την μετανιώνω: έχω έναν τρομερό εραστή, κανείς δεν καταλαβαίνει ότι είναι ρομπότ ενώ με αφήνουν αδιάφορη ανησυχίες τύπου: που θα βρω τον τέλειο άντρα, ή πώς θα τον κρατήσω. Έκτοτε, είμαι πώς να το πω… ήρεμη. Δουλεύω περισσότερο. Ζω υγιεινά. Και είναι μόνο κάτι μουντές μέρες σαν σήμερα που αναρωτιέμαι αν γι’ αυτό εφευρέθηκαν τελικά όλα αυτά τα ρομπότ…<br />Ανοίγω την tv ενώ ντύνομαι. Πάλι πορείες. Τα ρομπότ ξανά στους δρόμους, το νέο debate είναι αν θα επιτραπούν οι υιοθεσίες παιδιών σε ζευγάρια όπου ο ένας από τους δύο είναι ρομπότ. Θα περάσει, σκέφτομαι. Όπως πέρασε πριν 5 χρόνια ο νόμος που επιτρέπει τους ‘μεικτούς’ γάμους. Ο καλός μου έχει αμέσως άποψη επ’ αυτού. ‘Αγαπάω τα παιδάκια. Προτείνω να αρχίσουμε να το συζητάμε’, μου χαμογελά πίσω από το λάπ τοπ. Τουλάχιστον δεν κατεβαίνει στις πορείες...»<br /><br />Έτσι θα ξεκίναγε- αν έγραφα- το πρώτο μου μυθιστόρημα. Αν προλάβαινα να το ολοκληρώσω πριν το 2050, δε, θα θεωρείτο «επιστημονικής φαντασίας». Μετά θα ήταν «κοινωνικό»...<br /><br />Οι σκέψεις μου μπήκαν όταν υπέπεσε στην αντίληψή μου ένα άλλο βιβλίο, που κυκλοφόρησε πριν δυο μήνες. Λέγεται «Sex with Robots», και το έγραψε ένας εξπέρ της τεχνητής νοημοσύνης, ο εξινταδυάχρονος David Levy. Αυτός ο ειδικός θεωρεί πως γύρω στο 2050 θα μπορούμε να κάνουμε σεξ με ρομπότ, τα οποία έως τότε θα είναι εντελώς δυσδιάκριτα με τους ανθρώπους. Τα ονόμασε sexbots (διαχωρίζοντάς τα σε fembots και malebots) ενώ τόνιζε πως «θα υπάρχει εκπληκτικό σεξ για όλους, καθώς ένα καλοσχεδιασμένο sexbot θα κατέχει στην εντέλεια όλες τις σεξουαλικές τεχνικές». <br />Ο παγκόσμιος τύπος αγκάλιασε το βιβλίο κάπως ενοχικά: αρκετοί βιβλιοκριτικοί χλεύασαν το θέμα, άλλοι το θεώρησαν υπερβολικό, πολύ καλό για να’ ναι αληθινό, ενώ όσοι τον πίστεψαν κινήθηκαν με φανερή επιφυλακτικότητα χωρίς να πάρουν θέση. Ασυγκίνητο πάντως δεν άφησε κανέναν. Το σεξ πουλάει, τι να κάνουμε; Αυτό φέρει ως επιχείρημα και ο ίδιος ο Levy: επειδή ακριβώς μοσχοπουλάει, το σεξ θα είναι ένα από τα πρώτα πεδία εφαρμογής, η «μεγάλη αγορά», των ρομπότ.<br />Προσωπικά τα δημοσιεύματα με άφησαν με ένα αίσθημα ανικανοποίητου. Ήθελα να μάθω και άλλα. Πήρα και διάβασα, λοιπόν, το βιβλίο. Και πάλι. Μου κάλυψε μεν την θεωρία, όχι όμως όλες τις κοινωνικές ανησυχίες που ο πιθανός ερχομός των sexbots μου προκαλεί. Ευτυχώς ο κύριος Levy δέχτηκε αμέσως να μας παραχωρήσει μια συνέντευξη, ευελπιστώντας να μου τις λύσει… <br /><br /><br />- Κύριε Levy για όσους δεν διάβασαν το βιβλίο, περιγράψτε μας πως θα είναι αυτά τα sexbots;<br />- Χμ, μεγάλο θέμα για μια σύντομη απάντηση. Σε πολύ γενικές γραμμές: θα μοιάζουν ακριβώς με μας, θα μιλάν όπως εμείς, θα συμμετέχουν σε συζητήσεις, θα έχουν αισθήματα, εξυπνάδα, προσωπικότητα και θα είναι σεξουαλικά ενεργά. <br />- Αυτό που περιγράφεται είναι για πολλούς ο μεγαλύτερός τους φόβος: ρομπότ με συνείδηση. Πιστεύετε πως σε κάποια χρόνια θα φτιάχνουμε όντα ίδια με μας;<br />- Ασφαλώς τα ρομπότ μια μέρα, πολύ σύντομα, θα είναι προγραμματισμένα έτσι ώστε να έχουν συνείδηση. Ήδη γίνονται ακαδημαϊκές έρευνες και προσπάθειες για την επίτευξη αυτού του στόχου. Διατριβές με τίτλους όπως «Τεχνητή Συνείδηση», «Ρομποτική Συνείδηση» έχουν ήδη κυκλοφορήσει ενώ πραγματοποιούνται διαρκώς συνέδρια με αυτό το θέμα. Όλη αυτή η έρευνα, λοιπόν, μια μέρα θα έχει ως αποτέλεσμα τον σχεδιασμό ρομπότ που θα έχουν, αυτό που καταλαβαίνουμε ως, συνείδηση. Όσον αφορά το αν θα κατασκευάζουμε όντα ακριβώς όπως εμείς, όχι. Δεν θα είναι ακριβώς όπως εμείς. Δεν θα έχουν αίμα και οστά. Αλλά θα συμπεριφέρονται ακριβώς όπως οι άνθρωποι, σε όλες τους τις δραστηριότητες. <br /><br />- Γράφεται πως τα ρομπότ που θα σχεδιαστούν για να αγαπούν και να ικανοποιούν σεξουαλικά τους ανθρώπους θα μειώσουν σταδιακά, ίσως και εξαφανίσουν, το ανθρώπινο αίσθημα της μοναξιάς. Θεωρείται ότι αυτό το συναίσθημα μπορεί να εξαφανιστεί ή να αλλάξει;<br />- Εάν ένας άνθρωπος που νοιώθει μοναξιά επειδή δεν έχει κανέναν να αγαπά ή κανέναν που τον αγαπά, αποκτήσει ξαφνικά ένα ρομπότ που τον αγαπά και που προκαλεί και στον ίδιο αισθήματα αγάπης, ο λόγος της μοναξιάς αυτού του ανθρώπου θα εξαφανισθεί. Ασφαλώς, θα υπάρχουν άνθρωποι που θα βρίσκουν στις συναναστροφές τους με τα ρομπότ λιγότερη ικανοποίηση απ’ ότι στις ανθρώπινες. Αλλά πιστεύω πως αυτή η στάση θα προέρχεται εν πολλοίς από την προκατάληψη τους απέναντι στις σχέσεις ανθρώπου- ρομπότ. Και έως το έτος 2050, ή εκεί γύρω, αυτοί οι άνθρωποι θα αποτελούν μια μικρή μειοψηφία.<br /><br />- Οι πλαστικές κούκλες, όμως, οι δονητές και παρόμοια σεξουαλικά υποκατάστατα ακόμα προκαλούν σε πολλούς αισθήματα απέχθειας, ή θεωρούνται ταμπού. Στην περίπτωση των sexbots πως θα ξεπεραστούν αυτοί οι αρνητικοί συνειρμοί; <br />- Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα βρίσκουν αποκρουστικό οποιοδήποτε σεξουαλικό υποκατάστατο. Επειδή δεν είναι αρκετά εξοικειωμένοι με την ιδέα, για θρησκευτικούς λόγους ή άλλους. Αλλά δείτε, ας πούμε, την άνοδο της δημοτικότητας των δονητών: στο Ηνωμένο Βασίλειο πωλούνται περί τα 2,5 εκατομμύρια ετησίως. Στις ΗΠΑ ο αριθμός ανέρχεται στα 30 εκατομμύρια το χρόνο! Υπάρχει λοιπόν ένας τεράστιος πληθυσμός παγκοσμίως που αναζητά μεγαλύτερη σεξουαλική ικανοποίηση και είναι διατεθειμένος να χρησιμοποιήσει σεξουαλικά υποκατάστατα. Με το που θα διατεθούν οι εραστές- ρομπότ στην αγορά, το θέμα θα υπέρ- καλυφθεί από τα ΜΜΕ. Θα διαβάζουμε κάθε μέρα άρθρα από ανθρώπους που θα περιγράφουν την εμπειρία τους με τα sexbots. Το να ακούει κανείς – σιγά σιγά και από διασημότητες- δηλώσεις όπως «Έκανα σεξ με το ρομπότ μου και ήταν φανταστικό! Είχα πολλαπλούς οργασμούς!», θα είναι κάτι διαδεδομένο, αυτονόητο. Έτσι η διασημότητα των sexbots θα λάβει τρομερές διαστάσεις, ο κόσμος θα εξοικειωθεί μαζί τους και η ζήτηση τους θα αυξηθεί.<br />- Θα μπορούν όλοι να έχουν έναν εραστή- ρομπότ, ή θα είναι προνόμιο μόνο των πλουσίων;<br />- Στην αρχή η τιμή τους θα είναι εξωπραγματική, μόνο οι πραγματικά πλούσιοι θα μπορούν να τα αγοράσουν. Στη συνέχεια όμως, καθώς η ζήτησή τους θα αυξάνεται η τιμή τους θα πέσει κάπως και αρκετοί άνθρωποι θα δύνανται να τα νοικιάζουν με την ώρα. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ιαπωνία και στην Κορέα: είναι πλέον δυνατή η ενοικίαση των sex dolls (σ.σ. πολυτελής κούκλες από σιλικόνη, ακριβή αντίγραφα γυναικών) με την ώρα, η οποία κοστίζει στους πελάτες περί τα 100 δολάρια, ενώ η αγορά ενός sex doll θα τους στοίχιζε κάποιες χιλιάδες δολάρια. Στο τέλος βέβαια, καθώς η ζήτησή τους θα αυξάνεται όλο και περισσότερο, η τιμή τους θα γίνει προσιτή σε όλους. Αναλογισθείτε τι έγινε με την τηλεόραση, το βίντεο, τα κινητά. Τα sexbots θα έχουν αναμφίβολα την ίδια οικονομική πορεία που είχαν όλα σχεδόν τα νέα ηλεκτρονικά επιτεύγματα. <br /><br /><br />- Πιστεύεται ότι θα υπάρξουν και ρομπότ που θα μοιάζουν με παιδιά, αλλά θα έχουν σεξουαλικές επιδόσεις ενήλικα, προκειμένου να ικανοποιούνται παιδεραστές; Και αν ναι, θα προκύψουν ηθικά ζητήματα, παρότι ουσιαστικά μιλάμε για μηχανές;<br />- Αυτό είναι ένα δύσκολο θέμα, και μια πολύ καλή ερώτηση. Πιστεύω πως τέτοια ρομπότ θα σχεδιαστούν, αλλά ως μια μορφή θεραπείας. Για να γιατρευτούν οι άνθρωποι που υποφέρουν από αυτή τη σεξουαλική διαταραχή. Ασφαλώς, ελλοχεύει ο κίνδυνος οι παιδόφιλοι να χρησιμοποιούν επί μονίμου βάσεως τέτοια ρομπότ- παιδιά, προφασιζόμενοι ότι έτσι δεν θέτουν σε κίνδυνο τα πραγματικά παιδιά. Και από αυτό, ναι, θα προκύψουν τεράστια νομικά και ηθικά ζητήματα. Είναι διεστραμμένο; Είναι καλύτερα έτσι; Καλλιεργεί την παιδοφιλία; Σίγουρα θα είναι μια από τις τρομερές διαμάχες που θα ξεσπάσουν … Δεν προσποιούμαι ωστόσο ότι έχω όλες τις απαντήσεις. <br /><br />- Σήμερα, το ίντερνετ έχει αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε, δουλεύουμε, καταναλώνουμε και κοινωνικοποιούμαστε. Κάποιοι δεν θα μπορούσαν να φανταστούν την ζωή τους χωρίς αυτό. Πώς πιστεύετε ότι θα αλλάξουν τα sexbots τις ζωές μας για πάντα;<br />- Στην ουσία θα αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους, τόσο τις σεξουαλικές όσο και τις πλατωνικές. Σε γενικές γραμμές οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν επαναπροσδιοριστεί και αλλάξει κατά πολύ τα τελευταία 50 χρόνια. Το ίδιο και ο θεσμός του γάμου. Καθώς ο καιρός περνάει, αυτές οι αλλαγές θα είναι όλο και πιο δραματικές, το ίδιο και η ταχύτητα με την οποία θα πραγματοποιούνται. Έτσι, στα επόμενα 50 χρόνια, οι αλλαγές που θα βιώσουμε θα είναι πολύ πιο ριζοσπαστικές από αυτές του περασμένου μισού αιώνα και τα ρομπότ, ως ένα νέο είδος «ατόμου», θα παίξουν κυρίαρχο ρόλο σε αυτές. <br />- Μήπως αυτά τα νέα «άτομα» θα εμποδίζουν τους ανθρώπους από το να κάνουν υγιείς και φυσιολογικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους; Αν είναι όντως τόσο τέλεια, γιατί να προτιμήσεις έναν άνθρωπο στη ζωή και στο κρεβάτι σου, που πιθανότατα δεν θα είναι τόσο φοβερός εραστής, που μπορεί να σε παρατήσει ή να σε πληγώσει;<br />- Δεν πιστεύω πως ο άνθρωπος θα πάψει να συνάπτει σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Το ένστικτό του ομοίου θα μας σπρώχνει στο να διατηρούμε κοντά μας ανθρώπους. Αναμφίβολα όμως θα υπάρξουν και αρνητικά. Για παράδειγμα, αν ένας άντρας γνωρίζει ότι μια γυναίκα (μπορεί να) κάνει καταπληκτικό σεξ με ένα ρομπότ, θα αυξηθεί τρομερά το άγχος επίδοσής του. Και αυτό, φαντάζομαι, πως θα είναι ένα από τα κυριότερα προβλήματα, που θα πρέπει να ερευνηθεί και να αντιμετωπιστεί. Τώρα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την απάντηση, θα πρέπει να περιμένουμε να εμφανιστούν πρώτα τα ρομπότ- εραστές και να γίνουν αρκετές ψυχολογικές έρευνες στους ανθρώπους. Πάντως όσον αφορά το μέλλον των σχέσεων με ανθρώπους, θεωρώ ότι θα είναι πραγματικά πολύ λαμπρό: Πολλοί άνθρωποι θα απολαμβάνουν τις σχέσεις με τα ρομπότ, που θα λειτουργούν συμπληρωματικά στις σχέσεις τους με τους ανθρώπους. Ίσως μάλιστα τα ρομπότ να μας βοηθήσουν να βελτιώσουμε την συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους καθώς δεν θα θέλουμε ο άνθρωπος- σύντροφός μας να θεωρεί ότι η ζωή με ένα ρομπότ- σύντροφο είναι καλύτερη…<br />- Στις διαπροσωπικές σχέσεις, λοιπόν, τα ρομπότ- εραστές ενδέχεται να ανεβάσουν τον πήχη. Τι πιστεύετε πως θα αλλάξει στην πορνεία και στον πληρωμένο έρωτα;<br />- Α, το να πληρώνει κανείς για σεξ με ανθρώπους θα καταστεί κάτι πολύ σπάνιο. Απλά δεν θα χρειάζεται <br />- Στην πορνογραφία;<br />- Θα αλλάξει. Θα αναδυθούν νέες μορφές, στις οποίες τα ρομπότ θα είναι στο επίκεντρο: Οι άνθρωποι θα απολαμβάνουν να βλέπουν ανθρώπους που θα κάνουν έρωτα με ρομπότ. <br />- Στους βιασμούς;<br />- Φαντάζομαι ότι θα μειωθούν δραματικά. Γιατί θα είναι πλέον πολύ εύκολο να ικανοποιηθούν αυτές τις ορμές.<br />- Στα νούμερα της υπογεννητικότητας;<br />- Δεν πιστεύω να επηρεαστούν.<br />- Η ζήλια και η απιστία, θα επηρεαστούν;<br />- Θα έχουμε λιγότερη ζήλια και λιγότερες απιστίες. Πιστεύω πως οι άνθρωποι δεν θα αντιλαμβάνονται το σεξ με το ρομπότ ως μορφή απιστίας, παρά μάλλον ως μορφή αυνανισμού. Κάπως σαν τους δονητές. Άρα θα είναι διαρκώς ανανεωμένοι σεξουαλικά, πράγμα που θα αποτρέπει την πραγματική απιστία.<br />- Και το δέος, το μυστήριο που οι άνθρωποι νοιώθουν απέναντι στον έρωτα- συναισθήματα μέχρι χθες άκρως προσωπικά και σπάνια; Αυτά τι θα απογίνουν;<br />- Δεν νομίζω να αλλάξουν στις σχέσεις ανθρώπου με άνθρωπο. Είναι αιώνια. Αλλά σίγουρα θα είναι κάπως διαφορετικά στις σχέσεις ανθρώπου – ρομπότ. <br />- Εάν σε ένα (ανθρώπινο) ζευγάρι, ο ένας από τους δύο κοιμηθεί με ένα ρομπότ, μπορούμε να χρησιμοποιούμε την λέξη «απιστία», εάν το ερωτευτεί;<br />- Ναι, θα είναι μια μορφή απιστίας. Κοιτάξτε, όπως λέγαμε πριν, θεωρώ πως οι περισσότεροι θα αντιλαμβάνονται το σεξ με sexbots μάλλον σαν μια μορφή αυνανισμού. Αλλά σίγουρα, κάποιοι θα επιμένουν να το βλέπουν σαν απιστία. Οπότε η απάντησή μου σε αυτό που με ρωτάτε είναι ότι εν πολλοίς θα εξαρτάται από τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά: Από την φύση της σχέσης του με τον σύντροφο- άνθρωπο, την φύση της σχέσης με τον εραστή- ρομπότ, αλλά και την γενικότερη στάση του ζευγαριού απέναντι στο ζήτημα της απιστίας <br />- Εσείς θα κοιμόσασταν με μια fembot;<br />- Ναι, από περιέργεια, για να δω πως είναι σε σύγκριση με το πραγματικό σεξ.<br />- Θα αφήνατε τη γυναίκα σας να δοκιμάσει;<br />- Μα πως μπορώ να της το απαγορεύσω; Αφού ο ίδιος δηλώνω πως θα το έκανα!<br />- Πιστεύεται ότι χρειαζόμαστε τα sexbots;<br />- Αν χρειαζόμαστε τα sexbots; Πιστεύετε ότι πραγματικά χρειαζόμασταν την τηλεόραση; Χρειαζόμασταν τα κινητά; Χρειαζόμασταν τα αεροπλάνα; Τα sexbots είναι μια ακόμη εφεύρεση που έρχεται. Είναι κάτι αναπόφευκτο, και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να προετοιμαστούμε για τον ερχομό τους…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8958184126871358125-2187175533436373252?l=marilena-cavasi.blogspot.com' alt='' /></div>Μαριλενα Καβαζηhttp://www.blogger.com/profile/07527576073754053884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8958184126871358125.post-2532234334328641482011-12-29T08:38:00.000-08:002011-12-29T09:58:57.274-08:00Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό "Εψιλον", Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 2008.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-RZncaVzMSgE/TvyqV6kvCAI/AAAAAAAAAGo/-PR9IL6I4c8/s1600/mama2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="236" src="http://1.bp.blogspot.com/-RZncaVzMSgE/TvyqV6kvCAI/AAAAAAAAAGo/-PR9IL6I4c8/s320/mama2.jpg" /></a></div><br /><br /><br />Η μετανάστευση προς ανεύρεση μιας καλύτερης ζωής, πέρα από τα γραφειοκρατικά βάσανα που επιφέρει, είναι συνήθως και μια μεγάλη οικογενειακή δοκιμασία. Οι Έλληνες gastarbeiter στη Γερμανία, ας πούμε, όταν δεν μετρούσαν και ξαναμετρούσαν το πρωτόγνωρο, φρέσκο χρήμα, και όταν δεν σχεδίαζαν την επόμενη, οικογενειακή επίσκεψη «στην πατρίδα», έσερναν τα ταλαίπωρα τέκνα τους, (και αυτό δύναμαι να σας το γράφω από προσωπική εμπειρία) σε φασαριόζικες «ελληνικές βραδιές» για να κάνουν παρέα με άλλα ελληνάκια. Πράξη συνειδητή, που πήγαζε κυρίως από τον διαπεραστικό φόβο της ελληνίδας μάνας, μην σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και ταιριάξει το παιδί με κάναν ξένο. Μην αγαπήσει γερμανό και ξεμείνει εκεί- στην κρύα ξενιτιά … <br />Στη ζεστή, τώρα, Ελλάδα η δεύτερη γενιά μεταναστών είναι πιτσιρίκια που δεν τα ξεχωρίζεις καν στο δρόμο, συχνά, -από αγνό ζήλο και φιλοδοξία- αποτελούν τους καλύτερους μαθητές και κάνουν παρέα κυρίως με ελληνάκια. Τα βλέπουμε, μεικτά μπουλούκια με τους σχολικούς σάκους, καθημερινά στα Goodys και στο μετρό. Αυτό που δεν βλέπουμε, ωστόσο, είναι τα όσα διαδραματίζονται όταν γυρνάν, μετά από λίγο, σπίτι τους. Όταν πάνε πίσω, λοιπόν, στη μαμά τους... <br /><br /><br /><br />1. Γεωργία (Κα Μάγια και Καισαρεία)<br /><br />Είναι μεσημέρι και η δεκατετράχρονη Καισαρεία, με το που ακούει τη μαμά να επιστρέφει απ’την δουλειά, κλείνει γρήγορα την τηλεόραση. Με σβέλτες κινήσεις στρώνει το τραπέζι και γεμίζει τα ποτήρια μας νερό. Καθόμαστε αντικριστά και η μαμά της είναι αποκαμωμένη, στο πόδι από τα χαράματα. Αυτό είναι το διάλειμμα της πριν ξαναπιάσει, το απόγευμα, δουλειά: Καθάρισμα σε σπίτια, σκάλες σε πολυκατοικίες, φροντίδα σε ανήμπορους γέροντες. Απ’ όταν απέλασαν τον σύζυγο της, πρόπερσι, η ίδια είναι ο «άντρας του σπιτιού».<br /><br />Και η κόρη της, η γλυκιά και σοβαρή Καισαρεία, κάθεται πλάι της και προσπαθεί να την ξεκουράσει. «Την μεγαλώνω με τον αυστηρό, ίσως σκληρό, γεωργιανό τρόπο ανατροφής. Έτσι, όμως, μεγάλωσα και γω και μόνο αυτόν ξέρω», διευκρινίζει η Μάγια. «Της μαθαίνω να μην λέει ποτέ ψέματα, να σέβεται τον εαυτό της, να δίνει ακόμα και όταν δεν έχει. Όταν, πάλι, χρειάζεται, την τιμωρώ σκληρά». Η Καισαρεία δίπλα της, γνέφει. Συμφωνεί. <br /><br />Στο σχολείο, όμως, όλα αυτά δεν την βοηθάνε απαραίτητα. Από ένα Γυμνάσιο έφυγε γιατί τα παιδιά την κορόιδευαν «θεούσα», ενώ σε αυτό που πάει τώρα, δυσκολεύετε τρομερά να βρει φίλες. «Επειδή έχω μεγαλώσει με μια άλλη ηθική», μου εξηγεί η μικρή, «και δεν δέχομαι να κάνω όσα κάνουν τα ελληνάκια. Να μιλάω και να κοροϊδεύω εν ώρα μαθήματος, ας πούμε. Έτσι δεν δείχνεις σεβασμό απέναντι στον εαυτό σου, στον δάσκαλο και στους συμμαθητές. Καταλαβαίνω, μεν, τα παιδιά που το κάνουν, περνάνε την εφηβεία τους, αλλά αρνούμαι να τα μιμηθώ», συνεχίζει. <br />Παλιά, τουλάχιστον, ταίριαζε με τις γεωργιανές κοπέλες που συναντά τις Κυριακές στο σύλλογο τους, αλλά πλέον έχουν αλλάξει και αυτές, λέει. Ντύνονται προκλητικά, βγαίνουν ως αργά, δεν κοιμούνται σπίτια τους, δεν επικοινωνεί πια ούτε με εκείνες…<br /><br />Έτσι η μοναχική έφηβη περνάει τα απογεύματά της, όλες τις ώρες που η μαμά δουλεύει, μπροστά στην τηλεόραση. «Μαλώνουμε γι’ αυτό», λέει η κυρία Μάγια, «αλλά ας μην γελιόμαστε: Η τηλεόραση είναι η μόνη της παρέα. Και από το να τριγυρνά στους δρόμους, είναι σαφώς προτιμότερο». <br /><br />Η μικρή με παραξενεύει αρκετά όταν μου λέει, πως βγάζοντας το σχολείο θέλει να επιστρέψει μόνη της στην Γεωργία για σπουδές. «Για να γνωρίσω την πατρίδα μου. Μετά βέβαια θα γυρίσω στην Ελλάδα. Βλέπεις, φοβάμαι, ότι στη Γεωργία θα διαφέρω και πάλι. Ίσως, μάλιστα, εκεί να διαφέρω ακόμα περισσότερο, απ’ όσο διαφέρω εδώ…», λέει σκεπτική, λίγο πριν παρατηρήσει πως το ποτήρι μου άδειασε και ευθύς να πεταχτεί να το ξαναγεμίσει.<br /><br /><br /><br /><br />2. Ινδίες – (Κυρία Μαργαρίτα και Ειρήνη)<br /><br /><br />Η γυναίκα με την κόκκινη βούλα ανάμεσα στα μάτια, ξεκάθαρη δήλωση προς άπαντες πως είναι παντρεμένη, νοιώθει εντελώς έξω από τα νερά της. Την έχουμε φέρει, για την συνέντευξη, στον ινδικό σύλλογο όπου εργάζεται η κόρη της, και αυτή κοιτάει τριγύρω σφιγμένη, αδημονώντας να γυρίσει σπίτι της. «Είναι καλύτερο για μια γυναίκα να κάθεται σπίτι της», μου λέει. Με αρκετή προσπάθεια την πείθουμε στη συνέχεια να φωτογραφηθεί. Δεν της αρέσουν οι φωτογραφίες, ντρέπεται, ενώ η δεκαεξάχρονη κόρη της- μες στο ίδιο κάδρο- το απολαμβάνει τρομερά. <br /><br />Έχουν έρθει από τις Ινδίες με τον άντρα της λίγο πριν γεννηθεί η μικρή. Έκτοτε η κα Μαργαρίτα προσπαθεί, σε αυτή την τόσο διαφορετική χώρα, να εμφυσήσει στην Ειρήνη τις αξίες της πατρίδας τους. Οι βραδινές, ας πούμε, έξοδοι απαγορεύονται δια ροπάλου μου ξεκαθαρίζει, όταν επανέρχονται. Εντάξει, είναι και μικρή ακόμα, της απαντώ, αλλά αυτή γουρλώνει τα μάτια. «Άπαπα! Δεν υπάρχει μικρή και μεγάλη σε αυτό το θέμα! Απλά δεν επιτρέπεται να τριγυρνάει έξω βραδιάτικα! Όταν επισκεπτόμαστε τις Ινδίες, δε, της απαγορεύω και την μέρα να βγαίνει, αν δεν συνοδεύεται από άντρα συγγενή!». Έτσι, ο σύγχρονος τρόπος ζωής της Ελλάδας την τρομάζει πολύ. «Της τηλεφωνώ κάθε τρεις ώρες- στο σχολείο, στα αγγλικά, θέλω να ξέρω ακριβώς τι κάνει και που είναι». <br /><br />Όσον αφορά τον γάμο, προτιμά η ίδια να της διαλέξει ένα καλό παιδί- ιδανικά κάποιον ινδό, αν και για έλληνα το συζητάει επίσης – για να’ναι σίγουρη... «Εδώ στην Ελλάδα τα μισά ζευγάρια χωρίζουν. Από λάθος επιλογές, και εξαιτίας των γυναικών. Που κοιτάν το άλλο φύλο, που αλλάζουν γνώμες και δουλειές, που βγαίνουν πολύ και δεν προσέχουν τους συζύγους τους. Ή κάνω λάθος;», με προκαλεί με σηκωμένα τα φρύδια. <br /><br />Η μικρή, τόση ώρα, τσεκάρει τα μαιλ της στο κομπιούτερ του γραφείου, μας ακούει και κρυφογελάει. Κυρίως, γιατί της αρέσουν περισσότερο οι έλληνες άντρες… «Εδώ γεννήθηκα, αυτούς συνήθισα να βλέπω», γελάει πονηρά και η μαμά της κάνει πως δεν το άκουσε. Για την ώρα, πάντως, δεν την πολυαπασχολεί το θέμα… <br /><br />Έχει την προσευχή της κάθε πρωί στις τέσσερις- ώρα που ανοίγουν στις Ινδίες οι εκκλησίες για τους hindu- το σχολείο, τις ελληνίδες φίλες στα διαλείμματα καθώς είναι πολύ κοινωνική και τα απογεύματα τη δουλειά, ως γραμματέας, σε τούτον τον σύλλογο. «Η μαμά δεν είχε πρόβλημα, επειδή ανήκει στον θείο μας ο σύλλογος. Όταν τελειώσω το σχολείο, δε, θέλω να γίνω αεροσυνοδός! Και θα τα καταφέρω! Έχω αρκετά καλούς βαθμούς», γελάει. <br /><br />«Αλλά για να επιστρέψουμε στις σχέσεις, τα πράγματα, όταν είσαι Ινδή στην Ελλάδα, δεν είναι απλά…Εδώ, ας πούμε, όταν δύο νέοι τα φτιάχνουν μπορούν να κάνουν ‘τα πάντα’ μεταξύ τους. Σαν ινδή, αν κάνεις ‘κάτι’ πριν τον γάμο με ένα αγόρι, πάει, σε ξέγραψαν! Σε έχει όλη η κοινωνία για φτύσιμο! Και η αδερφή μου, που είναι αρραβωνιασμένη, και δεν σκοπεύει να παντρευτεί για τα επόμενα πέντε χρόνια τουλάχιστον, μου το λέει, πως δεν πρόκειται ως τότε να κάνει τίποτα με τον αρραβωνιαστικό της! Στο σχολείο, όμως, και εννοώ το Γυμνάσιο, όχι το Λύκειο, ξέρεις πόσα τεστ εγκυμοσύνης, πεταμένα στις κοριτσίστικες τουαλέτες, έχω δει;», μου λέει – τη στιγμή που η μαμά κλείνει την πόρτα πίσω της, αναχωρώντας για το σπίτι, χωρίς ν’ ακούσει τίποτα... <br /><br /><br /><br /><br />3. Γκάνα- (Κυρία Χριστίνα και Ράνια)<br /><br />Η κυρία Χριστίνα, φορώντας το παραδοσιακό αφρικάνικο φόρεμά της, παρατηρεί από το σαλόνι την κόρη της να μπαίνει στο σπίτι. Η Ράνια λέει ένα γεια, πετάει την τσάντα, αλλάζει, και αρχίζει τα τηλέφωνα. «Πάλι βιάζεσαι;», ξεφυσάει η μητέρα της στρέφοντας το βλέμμα αλλού…<br />Όταν πρωτοήρθε στην Ελλάδα, 22 χρόνια πριν, σοκαριζόταν καθημερινά με τις συνήθειες αυτής της χώρας: Ο κόσμος έβγαινε μέχρι αργά, τριγύρναγε στην πόλη περασμένα μεσάνυχτα «διασκεδάζοντας» και ξυπνούσε την επομένη το μεσημέρι. Τα κορίτσια φορούσαν ρούχα κοντά, άφηναν το σώμα τους γυμνό και αντάλλασσαν με αγόρια φιλιά δημοσίως. Οι ενήλικες σκεφτόταν μόνο τη δουλειά, λες και τα λεφτά είναι το πάν. Και τα μικρά παιδιά! Ακόμα και αυτά ήταν συχνά αγενή… Ποτέ δεν παραχωρούσαν στο λεωφορείο τη θέση τους στους μεγαλύτερους... Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν τα είχε ξαναδεί, δεν τα γνώριζε στην Αφρική. <br /><br />Τότε, όταν πρωτοήρθαν, η Ράνια ήταν ενός έτους. Σήμερα, στα 23 της, η κόρη της την ξαφνιάζει, όπως την σόκαραν τότε, τα πρώτα χρόνια, οι Έλληνες. Έγινε και η Ράνια «ελληνάκι» - ενώ η ίδια, με τον καιρό, δεν κατάφερε να αποδεχτεί τίποτα. Δεν έκανε ούτε ένα βήμα πίσω. <br /><br />«Απλά δεν επιτρέπεται», μουρμουρίζει και σήμερα η μητέρα της. «Στην Αφρική, αν μια κοπέλα δουλεύει σε μπαρ, γυρνάει αργά στο σπίτι ή κοιμάται σε φίλες, ο κόσμος θα πει πολύ κακά λόγια. Θα την ξεγράψουν», μου λέει στα αγγλικά… <br /><br />Παρένθεση. Μάνα και κόρη, μες στο ίδιο σπίτι, προσπαθούν να επικοινωνήσουν σε μια τρίτη γλώσσα. Γιατί η Ράνια δεν έμαθε ποτέ καλά τα γκανέζικα, και η κ. Χριστίνα ποτέ τα ελληνικά. Και ο λόγος, που, παρά την επί δεκαετίες παραμονή της εδώ, δεν τα έμαθε αρχικά με αφοπλίζει.<br />«Είχα πάει για να ταχτοποιήσω τα χαρτιά μου κάποτε», θυμάται, «και ένας έλληνας υπάλληλος μου είπε πως είναι καλύτερα να φύγω από την Ελλάδα μια και καλή! Έκτοτε, μου έφυγε η όρεξη να μάθω την γλώσσα. Δεν θεώρησα ότι αξίζει τον κόπο», γελάει βραχνά, η ασυμβίβαστη αφρικανή μητέρα.<br />Που κρατά το ίδιο ασυμβίβαστο χαρακτήρα και στο θέμα της θρησκείας. Ως βαθιά θρησκευόμενη χριστιανή, επισκέπτεται κάθε σαββατοκύριακο την γειτονική εκκλησία των βαπτιστών, «γιατί έτσι πρέπει». Στην Αφρική, άλλωστε, μέχρι και τα παιδάκια των πέντε ετών πάνε στην λειτουργία, κρατώντας με ευλάβεια πάνω τους την Βίβλο. Η Ράνια όμως έχει και σε αυτό «ελληνοποιηθεί». «Δεν με ακολουθεί ποτέ στη λειτουργία και ο πάστορας όλο με ρωτάει, πού είναι η κόρη σου;», παραπονιέται σιγανά. <br /><br />Της Ράνιας, σ’ αυτό το σημείο, της ξεφεύγει ένα –άκρως ελληνικό- «Ωχ ρε μάνα!», και έπειτα στρέφεται προς εμένα: «Αυτά ακριβώς δεν αντέχω! Το τι θα πει ο πάστορας και όλοι οι υπόλοιποι στην εκκλησία! Το ότι είναι όλοι τους τόσο θρησκόληπτοι και ότι δεν μπορώ με κανέναν να συζητήσω πραγματικά για τον Θεό και τα μεγάλα ερωτήματα!». Γιατί αυτά ενδιαφέρουν την Ράνια, όχι η κυριακάτικη λειτουργία στην, ασφυκτικά γεμάτη αφρικανούς, εκκλησία της γειτονιάς.<br />«Εγώ τώρα τελειώνω τις σπουδές μου, ως κοινωνική λειτουργός. Παράλληλα κάνω δύο δουλειές. Μια πρωινή, για να βοηθάω στο σπίτι, και μια βραδινή, ως σερβιτόρα, να μαζέψω κάποια λεφτά για αργότερα», μου λέει.<br />«Βλέπεις εμένα δεν με νοιάζει τι θα πουν οι κακές γλώσσες των ομοεθνών μου, αν με πιάσουν στο στόμα τους. Εγώ θέλω να έχω οικονομικά την ευκαιρία να κυνηγήσω αργότερα τα όνειρά μου. Να μην αναγκαστώ πουθενά να πω ‘αυτό δεν μπορώ να το κάνω’. Ναι, σίγουρα τα λεφτά δεν είναι το παν- το δέχομαι. Απλά τώρα δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς». <br /><br />Με αυτά και με εκείνα, όμως, η συμβίωσή τους γίνεται πραγματικά εκρηκτική. «Καβγαδίζουμε ασταμάτητα. Η μαμά, βλέπει τον κόσμο με έναν πολύ συγκεκριμένο, αφρικανικό, τρόπο: Έχει αυτοπεριοριστεί στο σπίτι, δουλεύει και ύστερα σπάνια βγαίνει. Δεν τις αρέσουν οι φιλίες. Και όταν βγαίνει βρίσκεται μόνο με συγγενείς ή πηγαίνει στην εκκλησία. Εγώ που - πώς να γίνει;- ζω όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα, δεν βρίσκω λόγο να είμαι έτσι. Έχω τις παρέες μου, το φίλο μου, το πανεπιστήμιο, τις δουλειές. Ο ελληνικός τρόπος ζωής είναι ο μόνος που ξέρω…». <br />Την ρωτάω, λοιπόν, γιατί δεν φεύγει, να μείνει κάπου μόνη της, αλλά η Ράνια δεν το διανοείται. «Δεν θα μπορούσα ποτέ να την αφήσω μόνη. Δεν θα το άντεχε η συνείδησή μου», απαντά βιαστικά, ενώ κατευθύνεται, ήδη, προς την πόρτα.<br /><br />Η ώρα πάει οχτώ, άργησε πάλι. Σε λίγο πιάνει δουλειά στο μπαράκι. Η μαμά της, κάτι πάει να μουρμουρίσει, αλλά τελικά τυλίγεται ολόκληρη στην πολύχρωμη εσάρπα της. Κάθεται στην άκρη του καναπέ, ανοίγει την τηλεόραση και συντονίζεται στο αγαπημένο της αφρικανικό κανάλι. Σε λίγο καιρό, σκέφτεται, θα γυρίσει μόνιμα πίσω στην Αφρική της… <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />4. Φιλιππίνες- (Κυρία Εντουίνα και Αθηνά)<br /><br />Όταν, πριν 18 χρόνια η Εντουίνα ήρθε με τον άντρα της από το Μπαντάγκας, ένα χωριό έξω από την Μανίλα, εγκαταστάθηκαν εδώ, στο Φάληρο, απέναντι από ένα εργοστάσιο. Ένα χρόνο μετά, γεννήθηκε η Αθηνά, και η Εντουίνα, μην μπορώντας αλλιώς, την κουβαλούσε από την πρώτη βδομάδα μαζί, αγκαλιά στο εργοστάσιο. Της μιλούσε και φιλιππινέζικα, την γλώσσα τους, και έτσι η μικρή σιγά-σιγά τα έμαθε.<br /><br />Ίσως από τότε να δημιουργήθηκε αυτό το δέσιμο, που μέχρι σήμερα, πάλι εδώ στο ζεστό και μικρό σπιτάκι απέναντι απ’το εργοστάσιο, παρατηρώ πως τις ενώνει. Μόνο που η μικρή είναι πλέον μια πανέμορφη νεαρή, έχει μόλις τελειώσει το σχολείο και κατάφερε διαβάζοντας στο κουζινάκι τα απογεύματα, με μόνη βοήθεια τις σημειώσεις κάποιας φίλης που πήγαινε φροντιστήριο, να περάσει στην οικονομική σχολή που ήθελε. Το πανεπιστήμιο, όμως, βρίσκεται σε άλλη πόλη, και επειδή οικονομικά δεν δύναται να πάει εκεί, κουβεντιάζουν με τη μαμά τις εναλλακτικές. Να ξαναδώσει ή να γραφτεί σε κάποιο κολέγιο; Η Εντουίνα τελικά αφήνει την απόφαση στην κόρη της. «Η Αθηνά είναι πια μεγάλη, μπορεί να αποφασίσει για την ζωή της», λέει.<br /><br />Για το ίδιο πράγμα, το γεγονός ότι είναι πια «μεγάλη», αλλά παρ ‘όλα αυτά ακούει την μαμά της, την κοροϊδεύουν όμως οι έλληνες φίλοι της. «Επειδή τα βράδια και τις Κυριακές είμαι με τους γονείς μου, πάμε μαζί βόλτες ή στην απογευματινή, καθολική λειτουργία», γελάει. «Τα σαββατόβραδα, δε, όταν επιστρέφοντας από τα κλαμπ τους λέω ‘παιδιά αύριο ξεχάστε με, έχει εκκλησία’…μερικοί κολλητοί μου, ακόμα δεν με πιστεύουν!». Η μαμά την κοιτάει και χαμογελάει.<br /><br />Σε λίγο καιρό, όμως, η Εντουίνα σκέφτεται να επιστρέψει στις Φιλιππίνες. «Θέλω να ξεκουραστώ. Εδώ, όσο έχω δουλεία, δεν πρόκειται να καθίσω», γελάει. Η κόρη, που ξαφνικά θα μείνει μόνη πίσω, σκοτεινιάζει. «Εννοείται πως μέσα μου, δεν θέλω να φύγουν», σχολιάζει. «Έχω συνηθίσει να ζούμε μαζί. Αλλά, είναι δική τους απόφαση. Και να θελα να τους την αλλάξω, δεν κάνει». Η Εντουίνα, ακούγεται πιο αποφασιστική. «Η μικρή μεγάλωσε. Μπορεί να αναλάβει μόνη την ζωή της», επαναλαμβάνει. «Και ο καιρός περνάει γρήγορα. Αν μπορεί να έρχεται κάποια καλοκαίρια να μας βλέπει, δεν θα είναι και τόσο δύσκολο…Ναι;». Η μικρή κουνάει το κεφάλι της. «Ο καιρός, όντως, περνάει γρήγορα», της απαντά, αλλά το χαμόγελό της έχει ήδη φύγει.<br /><br /><br /><br />5. Αλβανία, (κυρία Bruna και Ιωάννα)<br /><br />Η Bruna, μια γοητευτική αλβανίδα μαμά, συμμετέχει ενεργά στον αλβανικό πολιτιστικό σύλλογο. Στην πρώτη τους εκδήλωση, θυμάται, είχαν οργανώσει ένα παραδοσιακό γλέντι και λίγο πριν αρχίσει η μουσική διάφοροι συμπατριώτες της ανέβαιναν επί σκηνής να πουν δυο - συγκινητικά ως επί το πλείστον- λόγια για την ξενιτιά. Αλλά η 13 άχρονη κόρη της δεν την άφησε να το χαρεί: κάθε τόσο την παρακαλούσε να της μεταφράσει τίποτα, γιατί απλά δεν καταλάβαινε τι λένε όλοι αυτοί οι κύριοι εκεί πάνω…<br /><br />«Νιώθω τόσο άβολα με αυτό», μου λέει η Bruna. «Μπορεί να ήρθαμε στην Ελλάδα όταν η Ιωάννα ήταν μόλις τεσσάρων χρονών, να ζει πια σαν ελληνάκι, να μην σκέφτεται να γυρίσει πίσω, αλλά τη γλώσσα της; Να μην καταλαβαίνει τη γλώσσα της; Εγώ προσπαθώ να της τα μάθω, να της μιλάω αλβανικά, αλλά με το σχολείο, τα διαβάσματα και τα αγγλικά δεν προλαβαίνει να το πάρει σοβαρά...»<br /><br />Η μικρή, μια μικροκαμωμένη και ντροπαλή έφηβος, πάει να της εξηγήσει: «Θέλω να συμμετέχω σε όλα αυτά. Δεν λέω, πατρίδα μου είναι η Αλβανία… Απλά μου είναι δύσκολο όταν δεν καταλαβαίνω τι λέτε…». <br /><br />Έτσι, η μικρή κάνει παρέα τόσο με ελληνίδες όσο και αλβανίδες, στο σχολείο της στον Ασπρόπυργο. Τρελαίνονται για Παπαρίζου και Σάκη, ενώ τα απογεύματα, μαζεύονται σε σπίτια και διαβάζουν την «Κατερίνα» ή βλέπουν σειρές σε dvd... <br /><br />Σε αυτά η μαμά της, δεν της χαλάει χατίρι- φτάνει μόνο να διαβάζει. Να προκόψει, να γίνει κάτι. «Θέλω τόσο πολύ να καλοπεράσει στη ζωή της! Να μην τραβήξει όσα πέρασα εγώ! Γι’ αυτό επιμένω στο διάβασμα…». Και η μικρή την ακούει: Είναι πολύ καλή μαθήτρια, θέλει μάλιστα να σπουδάσει ιατρική. Η Bruna το ακούει και λάμπει. Αλλά μετά συμβιβάζεται: «Πτυχίο ας είναι, και ότι να’ ναι!», λέει, ενώ για το μέλλον της Ιωάννας, δεν το κουβεντιάζει…<br />«Εγώ μπορεί να επιστρέψω, αλλά δεν θέλω με τίποτα η κόρη μου να γυρίσει εκεί, απ’ όπου φύγαμε! Θα προτιμήσω να ζω χώρια από το παιδί μου, αρκεί να ξέρω ότι εδώ θα προκόψει», λέει και την αγκαλιάζει, λες και για να την χαρεί όσο την έχει …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8958184126871358125-253223433432864148?l=marilena-cavasi.blogspot.com' alt='' /></div>Μαριλενα Καβαζηhttp://www.blogger.com/profile/07527576073754053884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8958184126871358125.post-79276994477256162852011-12-29T08:23:00.001-08:002011-12-29T09:01:11.137-08:00Η Ιστορία μιας Σβέτια <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-K1CRoEV5OAI/Tvyc0OXjZLI/AAAAAAAAAGQ/ozaSLQkN1gE/s1600/human_trafficking_legs.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="http://2.bp.blogspot.com/-K1CRoEV5OAI/Tvyc0OXjZLI/AAAAAAAAAGQ/ozaSLQkN1gE/s320/human_trafficking_legs.jpg" /></a></div><br /><br /><br /><br />Πρώτη Δημοσίευση περιοδικό Εψιλον, Κυριακάτικη ελευθεροτυπία, 2006. <br /><br />Όταν η μικροσκοπική Σβέτια έφτασε στην Θεσσαλονίκη, δεν ήξερε πια ούτε σε ποια πόλη, ούτε σε ποια χώρα είναι. Δεν μπορούσε να υποψιαστεί τι συζητούν αυτοί οι κύριοι στο lobby του μαγαζιού και γι’ αυτό έμεινε να τους περιεργάζεται αμήχανα και από απόσταση, έτσι- βρεγμένη ως την μέση- που ήταν... <br />Το σχέδιό της, που μέχρι χθες φάνταζε απλό, ήταν να φύγει από το Ουζμπεκιστάν για ένα χρόνο για να δουλέψει. Είχε μεγάλη ανάγκη από χρήματα. Μεγάλωνε μόνη τον γιό της με μισθό 50 –δικά μας- ευρώ τον μήνα, τα 15 από τα οποία πήγαιναν στο νοίκι. Ψάχτηκε λοιπόν και βρήκε μια δουλειά μέσω του ειδικού πρακτορείου ευρέσεως εργασίας της πόλης της, ως σερβιτόρα σε κάποιο εστιατόριο στην Ελλάδα. 600 ευρώ το μήνα της τάξανε, ένα χρόνο σκέφτηκε μακριά από το παιδί και μετά θα στρώσουν τα πράγματα. <br />Έτσι κατάφερε να βρεί και δανεικά για τα εισητήρια και τα χαρτιά, να’ναι καλά και το πρακτορείο που τόσο τη βοήθησε, αποχαιρέτησε την οικόγενειά της υποσχόμενη πως θα τους φέρει πολλά δώρα, και την προηγούμενη μέρα μόλις μπήκε- για πρώτη φορά στη ζωή της- σε ένα αεροπλάνο. Με προορισμό την Κωνσταντινούπολη, αρχικά. Έτσι πάς πιο φτηνά και εύκολα στην Ελλάδα, της είπαν οι πράκτορες.<br />Εκεί, όντως, την περίμενε ένας νεαρός Τούρκος, που την μετέφερε, χωρίς να της πει και πολλά επί ώρες, σε ένα ποτάμι. Όταν φτάσαν, είχε νυχτώσει για τα καλά, και ο Τούρκος της πρόσταξε να αφήσει τις βαλίτσες της. Η Σβέτια, σάστισε, φοβήθηκε, αλλά τι άλλο να έκανε; Τον ακολούθησε και διασχίζοντας τα σκοτεινά νερά του Έβρου περάσαν στην Ελλάδα. «Απέναντι» άλλαξε χέρια που, πάλι χωρίς να της πουν τίποτα, πάλι σε ένα αμάξι, πάλι κάπου την πήγαιναν.<br />Μέχρι που φτάσαν εδώ, σε αυτό το lobby, και είναι σχεδόν απόγευμα. Και να, επιτέλους, ο καταστηματάρχης έρχεται και της συστήνεται. Τον λένε Τάκη. Και την έχει αγοράσει. Για 3.500 ευρώ. Να κοιτάξει να τον ξεχρεώσει γρήγορα. <br /><br />Η Σβέτια που ακόμα δεν έχει πολυκαταλάβει τι παίζει σμπρώχνετε σε ένα δωμάτιο. Μέσα εκεί, η νέα της συγκάτοικος φροντίζει να την ενημερώσει στα πεταχτά για το τι πρόκειται να της συμβεί όπου να’ναι και η Σβέτια διαπράττει το χειρότερο σφάλμα όλων: Παθαίνει σοκ και αρχίζει να κλαίει και να τσιρίζει.<br />Όπως θα συνειδητοποιήσει σύντομα στον κ.Τάκη δεν αρέσουν καθόλου αυτά. Και στη διάρκεια των επόμενων ημερών θα συνειδητοποιήσει και όλα τα υπόλοιπα. Ότι στο διπλανό δωματιάκι θα περνάν από πάνω της ασθαίμοντας διάφοροι «λεβέντες». Ότι θα κακοποείται, μέχρι και με σιδερολοστούς, από τον καταστηματάρχη κάθε φορά που θα αρνείται να μπεί ή θα κλαίει. Θα μάθει πως κανείς δεν θα της δίνει χρήματα, γιατί είναι «αγορασμένη» και έτσι, όταν θα πεινάει, θα πρέπει να παρέχει στους πελάτες της «εξτρά» υπηρεσίες, παίζοντας κάθε φορά κορώνα γράμματα τη ζωή της, για να της αφήνουν κάποιο «πουρμπουάρ». Στο λιγοστό χρόνο που θα είναι μόνη με τα άλλα κορίτσια του μαγαζιού, θα προσπαθούν μουγκά μες στο δωμάτιο να σκεφτούν έναν τρόπο για να διαφύγουν.<br /><br />Η Σβέτια, λοιπόν, είναι μια γυναίκα- θύμα διεθνικής σωματεμπορίας. Η Σβέτια είναι επίσης μια πολύ τυχερή γυναίκα. Αρχικά γιατί το μαρτύριο της κράτησε λιγότερο από δύο βδομάδες, μέχρι οι αστυνομικοί του Τήματος της Θεσσαλονίκης να κάνουν την θεαματική τους έφοδο στο μαγαζί και να συλλάβουν τον «κ. Τάκη». Τον Δημήτρη Πάλλα, δηλαδή, όπως θα μάθαινε έπειτα ότι είναι το πραγματικό του όνομα. Τον Πάλλα που κατηγορείτο ήδη από το 1997 για βιασμούς, μαστροπεία, παράνομες κατακρατήσεις και σωματεμπορία. Τον γνωστό Πάλλα. Αυτόν που από το 2000 είχε αυτό το μαγαζί, το «Ohio», όπου έφερνε συνέχεια κορίτσια σαν τη Σβέτια όταν δεν συλλαμβάνονταν και δεν μπαινόβγαινε στη φυλακή. <br />Είναι όμως και πολύ τυχερή γιατί, παρά τους εκφοβισμούς και τις απειλές που υπέστη από τους διακινητές της, τόλμισε τελικά να μιλήσει και να συνεργαστεί με την αστυνομία. Και έτσι σήμερα, δύο χρόνια μετά, είναι πλέον αναγνωρισμένο θύμα trafficking, δέχεται την νομική αρωγή που διακαιούται, έχει νόμιμη άδεια παραμονής στην χώρα μας και προσπαθεί να ξαναφτιάξει βήμα βήμα τη ζωή της. Και αυτός ο τίτλος, του αναγνωρισμένου δηλαδή θύματος στο οποίο παρέχεται αρωγή και προστασία, ξέρετε, σπανίζει. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υπ. Δημοσίας Τάξης στη διάρκεια του 2004 τον δικαιούνταν μόνο 46 κοπέλες. Για το πρώτο εξάμηνο του 2005 δε, τα κορίτσια ήταν 11... <br /><br />Και έχουμε έναν αποκρουστικά μακρύ δρομο μπροστά μας για να σωθούν, όπως η Σβέτια, όλα τα θύματα εμπορίας στη χώρα μας. Διότι οι «θέσεις» αυτών των καταναγκαστικά εκδιδόμενων γυναικών στην Ελλάδα είναι από 6.100 έως 6.250, εκτιμά ο, ίσως καλύτερος γνώστης του θέματος επειδή αφιέρωσε χρόνια ολόκληρα στα σκλαβοπάζαρα των βαλκανίων, σε συζητήσεις με εκδιδόμενες, με πελάτες και με μαστροπούς, ο ερευνητής κ. Γρηγόρης Λάζος. Και χρησιμοποιούμε τη λέξη «θέσεις» διότι δεν μιλάμε για ένα στατικό νούμερο, αλλά για ένα νούμερο που συνεχώς ανανεώνεται με «νέο εμπόρευμα». Με νέα κορίτσια που μεταπωλούνται, συλλαμβάνονται, διώχνονται από την Ελλάδα, ξαναστέλνονται στην Ελλάδα από τους ξένους διακινητές, μέχρι να της ξανασυλλάβουν... <br /><br />Αλλά μια και πιάσαμε τις σπάνιες ενέργειες ας αναφερθούμε και στην δεύτερη και εξίσου τραγική σπανιότητα, αυτή της τελικής καταδίκης των traffickers: Από το 2002 μέχρι σήμερα, μαζί με τον Πάλλα ήταν όλοι και όλοι τους άλλοι 10 αυτοί που προκάλεσαν τόσο με τη δράση τους ούτως ώστε, να καταδικαστούν. Αλλά αυτό το νούμερο δεν το ανακοινώνουμε. Το μασάμε, το περιπλέκουμε και το μπερδεύουμε με άλλα στοιχεία. Όσον αφορά την καταπολέμηση ολόκληρου του κυκλώματος δε... Αφήστε τα. Τα άλλα μισά στοιχεία είναι είναι, ας πούμε, στην Βουλγαρία. Και αν εκεί η διαφθορά της Αστυνομίας και των προξενικών υπαλλήλων είναι υψηλή, από που να το πιάσεις και που να το αφήσεις...<br />Αυτό που ωστόσο περιχαρείς ανακοινώνουμε είναι οι συλλήψεις. Εκεί κάτι κάνουμε. Μέσα στο 2004 μόνο καταφέραμε να συλλάβουμε 352 εμπόρους ανθρώπων και το πρώτο εξάμηνο του 2005 πιάσαμε 129. Γράψαμε λοιπόν τα στατιστικά, τα δείξαμε περίφανοι σε διεθνείς εκθέσεις και σε εκείνο το πιεστικό το Στέϊτ Ντεπάρτμεντ που, λύσσαξε πια, δυό χρόνια τώρα μας έχει στην κατηγορία «Χώρας Υπό Παρακολούθηση». Έπειτα νίπτουμε τα χείρας, πιστεύουμε ότι ξεμπερδεύουμε σιγά-σιγά με τον «μπελά»- trafficking και καταφέρνουμε να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια. Παρότι γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι οι traffickers γυρνάν συνεχώς πίσω στις «Ρωσίδες» τους...<br /><br />Οι «Ρωσίδες» που όμως, μαζί με όλα τα υπόλοιπα κορίτσια, αποφέρουν σε κάποιους ετησίως κέρδη εκατομμυρίων. Τα κέρδη αυτά το 2001- 2002, όταν το φαινόμενο trafficking δεν είχε αναγνωριστεί καν ως πρόβλημα και αγοράζονταν και εκπορνεύονταν στην Ελλάδα ανενόνχλητα πάνω από 17.000 γυναίκες ήταν από 920 έως 940 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Σήμερα μετά τον νέο νόμο του 2002 για το trafficking και τις διεθνείς πιέσεις, που ο αριθμός των θυμάτων εκτιμάται στις έξι και χιλιάδες, τα κορίτσια, δουλεύοντας προφανώς σκληρότερα από ότι θα ήθελε κανείς να νοηθεί, εξακολουθούν να αποφέρουν τρομακτικά κέρδη: Διαλύοντας καθημερινά το κορμί και την ψυχή τους, συγκεντρώνουν περί τα 600 με 620 εκατομμύρια ευρώ ετησίως για τους μαστροπούς τους. <br /><br />«Επιτυχία» που δεν δικαιούνται βέβαια να χρεωθούν μόνα τους τα κορίτσια. Οφείλεται κατά το ήμισυ και στους Έλληνες «μερακλίδες», όπως συνηθίζει να αποκαλεί τους πελάτες των θυμάτων ο κ. Λάζος. Οι οποίοι, κατέληξε μετά από επίμονες και επικίνδυνες «τοπογραφίες», είναι περίπου 1.100.000 άντρες στην χώρα μας. Το «πράμα», βλέπετε, είναι καλό και φτηνό. Και αν και η συχνότητα των επισκέψεών τους έπεσε αρκετά την τελευταία διετία, κυρίως επειδή δυσκόλεψαν τα οικονομικά τους, το προφίλ του πελάτη είναι σταθερά «ο μέσος Έλληνας». «Είναι αρχικά ο μικροεπαγγελματίας και η υπαλληλία, αν και αυτή φθίνει τα τελευταία χρόνια, πάλι για οικονομικούς λόγους. Και μετά είναι η πανίσχυρη κατηγορία των αγροτών. Ή καλύτερα, αυτή του αγροτικού πληθυσμού». Ηληκιακά τους κατατάσσει κυρίως στην κατηγορία 40 – 50 χρόνων, αν και παρατηρεί ότι ανεβαίνουν πολύ οι ηλικίες 35- 40 και 50- 55. <br /><br />Και οι γραπτοί και άγραφοι νόμοι της αγοράς εφαρμόζονται παντού: όσο θα υπάρχει τόση ζήτηση θα υπάρχει και προσφορά. Και επίσης ο πελάτης θα έχει πάντα δίκαιο. Και επειδή οι πελάτες δεν «την βρίσκουν» πλέον με κοπέλες εμφανώς χτυπημένες, υποσιτισμένες και απελπισμένες σαν τη Σβέτια, αλλά και για να μην αναγνωρίζονται τόσο εύκολα τα θύματα από την αστυνομία, οι πανέξυπνοι και πάντα ένα βήμα μπροστά από τις αρχές διακηνιτές τους ελίσσονται και αλλάζουν το «ύφος» του trafficking. Αφήνοντας την εποχή της απόλυτης βαρβαρότητας με τους σιδερολοστούς, όταν τα θύματα αυτοκτονούσαν πάνω στην απόγνωσή τους από τα παράθυρα, προσαρμόστηκαν στα νέα δεδομένα των καιρών, για να συνεχίσουν δυνατά. Βρήκαν άλλες τεχνικές, ψυχολογικές κυρίως, για να κρατάνε τα θύματα τους σκλαβωμένα, και δημιούργησαν αυτό που ΜΚΟ και κρατικοί φορείς - ειρωνεία σκέτη- ονομάζουν Happy Trafficking. <br /><br />Για το πόσο χαρούμενη είναι η νέα του μορφή, κατάφερε πολύ γλαφυρά να μου περιγράψει η Έλενα. Η Έλενα που ξεκινά κατευθείαν να μου μιλά για την πίκρα της, τότε, στα 25, όταν την χώρισε ο επί δύο χρόνια φίλος της...<br /><br />Τότε ήταν που άρχισε να συνειδητοποιεί ότι δεν την κρατά τίποτα πλέον στην Ρωσία. Ούτε τα 70 ευρώ που έπαιρνε ως δασκάλα, ούτε η μιζέρια της πόλης της. Έτσι, όταν έμαθε για το πρακτωρείο ευρέσεως εργασίας που αναλαμβάνει όλα τα ταξιδιωτικά έξοδα και την γραφειοκρατεία όσων γυναικών θέλουν να μεταναστεύσουν, και εσύ τους επιστρέφεις τα χρήματα όταν αρχίσεις να δουλεύεις, που σου βρίσκει δουλειές με 70 ευρώ την μέρα, πιάστηκε από την ιδέα να ξαναρχίσει τη ζωή της στην -τόσο όμορφη από τις περιγραφές τους- Θεσσαλονίκη. Μετά από τρείς μέρες διαδρομή με λεωφορείο, έφτασε τελικά στην Ελλάδα. Όπως της είχαν υποσχεθεί την παρέλαβε μια κυρία, μια Βουλγάρα. Και όπως την είχε ονειρευτεί η θάλασσα του Θερμαϊκού έλαμπε...<br />Μεταφέρθηκε σε ενα διαμέρισμα, αλλά μόλις η πόρτα έκλεισε η Βουλγάρα ξαφνικά σοβάρεψε. Της είπε τα διαδικαστικά, ότι πλέον την έχει αγοράσει, ότι θα εκδίδεται όσες φορές της λέει και στο ενδιάμεσο θα είναι κλειδωμένη εδώ μέσα. Α! Και πριν την κλειδώσει προσθέτει πως μόλις χθες βρέθηκε μια σαν και αυτή, σφαγμένη στην παραλία. Γι’αυτό να κάνει καλά την δουλειά της, γιατί εδώ που ήρθε δεν πρόκειται κανείς ποτέ να την ψάξει.<br />Από εκείνη την πρώτη μέρα στη Θεσσαλονίκη δεν θυμάται πολλά άλλα να μου πεί. Μόνο ότι στο τέλος τη βραδιάς κατέληξε σε ένα νοσοκομείο. Κάτι είχε σπάσει μέσα της, ούτε η ίδια κατάλαβε τί ακριβώς, γιατί ο Φώτης, ο οδηγός που την μετέφερε στους πελάτες, για εκείνο το πρώτο βράδυ είχε κανονίσει δεκατρείς διαδρομές. <br />Και τις επόμενες μέρες δεν την περίμεναν να αναρρώσει, παρ’όλο που τους έλεγε πόσο πονάει. Ο Φώτης την επέστρεφε και την κλείδωνε στο διαμέρισμα συνήθως το πρωί, στις έξι και η Έλενα διαλυμένη προσπαθούσε να κοιμηθεί για να αντέξει την μέρα που ξημέρωνε. Που θα ξεκινούσε με τον εφιαλτικό κουδούνισμα του κινητού της γύρω στις δώδεκα, για να αρχίσουν πάλι οι επισκέψεις σε σπίτια και ξενοδοχεία. Λεφτά, δεν κράτησε φυσικά ποτέ στα χέρια της. Αυτά τα κανόνιζε ο Φώτης. Τρεφόταν αποκλειστικά με σουβλάκια, που τις έφερνε το πρωί ο Φώτης, ο οποίος είχε και ένα σουβλατζίδικο και τα συνόδευε με απειλές κατά της ζωής της.<br />Μετά από έναν μήνα η Βουλγάρα έκρινε πως της είχαν σπάσει αρκετά τον τσαμπουκά. Είχαν έρθει και δύο άλλα κορίτσια από την Ρωσία και ο Φώτης θα έπρεπε να αναλάβει τις καινούριες. Οπότε αποφάσισε να δώσει τα κλειδιά στην Έλενα. Από εδώ και πέρα θα δουλεύει «ελεύθερη», της ανακοίνωσε. Θα πηγαίνει με ταξί στους πελάτες της, όταν θα την καλεί. Και να μην τολμήσει να κάνει καμιά χαζομάρα να πάει στην αστυνομία, γιατί όλοι οι αστυνομικοί είναι πελάτες μας και να είσαι σίγουρη ότι θα σε γυρίσουν πίσω. Και όταν σε γυρίσουν, δεν θες να ξέρεις τι περιμένει...<br />Έτσι η Έλενα για τις επόμενες εβδομάδες κινούνταν ανάμεσά μας, και έτρεμε ελεύθερη καθώς περιπλανιόταν στους δρόμους της συμπρωτεύουσας. Χαμογελούσε για να κρύψει τον τρόμο της μήπως και ο ταξιτζής την καταλάβει και την καταδώσει στην αστυνομία και ζούσε απόλυτα ελεγχόμενη από το κινητό της και από τις αιφνίδιες εφόδους των μαστροπών της... <br /><br />Και κάπως έτσι το Happy Trafficking, πείτε το όπως θέλετε τέλος πάντων, πέτυχε τον σκοπό του. Όχι μόνο γιατί τα θύματα γίναν υπάκουα και σιωπούν πλέον ή ψεύδονται όταν συλλαμβάνονται, όποτε και απελαύνονται ή επαναπατρίζονται χωρίς να καταδώσουν τους μαστροπούς τους. Όχι μόνο γιατί οι μαστροποί εξακολουθούν και να την βγάζουν καθαρή και να βγάζουν εκατομμύρια...<br /><br />Πέτυχε κατά βάση γιατί εμείς πλέον, άντρες και γυναίκες, δεν διστάζουμε στη θέα μιας «Ρωσίδας», χαμογελαστής και με κραγιόν, να κάνουμε διάφορους αφθαίρετους συνειρμούς. «Γιατί όλες τους είναι ίδιες». Πέτυχε γιατί περπατώντας στην οδό Ευριππίδου, θα χασκογελάσουμε πονηρά με τις... «Μαυρούλες». Πέτυχε γιατί αλλάξαν οι έννοιες των λέξεων αυτών. Γιατί μπήκαν στο λεξιλόγειό μας, ίσως και στο ίδιο ταξί με μας. Από το οποίο αρκεί εμείς να κατεβούμε όπως-όπως, χωρίς ποτέ να κάτσουμε να παρατηρήσουμε σε ποιό στενάκι θα στρίψει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8958184126871358125-7927699447725616285?l=marilena-cavasi.blogspot.com' alt='' /></div>Μαριλενα Καβαζηhttp://www.blogger.com/profile/07527576073754053884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8958184126871358125.post-90734846172570876192011-12-29T08:12:00.000-08:002011-12-29T09:46:39.891-08:00Στις σκοτεινές διαδρομές του μόντελινγκ.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-sdFs_jI7-ow/TvyndTCifLI/AAAAAAAAAGc/P2CoL4EL-Eo/s1600/rozi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="235" src="http://2.bp.blogspot.com/-sdFs_jI7-ow/TvyndTCifLI/AAAAAAAAAGc/P2CoL4EL-Eo/s320/rozi.jpg" /></a></div><br /><br /><br />Πρώτη δημοσίευση περιοδικό Εψιλον, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 2006.<br /><br />Η Ρόζι Μ. ήταν ήδη λιγάκι ζαλισμένη από το ποτό όταν την πλησίασε ο κ. Σταύρος μες στο κατάμεστο κλάμπ και αναγκάστηκε να του ζητήσει ευγενικά να επαναλάβει αυτό που μόλις της είπε. «Μήπως είστε μοντέλο; Γιατί αν δεν είστε, είναι, πραγματικά, πάρα πολύ κρίμα.», ήταν, στο δεύτερο άκουσμα, οι λέξεις που έκαναν το δεκαεξάχρονο κορίτσι να σταματήσει σιγά σιγά να χορεύει και να αφιερώσει στον κουστουμαρισμένο πενιντάρη την αμέριστη προσοχή της.<br />Και έτσι αυτός συνέχισε. Είχε κάποιο πρακτορείο μοντέλων, είχε και πολλές άκρες στα καλλιστεία του Αντ1 και θεωρούσε ότι άξιζε οπωσδήποτε να συμπεριλάβει την Ρόζι στην επόμενη διοργάνωση. Η μικρή, ένα κράμα ντροπής, αμηχανίας και ανείπωτης χαράς, πάει να μουρμουρίσει κάτι. Να μην ανησυχεί για τίποτε, την κόβει ο κ.Σταύρος. Εντός της εβδομάδας κιόλας θα της τηλεφωνήσει για να κάνουν κάποιες ζωντανές φωτογραφήσεις, ώστε να αρχίσει να προετοιμάζεται. Θα σκίσει, πάντως, είναι σίγουρος. Έχει δει κορίτσια και κορίτσια, αλλά η Ρόζι έχει αυτό το κάτι...<br /><br />Το τηλεφώνημα φυσικά δεν άργησε, και μετά από δύο βράδια βρέθηκε, μαζί με καμιά δεκαριά άλλες πιτσιρίκες στον καναπέ ενός μπάρ στου Ρέντη να πίνουν ποτά, όλα κερασμένα από τον ιδιοκτήτη και την παρέα του. Ο κ.Σταύρος ήταν και αυτός εκεί, και της έλεγε να χαλαρώσει και να διασκεδάσει. Όταν όμως με τα πολλά ενημέρωσαν τα κορίτσια πως ξεκινάνε, έδωσαν στην καθεμία και από ένα μπικίνι για να το δοκιμάσουν. Η Ρόζι προς στιγμήν κομπλάρει. Δεν ξέρει αν πρέπει να την κοπανήσει από κεί μέσα μες νυχτιάτικα ή να ακολουθήσει τις υπόλοιπες και να βάλει φρόνημα το μαγιώ της. Τελικά επιλέγει το δεύτερο. Εδω μιλάμε για το όνειρό της. Εδώ μιλάμε, ίσως, για την ευκαιρία της ζωής της. Να την καταστρέψει έτσι επειδή ξαφνικά φοβάται και κάνει σαν μικρό παιδάκι; <br />Και μετά από λίγο, πάνω στον ίδιο καναπέ που τα πίνανε, και υπό την εποπτεία των αγριεμένων βλεμμάτων του μαγαζιού η Ρόζι θα νιώσει, έτσι ημύγυμνη μες στον κόσμο, για πρώτη φορά την αποθέωση του φακού. <br />Θα συνεχίσει για άλλες πέντε έξι φορές να ποζάρει σε μπάρ και καφετέριες, σε διάφορες περιοχές της Αθήνας, αλλά για τα καλλιστεία, τον απώτερό της στόχο, ή για χρήματα δεν θα γίνει ποτέ λόγος. Ούτε θα δει ποτέ τις φωτογραφίες αυτές κάπου δημοσιευμένες. Και λίγο πριν αρχίσει να τσινάει η μικρή, ο κ. Σταύρος θα την βγάλει από την μέση. Θα πάψει να της τηλεφωνεί και θα της φορτώσει και έναν δήθεν καβγά με μια άλλη κοπέλα για να την διώξει, καθώς η Ρόζι του βγήκε πολύ «συνεσταλμένη». Δεν έρχεται σχεδόν ποτέ μόνη της στα μαγαζιά ούτε είναι όσο δεκτική θα έπρεπε με τους ιδιοκτήτες ... <br /><br />Το «κακό», όμως, έχει ήδη γίνει. Το μικρόβιο της έχει μπεί για τα καλά και η Ρόζι πρόκειται να πάρει σβάρνα τα πρακτορεία για να γίνει μοντέλο. Δυστυχώς όμως δεν θα πάει στα μεγάλα, εκεί όπου θα της έλεγαν την αλήθεια. Ότι, δηλαδή, της λείπουν περίπου δέκα πόντοι για να γίνει τοπ μόντελ και ότι τα χαρακτηριστικά της, αν και όμορφα, δεν είναι τόσο λεπτεπίλεπτα όσο θα ήθελαν. Όπου θα την προέτρεπαν ωστόσο να της κάνουν ένα book, να πάει σε κάποια κάστινγκ, για διαφημιτικά, ή και για τίποτα καταλόγους ρούχων. Και δεν ξέρεις ποτέ. Αλλά θα της ξεκαθάριζαν ταυτόχρονα ότι σε αυτό που πάει να μπλέξει θα αφιερώσει πάρα πολλές ώρες, πάρα πολύ τρέξιμο και, σίγουρα, δεν θα της αποφέρει και πολλά χρήματα. Έως λίγα. Θα την παρακαλούσαν, τέλος, να μην το πάρει προσωπικά, γιατί και οι ίδιοι, που βλέπουν εκατοντάδες κορίτσια το χρόνο, νιώθουν τυχεροί αν βρούν μία, άντε δύο, κοπέλες το χρόνο που να έχουν τα φόντα για να κάνουν καριέρα...<br />Και κάπου εκεί θα της κοβόταν ο χαβάς της μικρής, θα αποφάσιζε να επιστρέψει στις συνομήλικες φίλες της και στο σχολείο που τόσο βαριέται, ενώ εμείς δεν θα είχαμε κανένα ρεπορτάζ... <br /><br /><br />Παρένθεση. Στην Αθήνα μόνο υπάρχουν σήμερα περί τα εικοσιπέντε πρακτορεία μοντέλων. Από αυτά τα επτά-οχτώ είναι τα σοβαρά, τα γνωστά και μεγάλα πρακτορεία, που «βγάζουν» μοντέλες. Τα επόμενα δέκα περίπου κινούνται στα όρια του επαγγελματισμού, και ασχολούνται κατά βάση με άλλες εκφάνσεις τις μόδας, όπως της διαφημίσεις, τα προμόσιον, μικρά καλλιστεία ή τίποτα καταλόγους. <br />Παράλληλα, δεν είναι και μικρός ο αριθμός των εν ενεργεία μοντέλων στην Ελλάδα που είναι περί τις 400 κοπέλες. Σε αυτές προστίθονται και 100- 150 ξένα κορίτσια που έρχονται μέσω πρακτορείων για κάποιες βδομάδες στη χώρα μας για να «φτιάξουν» το book τους, και προτιμούνται συνήθως από τα περιοδικά. Τώρα, από τις Ελληνίδες μοντέλες, οι γνωστές, επώνυμες και πλούσιες είναι όλες και όλες καμιά εικοσαριά. Οι επόμενες 150 περίπου καταφέρνουν ως ένα βαθμό να συντηρούνται από αυτό το επάγγελμα, με πάρα πολύ τρέξημο όμως, αν αναλογιστεί κανείς ότι μια φωτογράφιση σε περιοδικό, ένα fashion editorial, αποφέρει σε μια κοπέλα μόνο περί τα 200 ευρώ μεικτά, από τα οποία το 30 % πάει στο πρακτορείο της. Και υπόλοιπες 200 μοντέλες τρέχουν και αυτές, ανάλογα με την αντοχή της καθεμίας και την θέλησή της για να παραμείνουν στον χώρο.<br />Αυτά για τα σοβαρά πρακτορεία και για τις «επίσημα» μοντέλες. Γιατί από εκεί και έπειτα ξεκινάει το χάος: Ένα πλήθος κοριτσιών που θέλουν και αυτές να γίνουν μοντέλα, περίπου έξι πρακτορεία που δεν τα έχει κανείς στην πιάτσα καν ακουστά συν καμιά εικοσαριά, κάθε βδομάδα, αγγελείες σε εφημερίδες με τηλέφωνα πρακτορείων-εκτροπές σε κινητά.<br />Από εκεί και πέρα ξεκινάει μια μικρή, δηλαδή, αλλά δυναμική, παραβιομηχανία της μόδας που χτίζεται πάνω στις ματαιόδοξες και ανήλικες πλάτες εκατοντάδων κοριτσιών σαν την Ρόζι και ανθεί με τη βοήθειά τους. Λειτουργεί με τους δικούς της κανόνες, το δικά της δοκιμασμένα τρικ, για τα οποία όλοι οι υπόλοιποι της πιάτσας παραδέχονται ότι «γίνονται επικίνδυνα πράγαμτα», αλλά κανείς δεν ξέρει να σου πει επακριβώς τι κάνουν. <br />Το γεγονός πάντως, αυτό καθ αυτό, ότι παρελαύνουν κάθε χρόνο συνολικά τόσα κορίτσια που θέλουν διακαώς να γίνουν μοντέλα από όλα αυτά τα πρακτορεία, μην σας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Όπως μας πληροφορούν από τα πρακτορεία πρόκειται για «νόστιμες», «ξεπεταγμένες» νεαρές, που ακούν συνέχεια από φίλους και γνωστούς πόσο όμορφες είναι και έχουν μια εντελώς διαστρευλωμένη εικόνα της μόδας στο μυαλό τους. Αυτή του απόλυτου γκλάμουρ, των φλάς, της εύκολης ζωής και των τρελών κασέ. Οπότε όταν έρθει και ένας ξένος, μεγαλύτερος, που φαίνεται να ξέρει πράγματα και τους επιβεβαιώσει με τις κατάλληλες λέξεις το «ψώνιο» τους σιγοντάροντας ταυτόχρονα αυτή την εικόνα τους για τον χώρο, το κοριτσάκι γίνεται το πιο εύκολο θύμα στον κόσμο.<br />Και τόσο λόγω του αριθμού τους όσο και της πίεσης τους, μέσω των αγγελειών αλλά και του επιτυχημένου scouting σε μπάρ και σε κλάμπ, είναι πιθανότερο μια πιτσιρίκα να πέσει πάνω στα «δεύτερα», παρά στα σοβαρά πρακτορεία. Στα σοβαρά, άλλωστε, πρακτορεία τείνουν να πηγαίνουν κυρίως φιλόδοξες μαμάδες συνοδεύοντας τα δεκαπενάχρονα καμάρια τους, για να υλοποιήσουν το όνειρο αμφοτέρων για μια καριέρα στο μόντελινγκ. Η μαμά της Ρόζι όμως, δεν έχει χρόνο για τέτοια. Δουλεύει κάτι τρελά ωράρια σε ένα κομμωτήριο και όσο για τον μπαμπά της...Αφήστε τα. Απ’όταν έμεινε από απουσίες πέρσυ η μικρή, δεν μιλάνε πια καθόλου. Κλείνει η παρένθεση και πάμε πίσω στη Ρόζι, γιατί περιμένει.<br /><br />Περιμένει τον κ. Χρήστο, ξεπαγιασμένη από το κρύο, σε ένα υπόγειο μιας μονοκατοικίας κάπου στα βόρεια προάστια και κρατάει ακόμα το απόμμα με το όνομα και τη διέυθυνση του πρακτορείου. Ήρθε μαζί με τον φίλο της από τον Πειραιά μες στα χιόνια για το interview και έτρεμε, όχι μόνο από το κρύο, καθώς έψαχνε μες στα στενάκια αυτό το σπίτι. Δεν έκανε όμως πίσω και μπήκε τελικά τσεκάροντας ξανά και ξανά το απόκομμα με τον αριθμό του σπιτιού. Στον χώρο του υπογείου χαζολογούν διάφορα πιτσιρίκια, αγόρια, κορίτσια και οι φίλοι τους, που συστήνονται ως μοντέλα. Και να και ο κ.Χρήστος, ένας νεαρός τυπάς, που παίρνει την Ρόζι από το χέρι και την πάει στη διπλανή αποθήκη για να γνωριστούνε. <br /><br />Εκεί μέσα, όπου με τα βίας στριμώχνονται δύο καναπεδάκια και ένα τραπέζι, της τονίζει ότι δεν έχει καμία ανάγκη γιατί είναι πολύ όμορφη, ότι θα πρέπει ωστόσο να του τηλεφωνεί συχνά γιατί έχει πάρα πολλά κορίτσια στο πρακτορείο αλλά και πως η δουλειά αυτή είναι διασκέδαση. Η Ρόζι συμφωνεί και επαυξάνει αγχωμένα. Τον διαβεβαιώνει πως όταν θέλει κάτι πολύ το κυνηγάει. Πώς βάζει μεγάλους στόχους. Πως το σχολείο είναι ένας μικρός στόχος που δεν την ενδιαφέρει. <br />Ο κ.Χρήστος κουνάει το κεφάλι του εις ένδειξη συμφωνίας και παίρνει τα στοιχεία της. Όταν της ζητάει και κάποιες φωτογραφίες, η μικρή ψαχουλεύει αμήχανα μες στην τσάντα της. «Είναι λίγο παλιές, δεν φαίνομαι πολύ καλά...», δικαιολογείται και κρέμεται από τα χείλη του. Ο κ. Χρήστος τις βλέπει και χαμογελάει. Του αρέσουν πολύ. Θα τις κρατήσει, λοιπόν, και η μικρή χαλαρώνει.<br />Και είναι έτοιμη να της τραβήξει ένα βιντεάκι. Το κάνει αυτό σε όλα τα κορίτσια που έρχονται, αν και έπειτα τις παραπέμπει να πάνε και οι ίδιες στις εταιρείες παραγωγής διαφημιστικών για να τους κάνουν εκεί και ένα επαγγελματικό βίντεο. Σε περίπτωση που θελήσουν κάποιες κοπέλες για κομπάρσους σε μια διαφήμιση ή για κοινό σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, ο κ.Χρήστος τις ενημερώνει τηλεφωνικώς και τις στέλνει στο γύρισμα. Κρατάει περίπου το μισό της αμοιβής που είναι γύρω στα 100 ευρώ μεικτά για συμμετοχή σε σποτ, 50 ευρώ μεικτά για συμμετοχή στο κοινό. Αλλά τα καλά λεφτά «παίζουν» αν στείλει κάποιον «πρωταγωνιστή» σε τόκ σόου, όπου θα πεί τον πόνο του. Εκεί μιλάμε για 3000 ευρώ, αλλά μέχρις στιγμής εχει στείλει μόνο τρεις-τέσσερις.<br />Όλα αυτά δεν τα ξέρει βέβαια ακόμα η μικρή. Το μόνο που ξέρει είναι ότι άρεσε στο κ.Χρήστο, ότι τα πήγε καλά και όταν, σε λίγες μέρες, το τηλέφωνό της χτυπά και της λέει να ετοιμαστεί για ένα διαφημιστικό γύρισμα, η Ρόζι νιώθει πιο κοντά στον στόχο της παρά ποτέ.<br /><br />Για καμιά βδομάδα δεν μιλάμε. Την έχω αφήσει τρισευτυχισμένη, να ανυπομονεί για το πρώτο της «γύρισμα». Και την ξαναπετυχαίνω ένα ράκος. Το γύρισμα διήρκεσε δώδεκα ατελείωτες ώρες ορθοστασίας, όπου κρατούσε ένα δίσκο στο χέρι καθώς ο ρόλος της ήταν αυτός της σερβιτόρας και κανένας δεν της απηύθυνε το λόγο. Όσο για φλας, φώτα, γκλάμουρ και λάμψη; Ούτε ίχνος. Μόνο 40 ευρώ που πήρε στο τέλος στο χέρι και έπειτα έφυγε.<br />Ο κ.Χρήστος; Είναι πολύ καλό παιδί μου λέει, αλλά δεν έχει να την στείλει κάπου αλλού τώρα. Κάτι της είπε και αυτός για ένα σόου, αλλά επειδή δεν ανέφερε τίποτα για λεφτά δεν το ρισκάρει πάλι. <br />Ίσως γι’αυτό ξαφνιάζομαι πραγματικά όταν ολοκληρώνει λέγοντάς μου με απόλυτη αποφασιστικότητα πως «απ’ότι καταλαβαίνεις δεν υπάρχει περίπτωση να το βάλω τώρα κάτω!» Αλλά πριν σπεύσει να ξανααρπάξει το τηλέφωνο προλαβαίνω να την πείσω για το εξής: από δω και πέρα να πηγαίνουμε παντού μαζί.<br /><br />Και μετά από κάποιες πολλαπλά ερμηνεύσιμες τηλεφωνικές συνομηλίες, κύριοι που την αποκαλούν «μωράκι» και κατά τα άλλα της μιλούν στον πληθυντικό, κοινούς περιπάτους μας σε πρακτορεία σοβαροφανή ή μη, η μικρή πετυχαίνει «διάνα». Ένα πρακτορείο που την θέλει μόνο για φωτογραφήσεις, όχι διαφημισείς και σαχλαμάρες, και τις λέει και ότι αν είναι καλή έχει άμεση προοπτική για το εξωτερικό. «Φυσικά και θα πάμε στον κ.Δημήτρη», μου λέει λοιπόν η Ρόζι. <br />Και φυσικά ο κ. Δημήτρης, με τον κωμικά χοντρό φακό γυαλών μέσα από τον οποίον δεν φαίνονται με τίποτα τα μάτια του, της χαρίζει ένα πλατύ χαμόγελο ικανοποίησης με το που την βλέπει. Είναι τέλεια! Και είναι μόνον 16! Μόνο που του κόβεται το γέλιο μαχαίρι όταν συνειδητοποιεί ότι η μικρή συνοδεύεται. Πέφτει επιτόπου το συνθηματικό τηλεφώνημα στον συνέταιρο: «Η κοπέλα είναι πολύ... αδύνατη. Αλλά ερχόμαστε από εκεί. Ετοιμάσου», και σε όλη τη διαδρομή από το τρένο του Πειραιά μέχρι το «στούντιο», έχει πάψει να ασχολείται με την μικρή και προσπαθεί εναγωνίως να καταλάβει τι ρόλο παίζω εγώ. <br />Αλλά μες στο ασανσέρ, στο δικό του έδαφος πλέον, η Ρόζι εγκλωβίζεται. Τα σώματα εφάπτονται, τα βλέμματα δεν διασταυρώνονται, η αμηχανία ξεκινά. Για πέντε ορόφους. Ώσπου να μας ανοίξει την πόρτα ο Σπύρος, ο φωτογράφος και συνέταιρός του, που με αργές κινήσεις μας καλωσορίζει στο «στούντιο», ένα σαλόνι με τρίποδες, φώτα και έναν υπολογιστή, όπου πλανάται μια ανησυχητική σιωπή. Οι δυο κύριοι συννενοούνται μεταξύ τους βουβά, η Ρόζι λουφάζει σε έναν καναπέ και εγώ δεν μπορώ να πάρω το βλέμμα μου από τις δύο κλειδωμένες πόρτες στο διάδρομο. <br />Τελικά της απευθύνουν το λόγο. Και της λένε κάτι μισόλογα. Αν θέλει να ξαναέρθει αύριο, να νιώθει πιο άνετα, για να την φωτογραφίσουν. Η να τις δώσουν τώρα ένα μαγιουδάκι, αλλά ίσως καλύτερα αύριο;... Η Ρόζι ενίσταται. Δεν γδύνεται με τίποτα! Ο κ. Δημήτρης δεν καταλαβαίνει γιατί. «Ποιό είναι το πρόβλημά σου; Μια χαρά είσαι!» Ο φωτογράφος γουρλώνει τα μάτια του προς εμένα. «Δεν είναι έτοιμη η κοπέλα, άσ’την», του λέει. Δεν βγαίνει άκρη. <br />Η μικρή ζητάει να της δείξουν κάτι από τη δουλειά τους. Δεν βρίσκουν τίποτα. Μόνο έναν μικρό κατάλογο μιας δεύτερης βιοτεχνίας ρούχων. «Α! Έχουμε στον υπολγιστή, και μια παρουσίαση ενός κάστινγκ», λένε, και στην οθόνη αρχίζουν να εναλλάσσονται κάποια κορίτσια ολόγυμνα ή με μαγιώ. Η Ρόζι παγώνει. Αναγνωρίζει κάποιες φάτσες. Κάποια κορίτσια από τα μπάρ και τα καφέ όπου πήγαινε και αυτή, αλλά δεν μιλάει. Η υφέρπουσα διαστροφή στον χώρο αρχίζει να μου γυρνάει και μένα το στομάχι και κάνω πως σηκώνομαι. Η Ρόζι ανασαίνει. <br />Στην πόρτα όμως ο κ.Δημήτρης της φράζει το δρόμο. Να χαλαρώσει, της λέει. Είναι πολύ ωραία, πρέπει να γίνει λιγάκι πιο προκλητική μόνο, για να συνεργαστούνε. Γυρνάνε πορνό. Πως το λένε, αισθησιακές ταινίες, τα λεφτά είναι καλά και θέλουν πολύ να συμμετάσχει και αυτή. Και να μη φοβάται καθόλου, οι ταινίες πάνε κατευθείαν στο εξωτερικό... Ο φωτογράφος μπαίνει πάλι στη μέση. Το μουρμουριτό κόβεται απότομα. «Άρχισε την πάρλα», μου χαμογελάει και κοιτάει την Ρόζι: «Εσένα θα σου ξανατηλεφωνήσουμε». <br /><br />Ακριβώς μια εβδομάδα μετά, ξαναβρισκόμαστε με την Ρόζι στην δικιά μας φωτογράφηση πλέον. Η μικρή τα πάει περίφημα. Ο δικός μας φωτογράφος είναι πολύ ικανοποιημένος. Με την πρώτη ευκαιρία η Ρόζι ξεγλιστρά για δυο λεπτά για να έρθει να μου πει, με μάτια που αστράφτουν, τα νέα: ένα από τα πρακτορεία που πήγαμε επικοινώνησε μαζί της και θα της κανονίσει μια δουλειά. Ανυπομονεί να έρθει η ώρα για να πάει! Κάτι της λέει ότι αυτή η φορά θα είναι η φορά της!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8958184126871358125-9073484617257087619?l=marilena-cavasi.blogspot.com' alt='' /></div>Μαριλενα Καβαζηhttp://www.blogger.com/profile/07527576073754053884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8958184126871358125.post-43432729288178464172009-12-11T04:35:00.000-08:002011-12-29T08:55:44.683-08:00Πρώτη Δημοσίευση "ΕΨΙΛΟΝ", Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 2008.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-pedGIbyQ9CY/TvybhUCXAJI/AAAAAAAAAF4/W4Xji0_rKWc/s1600/P.X.S.1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="233" src="http://3.bp.blogspot.com/-pedGIbyQ9CY/TvybhUCXAJI/AAAAAAAAAF4/W4Xji0_rKWc/s320/P.X.S.1.jpg" /></a></div><br /><br /><br /><br />Όταν ο θείος μου, που ζει στο εξωτερικό, αποφάσισε να υιοθετήσει δύο μαυράκια από την Αιθιοπία, ένιωσα κάτι σαν δέος. Όχι όμως εξαιτίας της αναμφισβήτητης σπουδαιότητας αυτής της πράξης, αλλά γιατί από το ξεπλυμένο μυαλουδάκι μου παρέλασαν αυτομάτως πλήθος φανταχτερών εικόνων και σελέμπριτι. Τις ξέρετε, υποθέτω: η Μαντόνα δάκρυσε, η Τζολί χαμογέλασε, πρωτοσέλιδα νανουρίσματα ήχησαν, πέπλα φιλανθρωπίας σκέπασαν σκοτεινά σκάνδαλα, είδα ξυπόλυτα αγρίμια να μεταφυτεύονται σε πολύβουες μεγαλουπόλεις και να εγγράφονται σε ελιτίστικα κολέγια.... Το βρήκα «τρέντυ», «ιν», «προχωρημένο». Ντροπή μου. Η εικονική πραγματικότητα όχι μόνο κατάπιε την πραγματικότητα, αλλά εξαφάνισε για μια στιγμή ολόκληρο το νόημα μιας πράξης υπέρτατης αγάπης. <br />Την ίδια ακριβώς στιγμή, δύο γενιές πίσω και έτη φωτός μακριά από ιλουστρασιόν πραγματικότητες, στο χωριό, όταν η γιαγιά άκουσε το ίδιο μαντάτο, έμεινε άφωνη: Δεν της βγήκε ούτε γέλιο ούτε δάκρυ. Το κατάπιε αμάσητο. Και μόνο μετά το πρώτο της μούδιασμα, που κράτησε ωστόσο περίπου μισό χρόνο, όταν ο θείος ετοίμαζε πια βαλίτσες για Αιθιοπία, η γιαγιά τόλμησε να ψελλίσει μια- δυο απορίες. «Πόσο μαύρα θα είναι;», ήταν η πρώτη. Και αν μπορούν να βαφτιστούν με φυσιολογικά, ορθόδοξα ονόματα η δεύτερη. Να μην φωνάζει διαρκώς τα νέα της εγγόνια με αυτά τα κουλά, αφρικάνικα δισύλλαβα... Ήταν εμφανές ότι η πραγματική πραγματικότητα ξεπερνούσε την γιαγιά μου εντελώς.<br /><br />Τώρα, δεν ξέρω πια από τις δύο αντιδράσεις ήταν η πιο τραγελαφική, αλλά της γιαγιάς, πες, ενείχε μια κάποια λογική: στο εξωτερικό η θέα ενός λευκού ζευγαριού που μεγαλώνει παιδιά άλλης φυλής είναι κάτι σχεδόν σύνηθες. Στην Ελλάδα ωστόσο η υιοθεσία από μόνη της – και διαφυλετική να μην είναι- αποτελεί ακόμα ταμπού για τον μέσο Έλληνα, που θα το κρύβει, συνήθως, επιμελώς και θα το καμουφλάρει τεχνηέντως από τον κοινωνικό του περίγυρο. <br />Την περίπτωση που το «μυστικό» δεν καμουφλάρεται (με τίποτα) η γιαγιά δεν την είχε διανοηθεί. Πώς; Να μην κρύβεται ούτε από τον πιο κακοπροαίρετο γείτονα, ούτε την πιο ακατάλληλη στιγμή, ούτε στην πιο τρυφερή επαφή; <br />Μου κίνησε και μένα το ενδιαφέρον- και τότε ξεκίνησε μια μακρά περιπλάνηση στην, για τη χώρα μας, ομιχλώδη και άγρια παιδική χαρά των διαφυλετικών υιοθεσιών…<br /><br /><br />«Το βασικότερο είναι ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ε.Ε. που δεν έχει επικυρώσει την Διεθνή Συνθήκη της Χάγης, νομοθεσία που ρυθμίζει τις διακρατικές υιοθεσίες. Από εκεί ξεκινά το ‘μπέρδεμα’», μου λέει η Μαρία Δ. που αρχικά ήθελε να υιοθετήσει κινεζάκι. <br />Η Μαρία είναι γιατρός, σπούδασε και δούλεψε στην Κίνα, μια χώρα που αρνείται σθεναρά οποιαδήποτε συνεργασία με την Ελλάδα, λόγω της μη επικύρωσης. «Έτσι, μαζί με μια κοινωνική λειτουργό της Πρόνοιας ξετρυπώσαμε ένα παραθυράκι του νόμου, που λέει πως η Ελλάδα, παρ’ ότι δεν τις επικυρώνει, ταυτόχρονα δεν απαγορεύει τις διακρατικές υιοθεσίες. Και, ευτυχώς, για την Πρόνοια της Ταϊλάνδης αυτό ήταν αρκετό». <br />Σήμερα, ένα χρόνο μετά, η Μαρία βρίσκεται με τον σύζυγο της στο τελικό στάδιο. Σε λίγο φτάνει από την Ταϊλάνδη η μικρή φωτογραφία της μεγάλης τους χαράς - αλλά ο θυμός της παραμένει τεράστιος: «Δεν ξέρω γιατί δεν επικυρώνεται! Είναι άλλη μια κλασική ‘εκκρεμότητα’ του ελληνικού κράτους; Γίνεται για να συντηρεί ένα παράνομο κύκλωμα που σέρνεται γύρω από τις υιοθεσίες; Πάντως συμβαίνουν απαράδεκτα, αστεία πράγματα εδώ! Εμείς, δηλαδή, που δεν θέλαμε να αγοράσουμε Βουλγαράκι με 30.000, ούτε να ψωνίσουμε στα χωράφια του Γέρακα ένα μωρό… είδαμε και πάθαμε! Και δεν είμαστε οι μόνοι: Παρακολουθώ ασθενείς που έχουν κάνει 10 προσπάθειες για εξωσωματική, η ταλαιπωρία είναι εμφανέστατη στο σώμα τους, οικονομικά έχουν διαλυθεί, συναισθηματικά είναι ακόμα χειρότερα, και δεν μπορούν ή δεν ξέρουν πως να υιοθετήσουν νομίμως»!<br /><br />Σε ένα άλλο σπίτι στην Κυψέλη, ο μικρός Ταϊλανδός έχει ήδη φύγει για το σχολείο. Η μαμά του, ονομάζεται Ιωάννα Κ., μου προτείνει καφέ ενώ θυμάται πως πρωτοδιάβασε το φυλλάδιο που αναγράφει τα απαραίτητα πιστοποιητικά που απαιτεί η Πρόνοια της Ταϊλάνδης το 2000. <br /><br />-Ανάμεσα στις βεβαιώσεις για την οικονομική και ιατρική μας κατάσταση απαιτούνταν και μια έκθεση μιας κοινωνικής υπηρεσίας για την καταλληλότητά μας. Η Νομαρχία, όμως, που δύναται να το διεκπεραιώσει αυτό, μου φάνηκε από την τηλεφωνική μας επικοινωνία υπερβολικά καχύποπτοι. Κάναν σαν να σκαρώνουμε μια ιδιωτική υιοθεσία και τους θέλουμε για βιτρίνα! Έτσι, απευθύνθηκα στο ελληνικό παράρτημα μιας Διεθνούς Κοινωνικής Υπηρεσίας. Αυτοί ετοίμασαν την έκθεση και έστειλαν όλο τον φάκελο στην Πρόνοια της Ταϊλάνδης.<br />-Πότε σας απάντησαν; <br />- Μετά από δύο χρόνια. Στο μεταξύ, όμως, έμεινα έγκυος στη βιολογική μου κόρη και τους κάλεσα να τους ενημερώσω και να τους εξηγήσω πως παρ’ όλα αυτά θέλουμε να συνεχιστεί η διαδικασία. Αυτοί, λοιπόν, είχαν την σοφία και την γνώση να τρενάρουν λιγάκι το θέμα ώστε να προλάβω να γεννήσω και να μεγαλώσει κάπως το παιδί. Αλλιώς η απάντηση θα ερχόταν νωρίτερα.<br />-Πήγατε στην Ασία οι τρεις σας;<br />-Ναι και ήταν φοβερά οργανωμένοι. Μας παρέλαβε μια κοινωνική λειτουργός της Πρόνοιας, η υπεύθυνη του φακέλού μας, και μας πήγε στο ίδρυμα. Το οποίο, ευτυχώς, ήταν σε εξαιρετική κατάσταση και έτσι κόπασε η φοβερή αγωνία που είχα για το αν πρόσεχαν τον γιο μου μέχρι να πάω να τον πάρω. Έπειτα περιμέναμε σε ένα σαλονάκι, μέχρι που κατέφθασε μια τροφός και τον ακούμπησε στην αγκαλιά μου.<br />- Πώς να το φανταστώ;<br />- Έχεις παιδιά; Όχι; Τότε δεν μπορείς. Είναι ακριβώς όπως όταν μου έφεραν την κόρη μου στο μαιευτήριο. Βέβαια φορούσα ρούχα και ήμουν όρθια, αλλά τα συναισθήματα ήταν αντίστοιχα. Ίδιας έντασης. Έπειτα μας έδειξαν τους χώρους όπου κοιμόταν και έπαιζε στο ίδρυμα, αλλά η φόρτιση ήταν τόσο μεγάλη, που αν είχαμε περισσότερους φίλους μαζί θα κατορθώναμε να βγάλουμε περισσότερες φωτογραφίες- για τον μικρό περισσότερο. Για να τις έχει όταν θα τις ζητήσει. Κάτι κουτσοκαταφέραμε και μόνοι μας, πάντως…<br />- Γιατί μια διαφυλετική υιοθεσία;<br />-Είχα ένα όνειρο, από κοριτσάκι, να κάνω μια υιοθεσία. Ή δύο, ή τρεις… Γιατί; Μου φαίνεται τόσο φυσικό που δεν μπορώ να το αναλύσω. Μάλλον σκέφτομαι: γιατί οι άλλοι δεν το θέλουν; Όταν έφτασε όμως η στιγμή να το αντιμετωπίσω, αποφάσισα πως αν εμπεριέχει οποιαδήποτε οικονομική συνδιαλλαγή, δεν πρόκειται να το κάνω. Όσον αφορά το «Μητέρα», δε, καθυστερεί υπερβολικά και αυτό που «ψάχνουν» όλο το μεσοδιάστημα… δεν θα το άντεχα. Ούτε θα άντεχα να ζει και να ιδρυματοποιείται το παιδί μου εκεί, όσο εγώ απλά το περιμένω. Έτσι στραφήκαμε σε άλλες χώρες. Αλλά στα Βαλκάνια η κατάσταση δεν είναι καλή: Πάλι υπάρχει η φήμη της οικονομικής συνδιαλλαγής, και ότι εσύ διαλέγεις το παιδί σου. Για την Ταϊλάνδη, γνώριζα από μια γνωστή μου που το έχει κάνει παλιότερα, πως ούτε θα πλήρωνα, ούτε θα καλούμουν να το διαλέξω. Και, επειδή ποτέ δεν ήθελα να υποκριθώ ότι είναι δικό μου παιδί- αντιθέτως ήθελα να περπατάμε στο δρόμο και να το καταλαβαίνουν- δεν με ένοιαζε η άλλη φυλή.<br />- Σας κοιτάν περίεργα στο δρόμο;<br />- Ειλικρινά; Ο άντρας μου λέει ναι. Εγώ απλά δεν προσέχω (ανέκαθεν) τα βλέμματα των άλλων. Χαζεύω μόνο τις βιτρίνες. (γέλια) Κοίτα, οι κοινωνικοί παράγοντες δεν με προβλημάτισαν: μεγάλωσα σε μια επαρχιακή πόλη όπου ζούσε η γνωστή που σου προανέφερα με το Ταϊλανδάκι - όταν όχι απλά δεν έβλεπες άνθρωπο άλλου χρώματος, ούτε άλλης εθνικότητας- χωρίς κανένα πρόβλημα! Σπούδασα στη Θεσσαλονίκη μια εποχή που γινόταν τεράστιες αλλαγές και δεν έμπαιναν θέματα ρατσισμού. Συνέχισα στη Γαλλία, που ξέρεις φαντάζομαι πόσο πολυπολιτισμική είναι. Και τώρα ζω στην Κυψέλη– όπου βρίσκονται όλες οι φυλές του κόσμου! Και είμαι πεπεισμένη πως, ανεξαρτήτως φυλής, μπορώ να στηρίξω τα παιδιά μου σε όλα τους τα προβλήματα εφ’ όσον ζω. Και έχω εμπιστοσύνη σε αυτό.<br />- Εγώ ανήκω στη εποχή της Madonna... Και αναρωτιέμαι: κάνατε υιοθεσία η φιλανθρωπία;<br />- Ακούω συχνά «μπράβο που κάνατε αυτό το καλό»! Αλλά δεν το δέχτηκα ποτέ... Αντιδράω! Το «καλό» είναι που ήρθε ο Ιουλιανός στη ζωή μας! Αυτές οι διαστάσεις, ξέρεις, δίδονται από ανθρώπους που «ζουν» το θέμα από τα σαλόνια τους. Στους εκ των έσω, αυτά ακούγονται αστεία...<br /><br /><br />Στους επίσημους φορείς όλα αυτά ακούγονται σπάνια: στην Πρόνοια της Νομαρχίας Πειραιά δε έχουν βρεθεί ποτέ αντιμέτωποι με μια αίτηση διαφυλετικής υιοθεσίας. Στον τομέα της Αττικής ήταν καμιά δεκαριά όλες και όλες για Ταϊλάνδη, και, ναι, θυμούνται και κάποια για Κονγκό. «Λίγα πράγματα, πάντως. Δεν είναι εύκολη απόφαση», μου λέει η κυρία Αριάδνη Μαραγκάκη, διευθύντρια της Κοινωνικής Υπηρεσίας. <br />Στο κέντρο βρεφών «Μητέρα», πάλι, κάτι πάει να αλλάξει... Είναι η δεύτερη πιθανότητα διαφυλετικής υιοθεσίας για τους Έλληνες, καθώς και κει υπάρχουν κατά καιρούς μαυράκια και μυγαδάκια, από γονείς μετανάστες. Σε σύγκριση με δυο δεκαετίες πίσω, λοιπόν, μας λένε, όταν τα έγχρωμα προς υιοθεσία παιδιά έμεναν επί χρόνια στα «αζήτητα», καταδικάζονταν στον απόλυτο ιδρυματισμό και μόνο τα «τυχερά» υιοθετούνταν από ζευγάρια του εξωτερικού, τελευταία πιο εύκολα κάποια ζευγάρια αδιαφορούν για το χρώμα του παιδιού τους. Όπως αδιαφόρησαν ο Μιχάλης και η Έλλη…<br /><br />Αυτοί, ξεκίνησαν πριν κάποια χρόνια στο «Μητέρα» την διαδικασία υιοθεσίας, αποσκοπώντας εξαρχής σε ένα έγχρωμο παιδάκι. «Αυτό θα επιτάχυνε κατά πολύ το θέμα- και λογικά: θέλαμε ένα παιδί απ’τα ‘αζήτητα’, που δεν το έπαιρνε κανείς. Είχε φτάσει τρεισήμισι χρονών να μην έχει αντικρίσει τον έξω κόσμο! Να μην ξέρει σχεδόν καθόλου να μιλάει καθώς περιστοιχιζόταν από βρέφη. Το χρώμα της δεν μας ένοιαζε καθόλου. Θέλαμε μόνο να είναι γερό», μου λέει η Έλλη, που όντως, εννιά μόλις μήνες μετά την έγκριση την υιοθεσίας, πήρε μια μικρή μυγαδούλα έξω από το ίδρυμα, στο σπίτι τους, να της δείξουν τον κόσμο… <br /><br />«Και τότε συνέβησαν πράγματα τρελά! Η Αγγελική ήταν σαν Άλιεν! Κάναμε άπειρα χιλιόμετρα μέσα στο ‘Μητέρα’ για να συνηθίσει τι είναι το ‘αυτοκίνητο’. Και όταν πρωτοεπιχειρήσαμε να εξέλθουμε από εκεί, της τάξαμε πατάτες που τις λάτρευε. Στην διαδρομή όμως, άρχισε να ζορίζετε επικίνδυνα στο πίσω κάθισμα, και κάναμε μια στάση να κατέβει. Τότε είδε ένα σκυλί και έπαθε το δεύτερο σοκ! Αμέσως μετά πέταξαν και κάτι περιστέρια στον ουρανό, και τρελάθηκε πάλι… Κάποτε, φτάσαμε στα Goodys αλλά αντικρίζοντας επιτέλους τις πολυπόθητες πατάτες, αναφώνησε: ‘τι είναι αυτό; Δεν το θέλω!’. Γιατί δεν τις είχε ξαναδεί ποτέ σ’αυτή τη μορφή…». Η Έλλη μου τα αφηγείται σήμερα με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο.<br /><br />Η Αγγελική, λοιπόν, ήταν tabula rasa και έπρεπε να εξοικειωθεί με τα πάντα: Από το τι σημαίνει σπίτι και πολυκατοικίες, έως το τι θα πει δικό μου και δικό σου για να μην κουβαλάει το πιάτο «της» ολημερίς μαζί της. Να ξεπεράσει την πεποίθηση πως το βράδυ σηματοδοτεί την αυτόματη έφοδο των «μπαμπούλων», εκφοβισμό που χρησιμοποιούσε η μοναδική βρεφοκόμος της νυχτερινής βάρδιας προκειμένου να ησυχάσει γρηγορότερα τα δεκατέσσερα μωρά (!) του συγκεκριμένου περιπτέρου και να συνειδητοποιήσει ότι δεν «φύτρωσε», πως υπάρχουν οικογένειες με γιαγιάδες, παππούδες και ξαδέρφια εδώ «έξω».<br /><br />«Το χρώμα της, λοιπόν, ήταν ένα επιπλέον πρόβλημα, μετά από όλα αυτά», λέει ο μπαμπάς της. Τον ρωτάω αν ήταν επαρκώς προετοιμασμένος γι’ αυτό το τελευταίο. «Ναι, θεωρητικά. Τελικά όμως τα αντιμετωπίζεις πάντα μόνο τη στιγμή που παρουσιάζονται. Όσο και να θέλω, δεν μπορώ να προβλέψω τι πρόβλημα θα αντιμετωπίσει αύριο ας πούμε στην εφηβεία της. Αλλά δεν μπορώ να της συμπεριφέρομαι και άλλο ως παιδί από ίδρυμα. Αυτό πάει. Μέσα της έγραψε ότι έγραψε και τώρα θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ζωής που βιώνουν όλα τα παιδάκια. Με το σχολείο της, τους συμμαθητές, τις παρέες. Γιατί τα παιδάκια είναι πάντα κακά, δεν σου χαρίζονται. Εμείς απλά της λέμε, ότι δεν είναι θέμα μαύρου ή άσπρου- σε κοροϊδεύουν έτσι και αλλιώς αν είσαι κοντός, χοντρός ή με γυαλιά. Προσπαθούμε να την βάλουμε σε αυτή τη λογική»...<br />Και όσον αφορά τις ερωτήσεις της μικρής για το χρώμα της, που ασφαλώς έθεσε νωρίς, της λένε την αλήθεια. «Γιατί εμείς, και να το θέλαμε, δεν μπορούμε να κρυφτούμε. Χαζή είναι; Της εξηγούμε λοιπόν, πως η φυσική σου μητέρα γνωρίστηκε με τον φυσικό σου πατέρα που ήταν μαύρος, αγαπηθήκανε πολύ και κάναν ένα κοριτσάκι. Εσένα. Ήταν άρρωστοι, όμως, και δεν μπόρεσαν να σε κρατήσουν. Έτσι σε έδωσαν σε ένα ίδρυμα μέχρι να βρεθούν κάποιοι άλλοι γονείς, που θα σε αγαπάν και θα ναι τόσο καλοί όσο οι φυσικοί σου», λέει ο Μιχάλης και μάλλον παρατηρεί πως τον θαυμασμό στο πρόσωπό μου. «Μην μας θαυμάζεις», αποκρίνεται. «Δεν κάνουμε ελεημοσύνη. Όσο ανάγκη μας έχει η μικρή, άλλο τόσο ανάγκη την έχουμε και μεις».<br /><br />Ούτε η μαμά της, δεν τρέμει στην ιδέα ότι κάπου, κάποιος θα την στεναχωρήσει εξαιτίας του χρώματός της. «Την πρώτη μέρα στο σχολείο ένα κοριτσάκι την κορόιδευε. Είσαι μαύρη και είσαι μαύρη... Ξέρεις τι του απάντησε; ‘Αν ήταν εδώ ο φυσικός μου πατέρας, θα τόλμαγες σε αυτόν να πεις το ίδιο;’. Βλέπεις τα έχει ξεχωρίσει τελείως μέσα της, τα φυσικός- θετός, άσπρος- μαύρος. Και επειδή τα είχε ξανακούσει - στο νηπιαγωγείο - ξέρει πλέον και το χειρίζεται» μου λέει, αλλά συμφωνούμε πως, προφανώς, παίζει ρόλο και ο χαρακτήρας του παιδιού. <br /><br />Γιατί κάποιος άλλος θετός πατέρας μαυρούλας, που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του, μου έλεγε νωρίτερα πως αναγκάστηκαν να αλλάξουν την κόρη τους από τον παιδικό της, γιατί την κορόιδευαν διαρκώς. Αλλά και στον τωρινό σταθμό, τα -υποτίθεται εκ των προτέρων δασκαλεμένα απ’τους γονείς- παιδιά, δεν την κοροϊδεύουν αφενός, ούτε την καταδέχονται στα παιχνίδια τους αφετέρου... Και πως το αντιμετωπίζει κανείς αυτό, τον ρώτησα. Θέλει τρομερή αγάπη, αφοσίωση και υπομονή, μου απάντησε. «Και είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε».<br /><br />Η εξάχρονη Αγγελική, πάντως, δείχνει, όντως, να τα… έχει βρει με τον εαυτό της. Το διαπίστωσα λίγες μέρες αργότερα στο σπίτι τους, όπου με άρπαξε κατευθείαν από το μανίκι, να με οδηγήσει στο δωμάτιο της. Και δεν υπήρξε τίποτα «τρέντυ», «ιν» ή «προχωρημένο» σε αυτό. Ήθελε απλά να παίξει «κάτι εύκολο» στην φλογέρα της, να μου δείξει τις ζωγραφιές της, να φάμε σοκολάτες και -εντελώς νυσταγμένη - να με ξεπροβοδίσει γαντζωμένη από το πόδι του μπαμπά της, χωρίς να που αντίο. Προτίμησε να με αποχαιρετήσει με μουσική, παίζοντας έναν αργό σκοπό στην φυσαρμόνικα, λες και για να μου μείνει όσο γίνεται αξέχαστη…<br /><br />Και όντως τη σκεφτόμουν πολύ, μέχρι που αρκετά βράδια αργότερα, με ανάγκασε να ξεμυτίσω από το διαμέρισμά μου η τελευταία συνάντηση «διαφυλετικής υιοθεσίας»…<br />Απαρτιζόταν από την 18άχρονη έγχρωμη Άννα και την λευκή μαμά της, και έλαβε χώρα σε ένα συνοικιακό εστιατόριο. Η νεαρή δίπλα μου, γατίσιο βλέμμα, τρομερά διαβασμένη, πολύ κοινωνική και επαναστάτρια, κάπνιζε και έπινε από το κόκκινο καμπερνέ, σπεσιαλιτέ του καταστήματος... «Μ’ άρεσε αυτό το θέμα, για τις υιοθεσίες. Γι’ αυτό δεχτήκαμε να μιλήσουμε. Θέλω να γίνω κοινωνική λειτουργός και να ασχοληθώ και επαγγελματικά με τις υιοθεσίες. Επειδή τις έχω βιώσει ομαλά, ίσως μπορέσω να βοηθήσω…» <br /><br />Η μαμά της απέναντι, όταν θέλησε 17 χρόνια πριν μαζί με τον σύζυγό της να υιοθετήσουν από το «Μητέρα», δεν ενδιαφερόταν ούτε για το φύλο, ούτε για την φυλή του παιδιού. Έτσι, και επειδή τότε αυτές οι περιπτώσεις γονέων σπάνιζαν, το ίδρυμα αμέσως τους κατηύθυνε προς την ενός έτους Άννα. «Είχαμε ξεκαθαρίσει πως θα λέγαμε απευθείας στο παιδί πως είναι υιοθετημένο, γι’ αυτό δεν μας ενδιέφερε το χρώμα της. Οι κοινωνικοί παράγοντες δεν μας προβλημάτισαν ποτέ. Αντιθέτως, ήταν πολύ σημαντικό ότι είχαμε φοβερά θετικές, δεκτικές αντιδράσεις από τις οικογένειές μας», λέει η μαμά της, η κυρία Μαρία. Και όντως η μικρή «τα έμαθε όλα», πολύ νωρίς. Ή μάλλον τα ανακάλυψε… <br /><br />«Ήταν περίπου δύο χρονών όταν έπαιζε με κάτι παιδάκια στην παιδική χαρά. Ο σύζυγος μου καθόταν σε ένα παγκάκι παραδίπλα και διάβαζε εφημερίδα. Όταν τα πιτσιρίκια την ρώτησαν ποιος είναι ο μπαμπάς σου, η Άννα τους τον έδειξε. Αυτά δεν την πίστεψαν, της είπαν αυτός αποκλείεται να σε γέννησε! Για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα η Άννα έτρεξε κατά πάνω του, ρωτώντας ‘Μπαμπά με γέννησες’; Ο άντρας μου το σκέφτηκε λίγο και της απάντησε ‘Όχι’. Τότε η Άννα τον ξαναρώτησε ‘Με ‘οθέτησες;’. Και είπε ‘ναι’»... <br />Η Άννα ακούει και χαμογελά κάπως ικανοποιημένη. Όταν μετά από ένα χρόνο αποφάσισαν να υιοθετήσουν ακόμα ένα μαυράκι, η δυναμική μπέμπα ουσιαστικά τον διάλεξε μόνη της. «Ήμασταν πάλι στο Μητέρα, το οποίο επισκεπτόμασταν έτσι και αλλιώς κάθε βδομάδα για να ξέρει η Άννα από πού την έχουμε πάρει. Να μην νομίζει ότι είναι κάτι κακό, μια συνωμοσία. Επειδή σκεφτόμασταν μια δεύτερη υιοθεσία, οι κοινωνικοί λειτουργοί ζήτησαν να δουν την αντίδραση του πρώτου παιδιού. Πως θα το δεχτεί. Μια εργαζόμενη, λοιπόν, είπε στην Άννα ΄έλα δω μωρή’ δείχνοντάς της έναν όρθιο, χοντρό μπέμπη που τα ‘χε κάνει πάνω του. Και αυτή αμέσως φώναξε ‘Αυτόν θέλω! Γιατί αυτός είμαι εγώ!»<br /><br />Η Άννα χαμογελά πάλι. «Ε, ναι. Γιατί ήταν μαυρούλης και γλυκούλης, σαν και μένα», λέει. Μόλις δύο βδομάδες αργότερα τους τηλεφώνησαν από το Μητέρα πως μπορούν να πάρουνε τον μικρό και η Άννα ανέλαβε όχι μόνο να τον ενημερώσει για τα πάντα, αλλά και να του τρίζει τα δόντια κάθε φορά που καυγάδιζαν, υπενθυμίζοντάς του: «Κάτσε φρόνιμος γιατί εγώ σε διάλεξα!». <br /><br />Έχοντας ακούσει όλα αυτά δύσκολα φαντάζομαι την Άννα να περνά «σκληρά» παιδικά χρόνια, εξαιτίας του χρώματός της. «Όντως, δεν θυμάμαι να ένιωσα ποτέ άσχημα, ούτε να ντρεπόμουν. Σίγουρα μερικές φορές είχα διαφορετική αντιμετώπιση. Και, ναι, υπήρξαν αρκετοί καυγάδες, και ακόμα περισσότεροι υπερασπιζόμενη τον αδερφό μου, που είναι πιο ντροπαλός και τον απασχολεί η διαφορετικότητά του. Αλλά δεν ήταν κάτι που με πλήγωνε, κάτι που το κουβαλούσα έπειτα σπίτι». Η μαμά της την διακόπτει. Θυμάται και μια άλλη σκηνή: «Ήταν στο παιχνίδι της πάνω, όταν είχε πασαλειφθεί στο πρόσωπο. Κοιτάζοντας τον εαυτό της στον καθρέφτη, είπε ‘Μαμά δες! Έγινα άσπρη! Τώρα θα με παίζουν τα παιδάκια’». Αλλά η Άννα αυτό δεν το θυμάται. <br /><br />Δεν ξέρω αν ένας ψυχολόγος θα το ονόμαζε «απώθηση», ή κάτι παρόμοιο, σοβαρό. Αλλά εγώ ούτε ψυχολόγος είμαι και στην τελική, αυτό που είχα απέναντί μου ήταν μια τρομερή νεαρή με μια υπέροχη σχέση με τη μαμά της. Έτσι, και παύοντας να ψάχνω «δυσλειτουργίες» για χάρη του ρεπορτάζ, την ρώτησα αν η φυσική της μητέρα και η Αφρική είναι θέματα που την συγκινούν να ανακαλύψει… <br /><br />«Η Αφρική με τραβάει πολύ! Θέλω να πάω, ίσως και να δουλέψω εκεί. Αλλά με συγκινεί όπως, φαντάζομαι, κάθε άνθρωπο με ευαισθησίες. Όχι αλλιώς. Όσο για την φυσική μου μητέρα, όχι. Δεν νιώθω την ανάγκη να την ψάξω. Και δεν έχω καμία κακία μέσα μου, αυτό δεν το άφησε η μαμά να συμβεί. Μου ξεκαθάρισε, άλλωστε, εξ’ αρχής πως αν θελήσω να την ψάξω, θα με βοηθήσει όσο μπορεί. Φαντάζομαι πως με άφησε επειδή –απλά- δεν μπορούσε να με κρατήσει. Δεν υπάρχει μαμά στον κόσμο που να μην αγαπά το παιδί της, έτσι; Η ζωή όμως είναι δύσκολη, μεγάλωσα πια και το βλέπω. Πως ένας άνθρωπος μπορεί να φτάσει σε αυτό το σημείο, να μην καταφέρνει να ζήσει το παιδί του. Εγώ απλά δεν νιώθω την ανάγκη να την βρω… <br />«Ίσως, γιατί γονείς για μένα είναι αυτοί που σε μεγαλώνουν, που σε αγαπούν. Όχι αυτοί που σε γεννούν. Και πάνω απ’όλα, πως αν πραγματικά θέλουν ένα παιδί, δεν τους ενδιαφέρει τι χρώμα έχει».<br /><br />Τα τελευταία λόγια της Άννας με γεμίζουν ελπίδα. Και το τηλέφωνο που σε λίγο χτυπά, τρελό ενθουσιασμό: Τα ξαδέρφια μου έρχονται από την Αιθιοπία. Οι εικόνες της Μαντόνας και της Τζολί έχουν σβήσει πια τελείως. Δεν επανέρχονται ούτε για πλάκα. Μένει μόνο μια δυνατή αίσθηση: η οικογένεια που μεγαλώνει. Μαζί και η αγάπη που έχεις να προσφέρεις. Ακόμα και η γιαγιά, παίρνω όρκο, αυτή τη στιγμή δακρύζει. Πως θα αγαπήσει τρομερά τα νέα της εγγόνια. Γιατί πάντα έτσι δεν γίνεται; Ίσως μάλιστα, και εδώ κάτι μέσα μου με τσιμπάει, τα αγαπήσει πιο πολύ και από μένα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8958184126871358125-4343272928817846417?l=marilena-cavasi.blogspot.com' alt='' /></div>Μαριλενα Καβαζηhttp://www.blogger.com/profile/07527576073754053884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8958184126871358125.post-81600035829408715432009-12-11T04:28:00.000-08:002011-12-29T11:26:35.749-08:00<a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.article&amp;id=98499">www.enet.gr/?i=news.el.article&amp;id=98499</a><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-BiM1EQV3mz8/Tvy-3xvupQI/AAAAAAAAAG0/YHWUHubfO1I/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="232" src="http://4.bp.blogspot.com/-BiM1EQV3mz8/Tvy-3xvupQI/AAAAAAAAAG0/YHWUHubfO1I/s320/1.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8958184126871358125-8160003582940871543?l=marilena-cavasi.blogspot.com' alt='' /></div>Μαριλενα Καβαζηhttp://www.blogger.com/profile/07527576073754053884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8958184126871358125.post-24955198139757568362009-05-11T08:44:00.000-07:002009-05-11T08:48:32.749-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/SghIs1SJeRI/AAAAAAAAADA/YTBuCMlT7FI/s1600-h/gigolo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334593693674993938" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 261px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/SghIs1SJeRI/AAAAAAAAADA/YTBuCMlT7FI/s320/gigolo.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br />Πρώτη δημοσίευση:<br />περιοδικό "Ε", Κυριακάτικης Ελευθεροτυπία.<br /><br /><br /><br />Φωτογραφίες: Διονύσης Κρεζίας.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><br /><br /><strong>Καθισμένος στον καναπέ – ευθυτενής, καλοντυμένος, σοβαρός</strong>- ο πρώτος ζιγκολό που μπήκε ποτέ σπίτι μου πίνει νες καφέ σκέτο. Αν η μάνα μου ήξερε όταν με σπούδαζε τι σόι «ρεπορτάζ» θα έκανα μια μέρα, παίζει να με έστελνε καρφί για παντρειά μετά το Λύκειο. Ωστόσο, εγώ είμαι μακράν πιο αμήχανη από τον Ιάσονα (έτσι είναι το καλλιτεχνικό του). Διότι εκείνος στο ραντεβού μας μου ήρθε συνοδευόμενος: από την κοπέλα του...<br /><br />Του ζήτησα να βρεθούμε, να μου πει για τις γυναίκες, τις ελληνίδες, τις ξένες, το σεξ και το συναίσθημα και αυτός αφού το σκέφτηκε, αφού μάλιστα συμφώνησε και για πρώτη φορά να φωτογραφηθεί, μου έβαλε έναν όρο: να είναι μαζί, λέει, και η καλή του. Πάει, χάλασε ο κόσμος έλεγα (και με το δίκιο μου), αλλά όταν η φωτογράφηση πια αρχίζει η Βίκυ, έτσι λένε την κοπέλα του, μια δυναμική, αεικίνητη Αγγλίδα με καρφάκια μαλλί, του φτιάχνει στοργικά τα μαλλιά. Του ισιώνει το πουκάμισο όταν χρειάζεται, του χαμογελάει να του ανεβάσει τη διάθεση, του λέει τι ωραίος που είναι. Τι γλυκό, πάω να πω μέσα μου, αλλά η σκέψη μου διακόπτεται διαρκώς από το κινητό του Ιάσονα: χτυπά ανά τρίλεπτο, και είναι το δεύτερο κινητό, αυτό που έχει αποκλειστικά για τις πελάτισσες. «Είμαι απασχολημένος, με παίρνετε πάλι σε κάνω τρίωρο;», απαντά σε όλες ευγενικά, ψυχρά, σίγουρος. Ρωτάω την Βίκυ πως δεν ζηλεύει.<br /><br />«Να φανταστείς ότι παλιότερα», γελάει τρανταχτά «σε άλλες σχέσεις μου, ήμουν φοβερά ζηλιάρα! Κοίτα, έχουμε έναν κανόνα: όχι λεπτομέρειες. Θέλω να ξέρω μόνο ότι είναι καλά, ασφαλής και τίποτα άλλο», μου απαντά.<br />«Ξέρεις, η ζήλια είναι κάτι τόσο υποχθόνιο: σου ρουφάει ζωτική ενέργεια, σε θολώνει, δεν σε αφήνει να ζήσεις το παρόν. Σε απομυζεί. Το έχω περάσει, και πραγματικά δεν άξιζε. Δεν με έβγαλε πουθενά. Η δουλειά του Ιάσονα, είναι ακριβώς αυτό που είναι: μια δουλειά. Την οποία παίρνει πάρα πολύ σοβαρά. Για να διατηρεί όμορφο το σώμα του, ‘το εργαλείο της δουλειά του’, δεν τρώει αλάτι, ούτε ζάχαρη, δεν πίνει, δεν καπνίζει, γυμνάζεται καθημερινά, έχει περισσότερα καλλυντικά στο μπάνιο του απ’ ότι έχω εγώ... Είναι ‘επαγγελματίας’. Μεταξύ μας, από την άλλη, έχουμε κάτι εντελώς διαφορετικό».<br /><br />Η Βίκυ κοντεύει να με πείσει, αλλά ο Ιάσονας πετάγεται να υπογραμμίσει και την ιδιάζουσα λεπτομέρεια που ίσως κάνει την διαφορά: «Είναι αγγλίδα- μια ελληνίδα δεν θα μπορούσε ποτέ να αποδεχτεί την ζωή μου. Το έχω δοκιμάσει. Ήταν μόνο φωνές και ζήλιες…».<br /><br />Αργότερα -είναι πια όλος δικός μου- αλλά εγώ ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω τις «προκαταλήψεις» μου: γιατί ένας άντρας να προτιμά να πηγαίνει με μεγάλες, αμφιβόλου εμφάνισης και συμπεριφοράς γυναίκες, από το να πιάσει μια άλλη, μια οποιαδήποτε άλλη, δουλειά; Τι χαρά μπορεί να παίρνει από μια ζωή που εκτυλίσσεται στα μουλωχτά, στην οποία διαρκώς μεταμορφώνεται από κυνηγός σε πληρωμένο παιχνιδάκι;<br />Τον ρωτάω λοιπόν, πως και ξεκίνησε την καριέρα αυτή…<br /><br />- Είδα μια ταινία: το «Gigolo», με τον Richard Gere… (γέλια). Ήμουν 18άρης, είχα φύγει από το σπίτι των θετών γονιών μου στην Κηφισιά –μια πλούσια οικογένεια, η οποία με υιοθέτησε, μεν, δεν μου έδωσε όμως ποτέ αυτό που λέμε στοργή ή αγάπη. Έτσι, βρισκόμουν μόνος στην Αθήνα φιλοξενούμενος σε έναν φίλο και έπρεπε επιτακτικά να βρω δουλειά. Ωστόσο ήμουν αφενός μικρός και αφετέρου αρκετά καλομαθημένος... Πήγα σε διάφορες αγγελίες, εις μάτην, και όταν είδα την ταινία αυτή, λέω λες; Μου πρώτο- μπήκε η σκέψη. Έβαλα μια αγγελία σε εφημερίδα και έδωσα για τηλέφωνο το σταθερό του φίλου μου, περιμένοντας κάποια να με καλέσει. Υπόψιν τότε ήμουν παρθένος ακόμα. Όταν άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνο όμως ήταν μόνο άντρες, που με ρωτούσαν αν είμαι ενεργητικός η παθητικός. Εγώ πέρα από εντελώς στρείτ, δεν ήξερα καν σε τι αναφέρονταν! Κάποτε κλείστηκε τελικά το πρώτο ραντεβού με μία κυρία- και έτσι έχασα την παρθενιά μου: για 15.000 δραχμές την ώρα. Τότε, το 1995, αυτές ήταν οι τιμές: από 10- 30.000 την ώρα Ήταν όμορφα… Την επόμενη μέρα όμως, είχα ένα πρωινό ραντεβού, όχι και τόσο καλό: η κυρία ήταν αρκετά χοντρή…<br /><br /><br />- Τι γυναίκες σε καλούσαν τότε;<br />- Τότε στα μέσα του 90, και για τα πρώτα 8 χρόνια ήταν ραντεβού της μίας ώρας. Κάποιες με καλούσαν –σπίτι τους ή σε ξενοδοχείο- τρεις ακόμα και 4 φορές την βδομάδα. Από 25 έως 45 χρονών, μέση κι άνω τάξη. Δεν ξέρω αν ήταν παντρεμένες, γιατί δεν ρωτάω ποτέ λεπτομέρειες, αυτό που ήθελαν πάντως ήταν πολύ διακριτικά να περάσουν καλά.<br />Τότε ήμουν και κάπως ρομαντικός ακόμα (γέλια)…Ξέρεις, μου άρεσαν τα χάδια, ο αισθησιασμός και νόμιζα πως αυτό αρέσει στις γυναίκες. Αλλά καμία σχέση... Αυτές ήθελαν μόνο να περάσουν καλά. Μες σε μια ώρα, βέβαια, τι άλλο να θέλεις; Επίσης είχα και πολλά ζευγάρια, τα οποία πάλι δεν ενδιαφέρονται για ρομάντζα: ήταν διαρκώς ψεκάστε- σκουπίστε- τελειώσατε. Γι αυτό σταμάτησα να απευθύνομαι μόνο σε αυτή την «πελατεία».<br /><br />-Τι γυναίκες βλέπεις σήμερα;<br />Κυρίως ξένες, ευρωπαίες ή αμερικανίδες, που έρχονται στην Ελλάδα. Πρόσφατα με κάλεσε π.χ. μια αμερικανίδα στην Μύκονο. Έμεινα ένα απόγευμα σε ένα πολύ ωραίο ξενοδοχείο, πληρώθηκα 1.500 ευρώ και έφυγα. Και χωρίς να κάνω σεξ. Είναι το «επόμενο στάδιο» ας το πούμε, ενός ζιγκολό: να δουλεύει ως συνοδός. Για μένα το σεξ πια αν προκύψει θα είναι όχι επειδή θέλει η πελάτισσα, αλλά επειδή θα θέλω και εγώ...<br /><br />- Τότε γιατί σε καλούν;<br />- Κοίτα, μιλάμε για κυρίες 35, 45 χρονών -ή τόσο δείχνουν τουλάχιστον γιατί με σας δεν ξέρει κανείς ποτέ!- μορφωμένες, καλλιεργημένες που έρχονται στην Ελλάδα για δουλειές. Είναι συνήθως καριερίστριες, μοναχικές οι περισσότερες, ανύπαντρες ή διαζευγμένες, που έχουν ξεπεράσει κάποια κοινωνικά ταμπού. Δεν θέλουν πια να βρουν τον άντρα με τα λεφτά και την καλή δουλειά. Θέλουν απλά να χαλαρώσουν, να περάσουν καλά και ξέρουν να το ζητάνε. Θέλουν να ξεφύγουν. Και το σεξ σε αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται απαραιτήτως…<br /><br />- Πως είναι δηλαδή ένα τυπικό ραντεβού;<br />- Συνήθως τις παίρνω από το ξενοδοχείο τους και τις πάω σε ένα ωραίο εστιατόριο. Δεν είναι ανάγκη να είναι στο Κολωνάκι, αρκεί να είναι ένα όμορφο μέρος. Τις βλέπω και σαν τουρίστριες που ήρθαν να δουν την Ελλάδα, οπότε όλο το πακέτο πρέπει να είναι άψογο. Μόλις συναντηθούμε, θα μιλήσουμε λίγο για την χώρα μας, θα τις πω δυο πράγματα για την Αθήνα, για τις ομορφιές της, θα την ρωτήσω κάποια πράγματα για την δική της χώρα, αλλά ποτέ τίποτα προσωπικό. Θα κοιτάξω να της κάνω ένα κομπλιμέντο- μόνο όμως αν το εννοώ πραγματικά, αν μου αρέσει στ’ αλήθεια κάτι πάνω της- και μετά, άπαξ και σπάσει ο πάγος, θα μιλήσουμε για ότι θέμα θέλει: πολιτικό, κοινωνικό, σχετικό με την μόδα, την τέχνη, τα πάντα. Φτάνει να χαλαρώσει και να νιώσει άνετα στην αρχή.<br /><br /><br />- Σε έχει ερωτευτεί ποτέ κάποια;<br />- Όχι, δεν το αφήνω εγώ. Αν είσαι επαγγελματίας, δεν συμβαίνει. Είμαι ζεστός, αλλά όχι οικείος ώστε να θέλουν να το προχωρήσουν. Αλλά είπαμε: έρχονται και για λίγο…<br /><br />- Πόσο κοστίζεις;<br />- 200 ευρώ την ώρα. Εξαρτάται, όμως, από τις ώρες που θα με κλείσουν και από τι θα συμβεί μετά. Μια έξοδος από τις 8 έως τις 12 το βράδυ, για φαγητό συνήθως κοστίζει 500- 600 ευρώ.<br /><br />- Από που σε βρίσκουν;<br />- Μέσω ίντερνετ κυρίως- είμαι σε διάφορα σάιτ με φωτογραφίες, περιγραφές, τιμές, τα πάντα. Οι ξένες, επίσης, αν κάποια μείνει ευχαριστημένη, θα με συστήσει και στις φίλες της. Και αν κάποια φίλη δεν σκοπεύει να έρθει άμεσα στην Ελλάδα, με καλούν στο εξωτερικό. Στη χώρα τους, ή σε κάποιο βαρετό επαγγελματικό ταξίδι, στο οποίο αντί για μόνες, προτιμούν να συνοδεύονται από κάποιον νεαρό όλο το τριήμερο...<br /><br />- Είναι αμήχανη η στιγμή της πληρωμής;<br />- Όχι: όταν έχω κάνει τα πάντα, ό,τι μπορώ για να περάσουν καλά, νιώθω και εγώ οκ, και οι ίδιες. Τα αφήνουν κάπου, σε ένα τραπεζάκι, δεν είναι σπουδαία στιγμή.<br /><br />- Και όλο το βράδυ κερνά η γυναίκα;<br />- Ε, ναι (γέλια). Πολλές όμως επιμένουν να μου δίνουν τα χρήματα στο εστιατόριο για να φαίνεται ότι πληρώνω εγώ τον σερβιτόρο. Κυρίως οι ελληνίδες, οι κυρίες του εξωτερικού όχι τόσο. Οι ελληνίδες ακόμα και στον καφέ θυμάμαι παλιότερα, όταν ήμουν 20άρης, μου έδιναν οι 40άρες τα λεφτά κάτω από το τραπέζι να πληρώσω εγώ… Μα φαίνεται η διαφορά- κάνει μπαμ! Αν δεν είμαι γιος σου, τότε τι είμαι; Έτσι είναι, όμως, οι περισσότερες Ελληνίδες: ντρέπονται να κυκλοφορήσουν μαζί μου. Είναι γεμάτες ενοχές.<br /><br />- Γιατί;<br />- Κοίτα: υπάρχει ο ζιγκολό που πουλάει έρωτα: Σε προσεγγίζει, χτίζει μια επαφή, περιμένει να τον ερωτευτείς και με την προϋπόθεση ότι υπάρχει έρωτας από την γυναίκα, ξεκινά μια σχέση. Εννοείται, επίσης, ότι η γυναίκα έχει μια οικονομική επιφάνεια. Ύστερα από λίγο αρχίζει να την «μαδάει». Ε, λοιπόν, με αυτό η Ελληνίδα νιώθει πολύ άνετα. Είναι υποκριτικό, είναι παραμύθι, το ξέρει και η ίδια, αλλά ενδύεται με πέπλα έρωτος…<br />Την ίδια στιγμή δεν νιώθει άνετη να «πληρώσει» ένα παιδί. Το θεωρεί υποτιμητικό. Βλέπεις η νοοτροπία της Ελληνίδας είναι διαφορετική: πιστεύει ακράδαντα ότι με την κατάλληλη «προετοιμασία», όσο χρονών και αν είναι, μπορεί να βρεί έναν άντρα. Επιπλέον, ο άντρας εδώ ακόμα θεωρείται κυνηγός, δεν «αγοράζεται».<br /><br />- Στο έχουν περάσει ποτέ αυτό, ότι κάνεις κάτι υποτιμητικό;<br />- Ναι, συχνά. Οι Ελληνίδες κυρίες μου λένε «μα εσύ δυο μέτρα παλικάρι, τόσο όμορφο παιδί, γιατί κάνεις αυτό το πράγμα»; Συνήθως της απαντάω «Ακριβώς γι αυτό: Επειδή είμαι δυο μέτρα παλικάρι».<br /><br /><br /><br /><br />- Πόσοι ζιγκολό υπάρχουν στην Ελλάδα;<br />- Τέτοιο που πουλάνε έρωτα, θα τρομάξεις, αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί. Και αρσενικοί και θηλυκοί… Ζιγκολό σαν εμένα δεν ξέρω. Δεν υπάρχει κάποια σχετική μέτρηση… (γέλια) Σίγουρα θα υπάρχουν πάντως και άλλα παιδιά.<br /><br />- Με πόσες έχεις πάει;<br />- Δεν ξέρω. Πλέον δεν πάω με πολλές. Αλλά θα είναι μεγάλο το συνολικό νούμερο… Παλιά, υπολόγισε, είχα 5 με10 ραντεβού την μέρα…<br /><br />-Απολαμβάνεις πια το σεξ;<br />- Κοίτα, η δική μου απόλαυση είναι όταν η γυναίκα περνά καλά μαζί μου, όταν ευχαριστώ γυναίκες που τους λείπει αυτό το κάτι, που δεν ικανοποιούνται από τον άντρα τους. Που δεν έχουν το θάρρος να του ζητήσουν αυτό που θέλουν επειδή είναι αδιάφορος, επειδή έχει βαρεθεί, επειδή θεωρεί πως «η σύζυγος» πρέπει να είναι «κάπως». Ε, εγώ αυτό που προσπαθώ είναι να μπω στο μυαλό της, να την ανοίξω, να μου πει αυτά που δεν μπορεί να πει στον άντρα της. Πρέπει να της τα βγάλω εγώ- αν δεν το κάνει ο ζιγκολό της, ποίος θα το κάνει; Ποιος άλλος θα ασχοληθεί μαζί της, όσο εγώ; Και είναι μεγαλύτερη η πρόκληση να ικανοποιήσεις γυναίκες 45 ετών, που έχουν μια παγιωμένη σεξουαλική δραστηριότητα, παγιωμένους ρόλους με τους συζύγους, από 25άρες. Από κει λοιπόν ντοπάρομαι… Αν αυτή νιώθει ωραία θα νιώσω και γω.<br /><br />- Η πιο μεγάλη γυναίκα που σε έχει καλέσει;<br />-Ήταν 87 χρονών! Δεν έκανα τίποτα, εννοείται. Της είπα: δεν υπάρχει περίπτωση, θα σε αφήσω στον τόπο! Ήταν μια ελληνίδα, σε ένα πολύ κυριλέ διαμέρισμα στην Βασιλίσσης Σοφίας και από το τηλέφωνο με είχε προϊδεάσει «δεν έχεις πρόβλημα με την ηλικία, ε; Γατί τα έχω τα χρονάκια μου»…<br /><br />- Το πιο περίεργο που σου έχουν ζητήσει;<br />- Να σφυρίζω κλέφτηκα και να φοράω μπότες... Αυτή μου φώναζε «γεια σου μόρτη»!<br /><br />- Βιολογικά: πως αντεπεξέρχεσαι;<br />- Υπάρχουν ιατρικά βοηθήματα. Που σε ‘πιάνουν’ για 36 ώρες...<br /><br />- Η κρίση σε επηρεάζει;<br />- Λοιπόν, επειδή η πορνεία όχι μόνο είναι το αρχαιότερο επάγγελμα αλλά πάντα υπήρχαν και αρσενικοί πόρνοι, να ξέρεις πως σε περιόδους κρίσεων το επάγγελμα ανθεί… Ταυτόχρονα ο κόσμος πάει στο ποιοτικό: αν θα τα δώσει, δεν θέλει να τα ξοδέψει από δω και από κει. Και στις γυναίκες συνοδούς παρατηρείται αυτό.<br /><br /><br />- Οι φίλοι σου σε ζηλεύουν;<br />- Έχω κάποιους γνωστούς, αυτοί δεν ξέρουν τι κάνω. Συνήθως λέω ψέματα, ξέρεις, άλλα επαγγέλματα, πολιτικός μηχανικός π.χ. Δύο-τρεις φίλοι μου ξέρουν, λένε πως θα ήθελαν να το κάνουν και οι ίδιοι. Για πλάκα μου ζητάνε να τους βάλω και αυτούς στη δουλειά. Συνήθως τους γειώνω. Τους απαντάω πως στην πράξη θα μπορούσαν άραγε να πάνε με μια γυναίκα που δεν τους αρέσει; Ή που δεν εγκρίνουν την συμπεριφορά της; Ή την συμπεριφορά της στο κρεβάτι; Αλλά, γενικά δεν έχω ούτε οικογένεια ούτε πολλούς φίλους. Με αυτή τη δουλειά δεν γίνεται: οι περισσότεροι θα ντραπούν να σε συστήσουν την παρέα τους.<br /><br />- Δεν σε ενοχλεί αυτό;<br />- Όχι. Γιατί έχω την κοπέλα μου πια, με την οποία επικοινωνούμε απόλυτα. Όσο για τον καθώς πρέπει τρόπο ζωής, αυτός που ως αξία έχει περάσει, το «οικογένεια- παιδιά – ιδιοκτησία», τον κατανοώ, καλά κάνουν όλοι τους, αλλά για μένα είναι πολύ συντηρητικός. Και να σου πω κάτι: δεν τους ζηλεύω… Βλέπω καθημερινά γύρω μου τέτοια στέρηση, τέτοια σεξουαλική στέρηση εννοώ και τέτοια μοναξιά… Τέτοιο άγχος να πετύχουν τις αξίες αυτές… που απλά δεν τους ζηλεύω. Προτιμώ να ζω μόνος μου, αλλιώς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8958184126871358125-2495519813975756836?l=marilena-cavasi.blogspot.com' alt='' /></div>Μαριλενα Καβαζηhttp://www.blogger.com/profile/07527576073754053884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8958184126871358125.post-1853929712669473952009-04-21T06:23:00.000-07:002009-04-21T07:00:52.703-07:00<div><strong>Υπάρχει ζωή μετά το θάνατο; Κι αν ναι, πώς και πού είναι αυτό το «μετά»; Μεταφυσικά ερωτήματα για μια πορεία που αρχίζει στη γη και καταλήγει στον... ουρανό. Ενας χριστιανός ορθόδοξος ιερέας καθηγητής Θεολογίας και επτά εκπρόσωποι άλλων θρησκευτικών δογμάτων στη χώρα μας δείχνουν το δρόμο και εξηγούν τον τρόπο. Και οι περισσότεροι συμφωνούν πως σημασία έχει το ταξίδι... </strong><br /></div><div><div><div><p><strong></strong></p><p> Πρώτη Δημοσίευση: Έψιλον, Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.</p><p> Φωτογραφίες: Διονύσης Κρέζίας. </p><p> <a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.article&amp;id=36193">http://www.enet.gr/?i=news.el.article&amp;id=36193</a></p><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3KEvJp-VI/AAAAAAAAABs/_wg1AYz47Jg/s1600-h/%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327136116974418258" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 196px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3KEvJp-VI/AAAAAAAAABs/_wg1AYz47Jg/s320/%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><p></p><p><strong>Ιουδαϊσμός<br />Ιάκωβος Ντ. Αράρ<br />ραβίνος της Αθήνας </strong></p><p><strong>"Να ζεις μια ζωή που πραγαμτικά χαίρεσαι, όχι να τη φοβάσαι" </strong></p><div><br /></div><p><strong>- Ραβίνε, πώς μπορώ να πάω στον Παράδεισο;</strong><br /><a title="" href="http://www.enet.gr/resources/2009-04/1_ioudaismos-thumb-large.jpg" rel="shadowbox" jquery1240320612040="13" shadowboxcachekey="1"></a>«Εμείς δεν πιστεύουμε στην Κόλαση και στον Παράδεισο. Το μπέρδεμα και η σύγχυση ξεκινά ακριβώς από την προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος να εννοήσει τι γίνεται μετά θάνατον. Ο ιουδαϊσμός σε αυτό το σημείο παροτρύνει να εγκαταλείψουμε κάθε προσπάθεια που τείνει να εξηγήσει το τι γίνεται μετά, καταδικάζει τη φαντασία που οργιάζει γύρω από το θέμα και απαγορεύει την παρακολούθηση ερευνών, νεκρομαντειών και λοιπόν επικίνδυνων θεωριών για τη μετά θάνατον ζωή. Συμβουλεύει, αντιθέτως, να ασχοληθούμε με πράγματα γόνιμα και δημιουργικά όχι με ασαφείς έρευνες. Πρέπει να ερευνήσουμε τα πράγματα που μπορούμε να συλλάβουμε: αυτό που είναι ορατό μπροστά μας, ακολουθώντας τους νόμους που μας δόθηκαν στο όρος Σινά και είναι μέσα στο Τορά. Ολη μας η προσπάθεια πρέπει, λοιπόν, να πηγαίνει στο πώς θα βρούμε τον τρόπο να ζούμε μια ζωή τίμια, ενάρετη, δίκαια, μια ζωή που πραγματικά θα χαίρεται κανένας να τη ζει, όχι να την φοβάται. Ετσι δεν χρειάζεται να κοιτάμε ούτε προς τα πάνω ούτε προς τα πίσω αλλά ούτε και προς τα κάτω: μόνο μπροστά, ακολουθώντας το γράμμα του Θεού. Αλλωστε, ο καλός εβραίος κρίνεται πάνω απ' όλα από τη συμπεριφορά του. Ούτε από τις γνώσεις του, ούτε από τη θρησκευτικότητά του: κρίνεται από τις πράξεις του. Ο ιουδαϊσμός είναι κυρίως ένας τρόπος ζωής». </p><p><strong>- Γιατί όμως δεν ασχολείστε με αυτό το θέμα;<br /></strong>«Διότι ο άνθρωπος μπορεί όντως να πετύχει -κυρίως στον τεχνικό τομέα- εξαιρετικά πράγματα: το βλέπουμε κάθε μέρα με τις ανακαλύψεις του, που είναι τόσες που πια δεν τις προλαβαίνουμε! Αλλά και πάλι δεν μπορεί να τα πετύχει όλα, να τα καταλάβει όλα: δεν μπορεί το περιορισμένο -που είναι το ποσοστό της φαιάς ουσίας που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος- να συλλάβει το απεριόριστο, που είναι ο Θεός. Η πραγματική ουσία του Θεού μένει άγνωστη. Δεν ξέρουμε ούτε την αρχή ούτε το τέλος Του. Το ότι υπάρχει όμως η αθανασία της ψυχής, υπάρχει. Απλώς ανήκει, ας μου επιτραπεί η έκφραση, στη θεϊκή σφαίρα...» </p><div><br /><br /></div><p><strong> INFO:<br />Ιουδαϊσμός είναι η παραδοσιακή θρησκεία των ανά τον κόσμο εβραίων με περίπου 15 εκατομμύρια πιστούς. Θεωρείται η πρώτη μονοθεϊστική θρησκεία, παρακλάδια της οποίας είναι ο χριστιανισμός και ο μωαμεθανισμός.<br />Στις αρχές του 20ού αιώνα και μετά τις προσαρτήσεις εδαφών κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13) ο αριθμός των εβραίων της Ελλάδας έφθανε τους 100.000.<br />Ωστόσο, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι ισραηλιτικές κοινότητες της Ελλάδας αποδεκατίστηκαν, καθώς η πλειοψηφία των μελών τους δολοφονήθηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου. Οι απώλειες έφτασαν το 87% του προπολεμικού εβραϊκού πληθυσμού της Ελλάδος, από τα υψηλότερα ποσοστά της Ευρώπης.<br />Σήμερα, οι εβραίοι της Ελλάδας αριθμούν 5.500 άτομα και είναι οργανωμένοι σε 8 εβραϊκές κοινότητες. </strong></p><div><br /><br /></div><p></p><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3LCMn9w6I/AAAAAAAAAB0/mN8ISrcEj0Q/s1600-h/2_voudismos-thumb-small.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327137172858192802" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 174px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3LCMn9w6I/AAAAAAAAAB0/mN8ISrcEj0Q/s320/2_voudismos-thumb-small.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><p><strong>Βουδισμός<br />Σταμάτης Πολίτης<br />βουδιστής λάμα </strong></p><div><br /></div><p><strong>«Το κάρμα δεν είναι μια τυχαία μοίρα, αλλά το "θα θερίσεις ό,τι σπείρεις"».</strong> </p><div><br /><br /></div><p><strong>- Τι γίνεται όταν πεθαίνει ένας βουδιστής;</strong> </p><p>«Στο βουδισμό υπάρχει η έννοια της συνέχειας. Ολα είναι μια συνεχής εναλλαγή. Και ο θάνατος είναι μια ενδιάμεση κατάσταση, μια "στάση" λίγο πριν τον επόμενο κύκλο. Σύμφωνα με τη βουδιστική παράδοση ο νεκρός έχει πέσει σε κάτι σαν έναν βαθύ ύπνο και βιώνει διάφορες εμπειρίες. Τότε μπορεί να δει αυτά που χρόνια διαλογιζόταν σαν απόλυτη εμπειρία: να βιώσει την απόλυτη αλήθεια. Ο ύπνος κρατά 3,5 μέρες - μετά τον ξυπνά η συνείδησή του. Η συνείδησή μας είναι κάτι σαν τον σκληρό μας δίσκο: υπάρχει μέσα μας, σαν μια δύναμη. Οταν η δύναμη αυτή δραστηριοποιείται, "ξυπνά" αυτόν που ονομάζαμε "νεκρό", ο οποίος τώρα αντιλαμβάνεται ότι έχει πεθάνει, συνειδητοποιεί ότι έχει αφήσει το σώμα του. Φυσικά η φάση αυτή εμπεριέχει μεγάλη αίσθηση οδύνης, λόγω της απώλειας του οικείου, επειδή έχει ξεκολλήσει από ό,τι ξέρει και αγαπά. Είναι πρωτόγνωρο, σοκαριστικό, γεννά τρομερή ανασφάλεια». </p><div><br /><br /><br /></div><p><strong>- Ποιος καθορίζει το πού θα πάμε;</strong> </p><p>«Από τη μέρα που η συνείδηση του νεκρού ξυπνά ξανά, και μέσα σε 49 ημέρες, γίνεται η επόμενη επαναγέννηση. Ο,τι πούμε, κάνουμε ή σκεφτούμε στη ζωή αυτή δημιουργεί μια αιτία. Κι η αιτία αυτή θα δώσει ένα αποτέλεσμα. Μια θετική αιτία, μια θετική, ας πούμε, πράξη, θα δημιουργήσει ένα θετικό αποτέλεσμα στη ροή της συνείδησης. Κάθε φορά που κάνουμε μια πράξη, το δυναμικό που παίρνουμε διαφέρει. Αυτό το δυναμικό είναι το κάρμα. Αυτό δημιουργεί το καλούπι, τη μήτρα της επόμενης ζωής μας».<br /><strong></strong></p><div><br /></div><p><strong>- Ποιες θεωρούνται «καλές πράξεις»;</strong><br />«Ο,τι θετικό κάνουμε που δεν σχετίζεται με την ικανοποίηση του εαυτού μας. Συσσωρεύοντας μη εγωκεντρικές πράξεις μορφοποιούμε το καλούπι της επόμενης ζωής. Ο ζηλόφθονας ή πανούργος φτιάχνει ένα άλλο καλούπι...Δεν μας κρίνει κανένας αλλά ούτε μας βοηθά κανένας. Ο,τι έχουμε οι ίδιοι μαζέψει στη διάρκεια της ζωής μας είναι η "προίκα" μας για μετά. Στη βουδιστική παράδοση δεν θεωρούμε ότι υπάρχει κάποιος Θεός-δημιουργός. Την εξέλιξη τη φτιάχνει ο καθένας και τη δημιουργεί κάθε στιγμή. Ετσι, δεν λογοδοτούμε σε κανέναν.<br />Αν και δεν αρέσει στους ανθρώπους, οι οποίοι θέλουν πάντα να έχουν τον έλεγχο, μπορούμε σχηματικά να πούμε πως η μεταθανάτια φάση είναι σαν μια βαρκούλα με ένα πανί, όπου υπάρχει αεράκι αλλά δεν υπάρχει τιμόνι. Η βαρκούλα είναι η συνείδησή μας. Το αεράκι είναι η δύναμη των πράξεών μας. Εφόσον δεν υπάρχει πλέον τιμόνι, γιατί κι εμείς δεν έχουμε πια χέρια ή πόδια, οδηγούμαστε εκεί που μας πάει το αεράκι. Αυτό το αεράκι, λοιπόν, το κάρμα μας, μας οδηγεί στην επόμενη επαναγέννηση.<br />Το κάρμα δεν είναι μια τυχαία μοίρα, αλλά κάτι που δομείται σύμφωνα με τις πράξεις, τις σκέψεις ή το λόγο μας. Είναι αυτό που οι Ελληνες ονομάζουμε "θα θερίσεις ό,τι σπείρεις", ή "όπως έστρωσες θα κοιμηθείς"». </p><div><strong> INFO:</strong><br /></div><p><strong>Ο βουδισμός είναι μια θρησκεία βασισμένη στη διδασκαλία του Siddhartha Gautama, γνωστού και ως Βούδα (Πεφωτισμένος). Ο Βούδας γεννήθηκε στην περιοχή του Νεπάλ περίπου το 500 π.Χ. ως πρίγκιπας. Στη ηλικία των 29 ετών, όμως, εγκατέλειψε τις ανέσεις του βασιλικού οίκου για να αναζητήσει το νόημα της οδύνης που αντίκριζε γύρω του.<br />Σήμερα, υπολογίζεται πως υπάρχουν πάνω από 265 εκατομμύρια βουδιστές παγκοσμίως, ενώ στην Ελλάδα ο αριθμός τους εκτιμάται ότι βρίσκεται κάπου μεταξύ πέντε και δέκα χιλιάδων.<br />Ο Σταμάτης Πολίτης έχει αφιερώσει τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής του στη μελέτη της θιβιετανής βουδιστικής παράδοσης. Υστερα από τρεισήμισι χρόνια απόλυτης απομόνωσης στο εξωτερικό και άλλα δέκα χρόνια ημιαπομόνωσης στην Ελλάδα χρίστηκε λάμα από μια σημαντική δασκάλα, τη Μιντρολίνγκ Τζέτσουν.</strong> </p><div><br /><br /><br /><br /></div><p></p><p><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3L0KnXC5I/AAAAAAAAAB8/j88mG7oZ5GA/s1600-h/3_eyaggelistis-thumb-small.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327138031312243602" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 279px; CURSOR: hand; HEIGHT: 180px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3L0KnXC5I/AAAAAAAAAB8/j88mG7oZ5GA/s320/3_eyaggelistis-thumb-small.jpg" border="0" /></a><br /><strong>ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ<br />Πάτερ Παναγιώτης Κανταρτζής<br />Α' Ευαγγελική Εκκλησία Αθηνών </strong><br /><br /><br /></p><p><strong>«Κανείς δεν πάει στον Παράδεισο. Ο Θεός τον φέρνει εκεί». </strong></p><div><br /><br /><br /></div><p></p><p><strong>- Πάτερ, τι πρέπει να κάνω για να πάω στον Παράδεισο;<br /></strong>«Τίποτα! Η χριστιανική πίστη λέει ότι τα έκανε όλα ο Θεός. Λέει ότι ο Θεός ήρθε μέσω του Χριστού στη θέση μας και πλήρωσε Εκείνος την ενοχή μας. Αρα με αυτή την έννοια δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα για να πας στον Παράδεισο.<br />Δεν χρειάζεται να είμαι καλός, να προσπαθώ, να δείχνω: αφού ξέρω ότι δεν είμαι καλός! Ή τουλάχιστον αρκετά καλός! Ή αν νομίζω ότι είμαι καλός, ε, μάλλον τότε έχω άλλου είδους προβλήματα...<br />Οι κανόνες, οι ηθικοί, τα μη και τα πρέπει του θείου θελήματος είναι σαν τις ράγες του τρένου πάνω στις οποίες πρέπει να κινούμαστε. Ο άνθρωπος τι κάνει; Τις σηκώνει και τις ανεβάζει ψηλά να φτιάξει σκάλα για τον ουρανό. Και αρχίζει να σκαρφαλώνει... Ετσι παίρνει κάτι καλό και το μετατρέπει σε κάτι προβληματικό. Διότι σκαρφαλώνοντας λέει εγώ θα κάνω αυτό και εκείνο και θα βελτιωθώ, μέσω της αγαθοεργίας, της στέρησης, του ασκητισμού κτλ. Μα Αυτός τα έκανε ήδη όλα για μας!<br />Απλώς ο άνθρωπος δυσκολεύεται πάρα πολύ να δεχτεί κάτι τέτοιο επειδή τον ταπεινώνει. Γι' αυτό και πολλοί επιλέγουν τη θρησκεία και όχι τον χριστό. Ρωτάνε «πες μου τι να κάνω, και θα το κάνω!». Γιατί στο τέλος αυτό τους κάνει να νιώθουν καλά. Το να μπορούν να πουν δες, προσπάθησα, τα κατάφερα. Νομίζουν ότι ο Παράδεισος είναι επιβράβευση. Ε, λοιπόν, ο Παράδεισος δεν είναι επιβράβευση: είναι ένα δώρο.<br />Θυμηθείτε τον ληστή πάνω στον σταυρό. Τι πρόλαβε να δείξει και να αποδείξει στον Χριστό που τον έσωσε; Το μόνο που του είπε ήταν "τα έκανα θάλασσα, άξια βρίσκομαι εδώ, σώσε με, ρίχνομαι στο έλεός σου". Αρα κανείς δεν πάει στον Παράδεισο. Ο Θεός τον φέρνει εκεί. Και αυτό στη γλώσσα της Καινής Διαθήκης είναι μια πολύ σημαντική λέξη για μας, λέγεται "Πίστη"». </p><p><br /><strong>- Πάτερ, έχετε διαβάσει το πρόσφατο βιβλίο του Γιάλομ για το θάνατο;<br /></strong>«Ναι, και μου αρέσει πολύ ο Γιάλομ. Εχω διαβάσει όλα τα βιβλία του, αν και το "Οταν έκλαψε ο Νίτσε" μου άρεσε παραπάνω. Ο Γιάλομ όμως αυτό που κάνει σε αυτό το βιβλίο είναι ότι παραδέχεται πως δεν υπάρχει καμία επαρκής ανθρώπινη απάντηση απέναντι στο φόβο του θανάτου. Ουσιαστικά λέει "ξέχασέ τον". Είναι σαν να λες σε κάποιον "τώρα μην έχεις άγχος". Μα αφού έχει! Του λέει γιατί δεν ξεχνάς το φόβο του θανάτου; Μα αυτός ο φόβος είναι ριζωμένος μέσα μας επί χιλιάδες χρόνια. Να δεχθούμε ότι είναι μια απλή ψυχωτική ανωμαλία και να τελειώνουμε με το ζήτημα; Θεωρώ, λοιπόν, πως ο Γιάλομ δεν λέει τίποτα παραπάνω από το τραγούδι «μια ζωή την έχουμε, και αν δεν την γλεντήσουμε» - απλώς το λέει πιο επιστημονικά! Δεν απαντά. Προτείνει να μη σκεφτόμαστε την ερώτηση. Και αυτό είναι ασφαλώς δεκτό, αλλά προσωπικά το εκλαμβάνω μόνο ως μηχανισμό άμυνας και ως υπεκφυγή». </p><div><br /><br /></div><p><strong> INFO:<br />Ο προτεσταντισμός εμφανίστηκε το 16ο αιώνα στη Γερμανία, με πρωτεργάτη τον μοναχό Μαρτίνο Λούθηρο. Ο Λούθηρος, μελετώντας την προς Ρωμαίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου, διαφώνησε με τα «συχωροχάρτια» που μοίραζε το Βατικανό, πεπεισμένος πως η σωτηρία της ψυχής είναι αποτέλεσμα της Θείας Χάριτος και της πίστης, όχι των αγαθοεργιών. Οι 95 θέσεις του κατόπιν αποτέλεσαν μια ευθεία επίθεση κατά του παπισμού.<br />Οι προτεστάντες σε όλο τον κόσμο υπολογίζονται σε 382 εκατ. πιστούς ενώ οι Έλληνες ευαγγελικοί είναι περίπου 30.000, αλλά ο αριθμός τους αυξάνει πολύ αν προσμετρηθούν οι μετανάστες που ανήκουν σε διάφορα παρακλάδια της Ευαγγελική Εκκλησίας.<br />«Κόλαση», μας λέει ο Παναγιώτης Κανταρτζής, «είναι η απουσία του Θεού. Η Λίμνη Πυρός της Αποκάλυψης είναι μόνον μια εικόνα. Κάτι ωστόσο θα μας καίει...».<br /></strong></p><div><br /><br /><br /><br /></div><p><strong></strong></p><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3MUq9yBcI/AAAAAAAAACE/mLY8T795Z-8/s1600-h/4_sixismos-thumb-small.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327138589752034754" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 241px; CURSOR: hand; HEIGHT: 166px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3MUq9yBcI/AAAAAAAAACE/mLY8T795Z-8/s320/4_sixismos-thumb-small.jpg" border="0" /></a> </div><div><br /> </div><p><strong>Σιχισμός<br />Παραμτζίτ Σινγκού<br />ινδός ιερέας των σιχ </strong></p><p><strong>«Εδώ είναι ο Παράδεισος κι η Κόλαση εδώ».<br /></strong></p><div><br /><br /><br /><strong>- Υπάρχει Κόλαση και Παράδεισος;</strong><br /><a title="" href="http://www.enet.gr/resources/2009-04/4_sixismos-thumb-large.jpg" rel="shadowbox" jquery1240320612040="16" shadowboxcachekey="4"></a>«Οχι, εμείς πιστεύουμε πως μετά το θάνατο ο άνθρωπος ενώνεται με το σύμπαν, όπως μια σταγόνα νερό ενώνεται με τον ωκεανό. Η ατομικότητα, δηλαδή, χάνεται. Και δεν πιστεύουμε στην Κόλαση και στον Παράδεισο: και τα δύο είναι εδώ μπροστά μας. Τον Παράδεισο μπορεί να τον βιώσει κανείς όσο ακόμα είναι ζωντανός, αν συντονιστεί με τον Θεό. Αντίστροφα, ο πόνος και τα βάσανα που προκαλεί το εγώ μας είναι η επί γης Κόλαση. Ετσι, ο σιχισμός βλέπει την πνευματική αναζήτηση ως μια καθημερινή θετική εμπειρία που υπερβαίνει το θάνατο, όχι ως θυσία που γίνεται για να ανταμειφθεί κανείς μετά από αυτόν.<br />Επίσης, υπερασπιζόμαστε τη μετενσάρκωση, την ιδέα ότι το ίδιο πνεύμα μπορεί κυκλικά να επανέρχεται στη ζωή πολλές φορές, όπως η σταγόνα νερού μπορεί πολλές φορές να εξατμιστεί και να ξαναγίνει νερό, ή όπως ένα άτομο μπορεί να συμμετέχει στην ολοκλήρωση πολλών και διαφορετικών μορίων». </div><div><strong></strong> </div><div><strong>- Ενθαρρύνετε τους πιστούς σας να διερευνούν αυτή τη μετά θάνατο εξέλιξη;<br /></strong>«Οχι και τόσο, κυρίως γιατί ο σιχισμός είναι μια θρησκεία που ενδιαφέρεται πάνω από όλα για τη ζωή, για τον κόσμο στον οποίο τώρα ζούμε. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με παλιότερα μοναστικά κυρίως πιστεύω που επικεντρώνονταν κατά βάση στη μετενσάρκωση και στη μετά το θάνατο επαναγέννηση. Εμείς ενθαρρύνουμε τους πιστούς μας να επικεντρώνονται όσο γίνεται σε αυτή τη ζωή, και όχι να αναρωτιούνται γύρω από το τι θα τους συμβεί αφού πεθάνουν. Η ζωή, βλέπετε, είναι μια σπάνια και πολύτιμη ευκαιρία που δεν πρέπει να σπαταλάμε...» </div><div><br /><strong> INFO</strong>:<br /><strong>Ο σιχισμός ιδρύθηκε από τον γκούρου Νάνακ στις αρχές του 16ου αιώνα σε μια προσπάθεια να ενώσει τα καλύτερα στοιχεία του ινδουισμού και του ισλαμισμού. Θεωρούσε πως επειδή υπάρχει μόνο ένας Θεός, πρέπει όλοι να είμαστε αδέλφια. Σήμερα αποτελεί τη θρησκεία περίπου 22 εκατομμυρίων ανθρώπων.<br />Ο μεγαλύτερος ναός των σιχ -που στη γλώσσα χίντι σημαίνει μαθητής- στην Αθήνα βρίσκεται στον Ταύρο, σε ένα τετραώροφο βιομηχανικό κτήριο. Εκεί διατίθεται συσσίτιο, κρεβάτια για τους ταξιδιώτες, ενώ τις Κυριακές μαζεύονται πάνω από 500 πιστοί για την ακολουθία. Ωστόσο, αν και στην Ελλάδα ζουν περίπου 20.000 Ινδοί, το 80% των οποίων είναι σιχ, μόλις 3.000 μένουν στην Αθήνα: οι περισσότεροι ζουν στην επαρχία, καθώς εργάζονται σε χωράφια και αγροτικές καλλιέργειες.</strong> </div><div> </div><div> </div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3MyCcoSrI/AAAAAAAAACM/reJCN0ITxHQ/s1600-h/5_mormonoi-thumb-small.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327139094271642290" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 211px; CURSOR: hand; HEIGHT: 199px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3MyCcoSrI/AAAAAAAAACM/reJCN0ITxHQ/s320/5_mormonoi-thumb-small.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong>Μορμόνοι<br />Γιάννης Γαλανός<br />πρόεδρος της Εκκλησίας των Αγίων των Τελευταίων Ημερών </strong></div><strong></strong><strong></strong></div><strong></strong></div><br /><div><strong><br /><br /><p>«Οσο πιο κακός είσαι τόσο πιο πολύ θα αργήσεις να αναστηθείς». </p><br /><p></p><p>-Πού πάμε μετά από δω;<br /></strong>«Για να καταλάβουμε πού πηγαίνουμε μετά, πρέπει πρώτα να ρωτήσουμε από πού ήρθαμε και το γιατί είμαστε εδώ. Αυτές είναι οι τρεις ερωτήσεις που απασχολούν, νομίζω, όλη την ανθρωπότητα. Εμείς πιστεύουμε πως είμαστε πνευματικά παιδιά ενός επουράνιου πατέρα. Οταν ζούσαμε μαζί του ήμασταν σε έναν κόσμο πνευμάτων, δεν είχαμε σώμα. Αλλά ο Πατέρας μας είχε σώμα, από σάρκα και οστά και μας αγαπούσε τόσο πολύ που ήθελε να γίνουμε σαν Εκείνον. Μας πρότεινε λοιπόν έναν Σχέδιο Σωτηρίας. Αυτοί που το ακολούθησαν ήρθαν σε αυτή εδώ τη γη. Οταν θα πεθάνουμε αυτό το σώμα που έχουμε, το ατελές, θα πάει κάτω στο χώμα, να το φάνε τα σκουλήκια. Αλλά η ψυχή μας, που είναι αθάνατη, θα γυρίσει στον κόσμο των Πνευμάτων. Το πώς θα ζήσουμε τη ζωή μας σε αυτό το σύντομο μεσοδιάστημα πάνω στη γη, είναι αυτό που μετράει και καθορίζει το μετά...» </p><p><strong>Και τι θα γίνει στον κόσμο των Πνευμάτων;</strong><br />«Εκεί, όσοι δεν έχουν ακούσει για τον Χριστό, θα διδαχθούν. Επίσης, όσοι έχουν ζήσει μια καλή ζωή, ανεξαρτήτως θρησκείας, αν ζούσαν δηλαδή πιστοί στους ηθικούς νόμους που γνωρίζανε, θα είναι στον Παράδεισο. Δεν θα νιώθουν να τους βαραίνουν ανομίες. Αυτοί όμως που δεν έζησαν σύμφωνα με τους πνευματικούς τους νόμους θα βιώνουν μια όλαση, όχι εξωτερική αλλά εγκεφαλική...<br />Εκεί θα περιμένουμε όλοι, λοιπόν, μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Διότι ο Χριστός θα έρθει για 1.000 χρόνια να βασιλέψει και να νικήσει τον Σατανά. Οσοι ήταν καλοί, θα αναστηθούν στην αρχή αυτής της χιλιετίας. Οσο πιο κακός ο άνθρωπος, τόσο πιο αργά θα αναστηθεί: για να έχει το χρόνο να μάθει και να αλλάξει.<br />Στο τέλος, θα σταθούμε μπροστά στον Χριστό για να μας κρίνει. Και το μεγαλύτερο δώρο Του είναι πως αυτοί που τότε θα έχουν ζήσει μια καλή ζωή, αυτοί θα μπορέσουν τελικά να ξαναενωθούν με τις οικογένειές τους. Με αυτό κατά νου, ο κόσμος δεν θα χρειάζεται πια να φοβάται το θάνατο. Διότι ξέρω πως αν πεθάνω και έχω ζήσει μια καλή ζωή, τη γυναίκα μου, με την οποία έχω ενωθεί στον ιερό ναό της Εκκλησίας μας και την οποία αγαπώ μια ολόκληρη ζωή, το ξέρω ότι θα ξαναενωθώ μαζί της. Οπως και με όλα μου τα παιδιά και τα εγγόνια. Μια αιώνια ζωή χωρίς αυτούς, άλλωστε, δεν θα είχε κανένα απολύτως νόημα...» </p><p><strong>Ποιοι θεωρούνται «καλοί άνθρωποι»;</strong><br />«Αυτοί που ασχέτως θρησκείας κάνουν μια καλή ζωή βοηθώντας τους άλλους. Ξέρω πολλούς βουδιστές, μουσουλμάνους, χριστιανούς από άλλες εκκλησίες και άθεους που ζουν καλές και τίμιες ζωές. Ευτυχώς εμείς δεν θα χρειαστεί να δικάσουμε κανέναν. Θα το κάνει ο Θεός. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε εμείς είναι να ζήσουμε την καλύτερη ζωή που μπορούμε να ζήσουμε: να φερόμαστε καλά και να τιμούμε όλη την οικογένειά μας, να μην κλέβουμε, να μην σκοτώνουμε και να προσπαθούμε συνέχεια για το καλύτερο». </p><br /><p><strong> INFO:<br />Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών είναι μια αίρεση του προτεσταντισμού που ιδρύθηκε το 1830 από τον Τζόζεφ Σμιθ στη Νέα Υόρκη, ο οποίος θεωρείται από τους πιστούς της ως προφήτης. Τα μέλη της βασίζουν τη διδασκαλία τους στην Αγία Γραφή και στο Βιβλίο του Μόρμον. Παγκοσμίως αριθμούν περισσότερα από 13 εκατομμύρια μέλη, ενώ στην Ελλάδα ζουν περίπου 500 πιστοί της. Ο πρόεδρος της Εκκλησίας στην Ελλάδα είναι ο ελληνοαυστραλός Ιωάννης Γαλανός που ήρθε στη χώρα μας μαζί με τη σύζυγο του σε ιεραποστολή. Παρότι οι μορμόνοι αυτοπροσδιορίζονται χριστιανοί, η Εκκλησία τους θεωρείται «περιθωριακή» από τις επίσημες χριστιανικές Εκκλησίες. </strong></p><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3PAOV35DI/AAAAAAAAACo/Ay2QWh7dwRk/s1600-h/6_islam-thumb-small.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327141537005954098" style="WIDTH: 249px; CURSOR: hand; HEIGHT: 157px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3PAOV35DI/AAAAAAAAACo/Ay2QWh7dwRk/s320/6_islam-thumb-small.jpg" border="0" /></a><br /><p><strong>Ισλαμ Ζακρέμ Αχίντ<br />πακιστανός ιμάμης </strong></p><strong></strong></div><strong><div>«Στην Κόλαση οι φλόγες είναι 70.000 φορές πιο καυτές από την κανονική φωτιά».<br /><br />- Πού πάει ένας μουσουλμάνος όταν πεθάνει;<br /></strong>«Οταν κάποιος πεθάνει δεν απομακρύνεται από τον Αλλάχ, απλώς αρχίζει η άλλη του ζωή. Αν ο μουσουλμάνος αυτός υπήρξε πιστός, η ψυχή του πάει στην Jannah, δηλαδή στον Παράδεισο. Ο Παράδεισος είναι το πιο όμορφο μέρος, όμοιο του οποίου δεν έχει ποτέ κανείς δει! Είναι γεμάτο φως και δόξα, με ποτάμια από μέλι και νερό και όπου ό,τι και αν σκεφτείς πως θέλεις, θα έρθει και θα ακουμπήσει μπροστά σου, πριν ακόμα το πεις, πριν το αναζητήσεις, φτάνει μόνο να το σκεφτείς...»<br /><a title="" href="http://www.enet.gr/resources/2009-04/6_islam-thumb-large.jpg" rel="shadowbox" jquery1240320612040="18" shadowboxcachekey="6"></a><strong></strong></div><div><strong>-Πώς μπορώ να πάω σε αυτόν τον Παράδεισο;</strong><br />«Αν κάνεις καλές πράξεις, αν βοηθάς τους ανθρώπους όπου μπορείς, αν είσαι γεμάτος αγάπη και καλοσύνη. Πρέπει επίσης να προσεύχεσαι στο Θεό και να πιστεύεις όλους τους προφήτες. Και αν καταλάβεις το πραγματικό νόημα του ισλάμ, αν πιστεύεις στ' αλήθεια και κάνεις ό,τι επιτάσσει το ισλάμ, δεν θα φοβάσαι πια το θάνατο. Διότι σε αυτόν τον κόσμο ερχόμαστε γυμνοί χωρίς τίποτα. Επίσης όταν φεύγουμε μετά από 10, 50 ή 100 χρόνια ό,τι και αν έχουμε αποκτήσει στο ενδιάμεσο -παιδιά, οικογένεια, πλούτη- όλα τα αφήνουμε και πάλι πίσω και ξαναφεύγουμε με άδεια χέρια. Το μόνο που παίρνουμε μαζί μας, το μόνο που θα μας χρειαστεί εκείνη τη στιγμή, είναι οι καλές μας πράξεις και η αγάπη που θα έχουμε δείξει».<br /><strong></strong></div><div><strong>- Η Κόλαση;</strong><br />«Ναι, υπάρχει! Πάντα υπάρχουν δύο δρόμοι: όταν ο Δημιουργός έφτιαξε τον κόσμο τον έκανε να έχει δύο δρόμους, τον καλό και τον κακό. Αν κάνεις πράξεις κατά των ανθρώπων, κατά της αγάπης και δεν βοηθάς τους συνανθρώπους σου τότε, ναι, θα πας στην Κόλαση. Και εκεί οι φλόγες καίνε 70 χιλιάδες φορές πιο καυτές από την κανονική φωτιά, αιώνια...» </div><div><br /></div><p><br /><strong> INFO:</strong></p><p><strong>Το ισλάμ είναι μια μονοθεϊστική θρησκεία η οποία διαμορφώθηκε με το κήρυγμα και τη δράση του Προφήτη Μωάμεθ στις αρχές του 7ου αιώνα. Η λέξη ισλάμ σημαίνει υποταγή, υποδηλώνοντας την απόλυτη υποταγή στον Θεό, ενώ το Κοράνι είναι το θεμέλιο της θρησκείας αυτής. Παγκοσμίως εκτιμάται ότι υπάρχουν 1,4 δισ. μουσουλμάνοι. Το ισλάμ έτσι θεωρείται η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία μετά το χριστιανισμό.<br />Στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης ζουν περίπου 100.000 ενώ στην Αθήνα 700.000 μουσουλμάνοι διάφορων εθνικοτήτων.<br />Πάνω από 400 πακιστανοί πιστοί του κέντρου της Αθήνας συγκεντρώνονται στον ειδικά διαμορφωμένο ισόγειο χώρο στην οδό Αχαρνών, όπου ιμάμης είναι ο Ζακρέμ Αχίντ. Το τζαμί αυτό αποτελεί σημείο συνάντησης.<br /></strong></p><div> </div><div><br /> </div><p></p><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3PrtmwpwI/AAAAAAAAACw/o1yBLpa0r8o/s1600-h/7_katholikoi-thumb-small.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327142284132656898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 225px; CURSOR: hand; HEIGHT: 158px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Haa_QjMewZM/Se3PrtmwpwI/AAAAAAAAACw/o1yBLpa0r8o/s320/7_katholikoi-thumb-small.jpg" border="0" /></a><br /></div><p><strong>Καθολικισμός<br />Πάτερ Ιωάννης<br />καθολικός ιερέας του Ιερού Ναού Αγίου Παύλου </strong></p><p><strong><br /></strong><a title="" href="http://www.enet.gr/resources/2009-04/7_katholikoi-thumb-large.jpg" rel="shadowbox" jquery1240320612040="19" shadowboxcachekey="7"></a><strong>«Για τη μετά θάνατον ζωή δεν μπορώ να σου μιλήσω αν δεν είσαι χριστιανή».<br /></p></strong></div><div><strong>- Πώς πάμε στον Παράδεισο, πάτερ;<br /></strong>«Για τη μετά θάνατον ζωή δεν μπορώ να σου μιλήσω αν δεν είσαι χριστιανή. Δεν γίνεται. Ο άνθρωπος στη φύση του παίρνει τη φύση από τη φύση: άνδρας, γυναίκα, γονείς, γέννηση. Αυτό που επεμβαίνει μέσα στην παρουσία του ανθρώπου είναι το πνεύμα. Είναι το λεγόμενο κατ' εικόνα κι ομοίωση του Θεού. Εσείς όταν μου δώσετε κάτι, δεν θα θελήσετε να το πάρετε πίσω; Ε, ο Θεός μου έχει δώσει το κατ' εικόνα και ομοίωση, το οποίο ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ως ο ναός του Αγίου Πνεύματος. Πού θα πάει αυτό; Θα καταστραφεί όπως το σώμα; Ή θα επιστρέψει εκεί από όπου ήρθε; Δεν μπορείς να μιλάς για Παράδεισο λοιπόν, αλλά ούτε για Πάσχα, αν δεν πιστεύεις στη ζωή κοντά στον Χριστό».<br /><strong></strong></div><div><strong>-Αν σας έλεγα ότι δεν πιστεύω, τι θα μου απαντούσατε για το μετά;</strong><br />«Θα κοίταζα να δω τι αρχές έχεις. Αν είσαι της ύλης ή του πνεύματος. Αν ήσουν της ύλης, η ύλη καταστρέφεται μέσα στη γη. Ενας που πιστεύει μόνο στην ύλη -ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από το σώμα του-, αυτόν δεν μπορείς να τον πας μέσω συζήτησης παραπέρα, στο πνεύμα. Εχω αντιμετωπίσει τέτοια άτομα αρκετές φορές και κουβεντιάζοντας φτάνουμε ως ένα σημείο όπου απλώς μου λένε, "Πατέρα πολύ ωραία αυτά που λες" κι εγώ τους απαντώ "πολύ ωραία αυτά που λες κι εσύ" και τέλος.<br />Οταν τον ρωτάς όμως, καλά το πνεύμα σου θες να καταστραφεί, εγωιστικά και μόνο σου απαντά όχι. Ετσι είναι ο άνθρωπος, ο ανθρώπινος εγωισμός. Το βλέπω όταν μιλάμε για καύση τον νεκρών. Ερχονται και μου λένε Πατέρα, να με κάψουν; Εμένα; Μόνο με την σκέψη υποφέρουν. Μα εκείνη τη στιγμή που θα σε κάψουνε δεν θα έχεις πια ζωή! Από τη φύση του ο άνθρωπος, αν θα δούμε τις διάφορες φιλοσοφίες και θρησκείες, έχει την τάση να δημιουργεί και να θέλει τον Θεό.<br />Ενας που δεν πιστεύει, λοιπόν, στη μεταθανάτιο ζωή, δεν την ακουμπά καν. Δεν θα ρωτούσε τίποτα. Αρνείται κάτι που ξέρει γιατί απλούστατα δεν το θέλει. Δικαίωμά του. Αλλά εγώ θα προσπαθήσω να σου φέρω το μήνυμα. Διότι μπορεί να το ακούσεις και ίσως να ξαναγυρίσεις. Θα με βρεις εδώ. Γιατί αυτός είναι ο Χριστός: πάντα σε περιμένει». </div><p><strong> INFO:</strong><br /><strong>Η Καθολική ή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι η πολυπληθέστερη χριστιανική Εκκλησία του κόσμου, με συνολικό αριθμό πιστών που ξεπερνά τα 1,2 δισ. Κεφαλή της Καθολικής Εκκλησίας είναι ο πάπας, ο επίσκοπος Ρώμης, με τωρινό τον πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ'.<br />Στη χώρα μας ο αριθμός των πιστών έχει υπερδιπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια από την έλευση καθολικών μεταναστών, ιδίως Πολωνών, Ρουμάνων και Φιλιππινέζων. Ετσι, ενώ οι έλληνες καθολικοί υπολογίζονται στους 50.000, πλέον ο συνολικός αριθμός των εν Ελλάδι καθολικών ξεπερνά τις 200.000.<br /></strong></p><p> </p><p><strong> Ορθοδοξία<br /> Πάτερ Νικόλαος Λουδοβίκος<br />Kαθηγητής στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Κέμπριτζ, στο πανεπιστήμιο της Ουαλίας και στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης </strong><br /><a title="" href="http://www.enet.gr/resources/2009-04/7_orthodoxoi-thumb-large.jpg" rel="shadowbox" jquery1240320612040="20" shadowboxcachekey="8"></a><strong> «Ο άνθρωπος θα σωθεί όπως είναι σήμερα, ολόκληρος - ψυχή τε και σώματι».</strong> <strong></strong></p><p><strong>-Πώς πάμε από δω στον Παράδεισο;<br /></strong>«Ποτέ δεν με ένοιαξε το ερώτημα. Το είπε και ο Νίτσε: δεν έχει σημασία η αιώνια ζωή, αλλά η αιώνια ζωτικότητα. Να το θέσω καλύτερα: δεν με ενδιαφέρει η αιώνια επιβίωση ενός κομματιού της ύπαρξής μου, της ψυχής μου, στο χρόνο. Διότι αυτό δεν σημαίνει ότι θα έχω αιώνια ύπαρξη, ότι θα έχω σωματικότητα: ότι θα μπορώ να χαίρομαι, να αγαπώ, να απολαμβάνω ψυχοσωματικά τους άλλους...<br />Το γεγονός αυτό, ότι η ουσία του ανθρώπου δεν είναι μόνο η ψυχή, είναι άλλωστε και η ανθρωπιστική επανάσταση του χριστιανισμού. Πριν από αυτόν ο Πλάτωνας θεωρούσε το σώμα τάφο της ψυχής και ο Σωκράτης χαιρόταν πριν πεθάνει γιατί έτσι θα ελευθερωνόταν η ψυχή του...<br />Σε αντίθεση, λοιπόν, με αυτό, στον χριστιανισμό από τον 1ο κιόλας αιώνα το λεγόμενο "κατ' εικόνα" ίσχυε και για το σώμα, που οντολογικά ήταν ίσο πια με την ψυχή. Ο χριστιανισμός μίλησε για το "όλον" αυτού, την πρώτη ολιστική προσέγγιση του ανθρώπου. Αν και η βιβλική έννοια της ψυχής σημαίνει όντως το "όλον", σε ολόκληρη τη Δύση μέσω του Αυγουστίνου δυσκολεύτηκε πολύ να περάσει αυτή η διάσταση. Στη Δύση επικράτησε το cogito ergo sum, όχι π.χ. το ερωτεύομαι άρα υπάρχω.<br />Ομως, ο άνθρωπος θα σωθεί όπως είναι σήμερα: ολόκληρος. Γι' αυτό άλλωστε και οι πρώτοι χριστιανοί είχαν προκαλέσει τη μήνι των φιλοσόφων, οι οποίοι τους αποκαλούσαν υλιστές. Και αυτό, αλήθεια, είναι ο χριστιανισμός: ένας ιερός υλισμός. Δεν έχει τίποτα το μεταφυσικό. Και το σώμα είναι τόσο σημαντικό που αξίζει να αναστηθεί. Διότι αν δεν αναστηθεί το σώμα, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή δεν το έφτιαξε ο Θεός, ή δεν είναι αρκετά Θεός για να μπορεί να το σώσει...»<br /><strong></strong></p><p><strong>- Αυτό πώς θα συμβεί; </strong><br />«Με το θάνατο αυτό που είμαστε διαλύεται. Το σώμα, ως βαριά δομή, φθείρεται - η ψυχή ως λεπτή δομή και υλικό εκμαγείο του σώματος διατηρείται, διότι μόνο έτσι, μέσω του Θεού, μπορεί να "αναδημιουργηθεί" ο ίδιος άνθρωπος: αυτή είναι η περίφημη Ανάσταση Νεκρών. Αυτό μας το έδειξε ο Χριστός μέσω αυτού που γιορτάζουμε σήμερα, της Ανάστασής Του, αφού αυτός έχει δύο φύσεις: την ανθρώπινη που βίωσε τον πραγματικό θάνατο, και τη θεία, που ζωοποιεί και ο Θεός γίνεται η υπόσταση του φυσικού όντος το όποιο έτσι αφθαρτίζεται.<br />Η Ανάσταση όλων θα συμβεί - το θέμα είναι αν αυτό θα σημαίνει και μετοχή στο Θεό (αυτό που λέμε Παράδεισο: την υπέρτατη δοτικότητα) ή απλή γνώση του Θεού χωρίς μετοχή, αυτό που λέμε Κόλαση. Και φυσικά τότε δεν είναι ο Θεός αυτός που κολάζει αλλά ο άνθρωπος που διαλέγει αυτή την υπέρτατη φιλαυτία. Αυτά, τώρα, δεν είναι ιδεολογήματα. Την πληρότητα της Χάριτος ο πιστός την κατακτά βλέποντας την ομορφιά, τη βεβαιότητα πέραν του θανάτου. Διότι ο χριστιανισμός πέραν από ιερός υλισμός είναι ένας εμπειρισμός...» </p><p><br /><strong>Ορθόδοξη Καθολική και Αποστολική Εκκλησία αποκαλείται το σύνολο των αυτοκέφαλων και αυτόνομων χριστιανικών Εκκλησιών που διοικούνται κατά συλλογικό τρόπο από Συνόδους, έχουν αποδεχτεί το περιεχόμενο των αποφάσεων των επτά πρώτων Οικουμενικών Συνόδων και παραμένουν σε πλήρη κοινωνία μεταξύ τους. Ως αφετηρία τους αξιώνουν τον Ιησού Χριστό και τους Αποστόλους του, μέσω της συνεχούς αποστολικής διαδοχής. Σήμερα ο συνολικός αριθμός των ορθοδόξων υπολογίζεται περίπου σε 300 εκατομμύρια χριστιανούς. Οι όροι ορθόδοξος - ορθοδοξία έχουν χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά, στον ελληνόφωνο χριστιανικό κόσμο, προκειμένου να υποδείξουν τις κοινότητες, ή τα άτομα, που διατήρησαν την αληθινή πίστη, σε αντιδιαστολή με εκείνους που κηρύχτηκαν αιρετικοί.<br /></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8958184126871358125-185392971266947395?l=marilena-cavasi.blogspot.com' alt='' /></div>Μαριλενα Καβαζηhttp://www.blogger.com/profile/07527576073754053884noreply@blogger.com0