Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

"MADONNA: 26 χρόνια αναμονής".

Πρέπει να κατέβω λίγο από τις μύτες των ποδιών μου, αλλιώς δεν θα έχω γάμπες μέχρι να αρχίσει το σόου. Έχουμε ακόμα μισή ώρα, να πατήσω λιγάκι στα πέλματά μου. Να ανοίξω λιγάκι τους αγκώνες μου, γιατί σε λίγο, φοβάμαι, θα αρχίσουν να με πιέζουν και να με σπρώχνουν επικίνδυνα από παντού. Ήρθα στο ΟΑΚΑ από τις 3 το μεσημέρι, αλλά με είχαν ήδη προλάβει άλλοι. Με το που άνοιξαν οι πόρτες, μπούκαρα με το δεύτερο «ντου». Αλλά οκ, τα κατάφερα, έτρεξα, και τρύπωσα εδώ –δέκα μέτρα από την σκηνή, τέσσερις ώρες πριν- και πάλι: πίσω από όλα τούτα τα κεφάλια... Πόσο εύχομαι να ήμουν λιγάκι πιο ψηλή. Και όμως... είμαι δυο πόντους ψηλότερη από την Μαντόνα. Με τις μύτες των ποδιών μου πατάω κάτι πεταμένα μπουκαλάκια νερού. Αγχωμένα τα τσαλαπατάω και ανεβαίνω πάνω τους: χα! Κέρδισα άλλον έναν πόντο. Μπορεί και δύο... Μην παρεξηγείται την κατάστασή μου: είμαι ένα ξεκάθαρο προϊόν της γενιάς μου. Γεννήθηκα το 82, την χρονιά που ξεκίνησε η καριέρα της. Και δεν ξέρω αν το ραδιόφωνο του μαιευτηρίου σιγοέπαιζε το «Holiday» την ώρα που πήρα την πρώτη μου ανάσα, πράγμα που φυσικά δεν αποκελείω, αλλά αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι έναν –έναν τους δίσκους της να με παίρνουν από το χεράκι και να με στροβιλίζουν από τον παιδικό, στο δημοτικό, να χτυπιέμαι στο γυμνάσιο, στην ανάστατη εφηβεία μου, στο προκλητικό λύκειο, στο cool πανεπιστήμιο: ένα soundtrack που κράτησε 26 χρόνια, και στο οποίο σε μισή ώρα έπεται να προστεθεί το πρώτο ζωντανό υλικό. Καιρός ήταν: τα τελευταία χρόνια είχα σοβαρά αρχίσει να φοβάμαι πως το πρόσωπο το οποίο είχε γίνει στο μυαλουδάκι μου συνώνυμο του τσαμπουκά, της πρόκλησης, της αλητείας και του πάθους το είχα μόνον φανταστεί… Και το ξέρω ότι πολλοί την θεωρούν ένα ψέμα του marketing: και αυτό αδυνατώ να το δω. Είμαι γνήσιο τέκνο του Mtv. Από αυτό έμαθα να «ακούω» (δηλαδή να βλέπω) μουσική: η σκηνοθεσία, τα γρήγορα μοντάζ, τα εφέ και το μάρκετινγκ είναι για μένα αυτονόητα, εκ των ων ουκ άνευ. Φοράω παρωπίδες. Δε λέω πως μ’ αρέσει, αλλά πάει έγινε, τις φοράω. Και επίσης: 80.000 κόσμος γύρω μου είναι όλοι τους τρελοί; Δεν λέω ότι είναι το «καλύτερο» κοινό του κόσμου: τριγύρω στέκονται υστερικές που γκρινιάζουν επί ώρες, ψώνια, φωνακλάδες, σύσσωμο το gay pride (ντυμένο στα καλά του), άπειρες τύπισσες που αντί να χορεύουν θα τραβάν βιντεάκια όλη την ώρα από τα κινητά τους. Αλλά και πάλι. 80. Χιλιάδες. Άτομα. 'Ολοι τους τρελοί; Δεν νομίζω- και δεν με νοιάζει. Εμένα το μόνο που με νοιάζει είναι να ανοίξω ΤΩΡΑ λιγάκι τους αγκώνες μου. Και να τεντωθώ ακόμα έναν πόντο γιατί ΤΩΡΑ, ωχ, ναι, τώρα βγαίνει… Και τελικά ΔΕΝ την βλέπω! Δεν μπορώ! Τεντώνομαι και πασχίζω και απελπίζομαι μπας και διακρίνω οτιδήποτε κάπου ανάμεσα στα φουντωτά μαλλιά του μπροστινού μου. Αλλά τίποτα. Πανικοβάλλομαι. Κουνιέμαι αριστερά δεξιά, αλλά τίποτα. Μα τίποτα; Μέχρι που - αχ!- ήρθε χοροπηδώντας μπροστά- μπροστά στην σκηνή και την είδα ξεκάθαρα: και μες σε μια στιγμή κατάλαβα πως, όχι, δεν είναι ούτε ψηλή, ούτε όμορφη, δεν είναι ούτε η φωνή της, ούτε το μικροσκοπικό κορμί της. Ούτε το εξωπραγματικό σόου της, ούτε η τελειοποιημένη χορογραφία της: δεν είναι τίποτα εξωτερικό. Είναι αυτό που έχει μέσα της – αχ, τώρα απλώνει τα χέρια της εκστασιασμένη πάνω από το κεφάλι μου!- αυτό που έχει μέσα της είναι μεγάλο, και αυτό την κρατά στην κορυφή 26 χρόνια, όλη την μικρή ζωή μου. Και εκεί χαλάρωσα… και άρχισα να απολαμβάνω το σόου, το οποίο- λατρεμένε μου αναγνώστη - θα μου επιτρέψεις σε παρακαλώ, να το κρατήσω τελικά για τον εαυτό μου. Κατάλαβέ με: κάτι τέτοια δεν μου συμβαίνουν κάθε μέρα... Πρώτη Δημοσίευση: ΕΨΙΛΟΝ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 05.10.2008

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου