Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Happy Trafficking!!

Η Ιστορία μιας Σβέτια




Πρώτη Δημοσίευση περιοδικό Εψιλον, Κυριακάτικη ελευθεροτυπία, 2006.

Όταν η μικροσκοπική Σβέτια έφτασε στην Θεσσαλονίκη, δεν ήξερε πια ούτε σε ποια πόλη, ούτε σε ποια χώρα είναι. Δεν μπορούσε να υποψιαστεί τι συζητούν αυτοί οι κύριοι στο lobby του μαγαζιού και γι’ αυτό έμεινε να τους περιεργάζεται αμήχανα και από απόσταση, έτσι- βρεγμένη ως την μέση- που ήταν...
Το σχέδιό της, που μέχρι χθες φάνταζε απλό, ήταν να φύγει από το Ουζμπεκιστάν για ένα χρόνο για να δουλέψει. Είχε μεγάλη ανάγκη από χρήματα. Μεγάλωνε μόνη τον γιό της με μισθό 50 –δικά μας- ευρώ τον μήνα, τα 15 από τα οποία πήγαιναν στο νοίκι. Ψάχτηκε λοιπόν και βρήκε μια δουλειά μέσω του ειδικού πρακτορείου ευρέσεως εργασίας της πόλης της, ως σερβιτόρα σε κάποιο εστιατόριο στην Ελλάδα. 600 ευρώ το μήνα της τάξανε, ένα χρόνο σκέφτηκε μακριά από το παιδί και μετά θα στρώσουν τα πράγματα.
Έτσι κατάφερε να βρεί και δανεικά για τα εισητήρια και τα χαρτιά, να’ναι καλά και το πρακτορείο που τόσο τη βοήθησε, αποχαιρέτησε την οικόγενειά της υποσχόμενη πως θα τους φέρει πολλά δώρα, και την προηγούμενη μέρα μόλις μπήκε- για πρώτη φορά στη ζωή της- σε ένα αεροπλάνο. Με προορισμό την Κωνσταντινούπολη, αρχικά. Έτσι πάς πιο φτηνά και εύκολα στην Ελλάδα, της είπαν οι πράκτορες.
Εκεί, όντως, την περίμενε ένας νεαρός Τούρκος, που την μετέφερε, χωρίς να της πει και πολλά επί ώρες, σε ένα ποτάμι. Όταν φτάσαν, είχε νυχτώσει για τα καλά, και ο Τούρκος της πρόσταξε να αφήσει τις βαλίτσες της. Η Σβέτια, σάστισε, φοβήθηκε, αλλά τι άλλο να έκανε; Τον ακολούθησε και διασχίζοντας τα σκοτεινά νερά του Έβρου περάσαν στην Ελλάδα. «Απέναντι» άλλαξε χέρια που, πάλι χωρίς να της πουν τίποτα, πάλι σε ένα αμάξι, πάλι κάπου την πήγαιναν.
Μέχρι που φτάσαν εδώ, σε αυτό το lobby, και είναι σχεδόν απόγευμα. Και να, επιτέλους, ο καταστηματάρχης έρχεται και της συστήνεται. Τον λένε Τάκη. Και την έχει αγοράσει. Για 3.500 ευρώ. Να κοιτάξει να τον ξεχρεώσει γρήγορα.

Η Σβέτια που ακόμα δεν έχει πολυκαταλάβει τι παίζει σμπρώχνετε σε ένα δωμάτιο. Μέσα εκεί, η νέα της συγκάτοικος φροντίζει να την ενημερώσει στα πεταχτά για το τι πρόκειται να της συμβεί όπου να’ναι και η Σβέτια διαπράττει το χειρότερο σφάλμα όλων: Παθαίνει σοκ και αρχίζει να κλαίει και να τσιρίζει.
Όπως θα συνειδητοποιήσει σύντομα στον κ.Τάκη δεν αρέσουν καθόλου αυτά. Και στη διάρκεια των επόμενων ημερών θα συνειδητοποιήσει και όλα τα υπόλοιπα. Ότι στο διπλανό δωματιάκι θα περνάν από πάνω της ασθαίμοντας διάφοροι «λεβέντες». Ότι θα κακοποείται, μέχρι και με σιδερολοστούς, από τον καταστηματάρχη κάθε φορά που θα αρνείται να μπεί ή θα κλαίει. Θα μάθει πως κανείς δεν θα της δίνει χρήματα, γιατί είναι «αγορασμένη» και έτσι, όταν θα πεινάει, θα πρέπει να παρέχει στους πελάτες της «εξτρά» υπηρεσίες, παίζοντας κάθε φορά κορώνα γράμματα τη ζωή της, για να της αφήνουν κάποιο «πουρμπουάρ». Στο λιγοστό χρόνο που θα είναι μόνη με τα άλλα κορίτσια του μαγαζιού, θα προσπαθούν μουγκά μες στο δωμάτιο να σκεφτούν έναν τρόπο για να διαφύγουν.

Η Σβέτια, λοιπόν, είναι μια γυναίκα- θύμα διεθνικής σωματεμπορίας. Η Σβέτια είναι επίσης μια πολύ τυχερή γυναίκα. Αρχικά γιατί το μαρτύριο της κράτησε λιγότερο από δύο βδομάδες, μέχρι οι αστυνομικοί του Τήματος της Θεσσαλονίκης να κάνουν την θεαματική τους έφοδο στο μαγαζί και να συλλάβουν τον «κ. Τάκη». Τον Δημήτρη Πάλλα, δηλαδή, όπως θα μάθαινε έπειτα ότι είναι το πραγματικό του όνομα. Τον Πάλλα που κατηγορείτο ήδη από το 1997 για βιασμούς, μαστροπεία, παράνομες κατακρατήσεις και σωματεμπορία. Τον γνωστό Πάλλα. Αυτόν που από το 2000 είχε αυτό το μαγαζί, το «Ohio», όπου έφερνε συνέχεια κορίτσια σαν τη Σβέτια όταν δεν συλλαμβάνονταν και δεν μπαινόβγαινε στη φυλακή.
Είναι όμως και πολύ τυχερή γιατί, παρά τους εκφοβισμούς και τις απειλές που υπέστη από τους διακινητές της, τόλμισε τελικά να μιλήσει και να συνεργαστεί με την αστυνομία. Και έτσι σήμερα, δύο χρόνια μετά, είναι πλέον αναγνωρισμένο θύμα trafficking, δέχεται την νομική αρωγή που διακαιούται, έχει νόμιμη άδεια παραμονής στην χώρα μας και προσπαθεί να ξαναφτιάξει βήμα βήμα τη ζωή της. Και αυτός ο τίτλος, του αναγνωρισμένου δηλαδή θύματος στο οποίο παρέχεται αρωγή και προστασία, ξέρετε, σπανίζει. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υπ. Δημοσίας Τάξης στη διάρκεια του 2004 τον δικαιούνταν μόνο 46 κοπέλες. Για το πρώτο εξάμηνο του 2005 δε, τα κορίτσια ήταν 11...

Και έχουμε έναν αποκρουστικά μακρύ δρομο μπροστά μας για να σωθούν, όπως η Σβέτια, όλα τα θύματα εμπορίας στη χώρα μας. Διότι οι «θέσεις» αυτών των καταναγκαστικά εκδιδόμενων γυναικών στην Ελλάδα είναι από 6.100 έως 6.250, εκτιμά ο, ίσως καλύτερος γνώστης του θέματος επειδή αφιέρωσε χρόνια ολόκληρα στα σκλαβοπάζαρα των βαλκανίων, σε συζητήσεις με εκδιδόμενες, με πελάτες και με μαστροπούς, ο ερευνητής κ. Γρηγόρης Λάζος. Και χρησιμοποιούμε τη λέξη «θέσεις» διότι δεν μιλάμε για ένα στατικό νούμερο, αλλά για ένα νούμερο που συνεχώς ανανεώνεται με «νέο εμπόρευμα». Με νέα κορίτσια που μεταπωλούνται, συλλαμβάνονται, διώχνονται από την Ελλάδα, ξαναστέλνονται στην Ελλάδα από τους ξένους διακινητές, μέχρι να της ξανασυλλάβουν...

Αλλά μια και πιάσαμε τις σπάνιες ενέργειες ας αναφερθούμε και στην δεύτερη και εξίσου τραγική σπανιότητα, αυτή της τελικής καταδίκης των traffickers: Από το 2002 μέχρι σήμερα, μαζί με τον Πάλλα ήταν όλοι και όλοι τους άλλοι 10 αυτοί που προκάλεσαν τόσο με τη δράση τους ούτως ώστε, να καταδικαστούν. Αλλά αυτό το νούμερο δεν το ανακοινώνουμε. Το μασάμε, το περιπλέκουμε και το μπερδεύουμε με άλλα στοιχεία. Όσον αφορά την καταπολέμηση ολόκληρου του κυκλώματος δε... Αφήστε τα. Τα άλλα μισά στοιχεία είναι είναι, ας πούμε, στην Βουλγαρία. Και αν εκεί η διαφθορά της Αστυνομίας και των προξενικών υπαλλήλων είναι υψηλή, από που να το πιάσεις και που να το αφήσεις...
Αυτό που ωστόσο περιχαρείς ανακοινώνουμε είναι οι συλλήψεις. Εκεί κάτι κάνουμε. Μέσα στο 2004 μόνο καταφέραμε να συλλάβουμε 352 εμπόρους ανθρώπων και το πρώτο εξάμηνο του 2005 πιάσαμε 129. Γράψαμε λοιπόν τα στατιστικά, τα δείξαμε περίφανοι σε διεθνείς εκθέσεις και σε εκείνο το πιεστικό το Στέϊτ Ντεπάρτμεντ που, λύσσαξε πια, δυό χρόνια τώρα μας έχει στην κατηγορία «Χώρας Υπό Παρακολούθηση». Έπειτα νίπτουμε τα χείρας, πιστεύουμε ότι ξεμπερδεύουμε σιγά-σιγά με τον «μπελά»- trafficking και καταφέρνουμε να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια. Παρότι γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι οι traffickers γυρνάν συνεχώς πίσω στις «Ρωσίδες» τους...

Οι «Ρωσίδες» που όμως, μαζί με όλα τα υπόλοιπα κορίτσια, αποφέρουν σε κάποιους ετησίως κέρδη εκατομμυρίων. Τα κέρδη αυτά το 2001- 2002, όταν το φαινόμενο trafficking δεν είχε αναγνωριστεί καν ως πρόβλημα και αγοράζονταν και εκπορνεύονταν στην Ελλάδα ανενόνχλητα πάνω από 17.000 γυναίκες ήταν από 920 έως 940 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Σήμερα μετά τον νέο νόμο του 2002 για το trafficking και τις διεθνείς πιέσεις, που ο αριθμός των θυμάτων εκτιμάται στις έξι και χιλιάδες, τα κορίτσια, δουλεύοντας προφανώς σκληρότερα από ότι θα ήθελε κανείς να νοηθεί, εξακολουθούν να αποφέρουν τρομακτικά κέρδη: Διαλύοντας καθημερινά το κορμί και την ψυχή τους, συγκεντρώνουν περί τα 600 με 620 εκατομμύρια ευρώ ετησίως για τους μαστροπούς τους.

«Επιτυχία» που δεν δικαιούνται βέβαια να χρεωθούν μόνα τους τα κορίτσια. Οφείλεται κατά το ήμισυ και στους Έλληνες «μερακλίδες», όπως συνηθίζει να αποκαλεί τους πελάτες των θυμάτων ο κ. Λάζος. Οι οποίοι, κατέληξε μετά από επίμονες και επικίνδυνες «τοπογραφίες», είναι περίπου 1.100.000 άντρες στην χώρα μας. Το «πράμα», βλέπετε, είναι καλό και φτηνό. Και αν και η συχνότητα των επισκέψεών τους έπεσε αρκετά την τελευταία διετία, κυρίως επειδή δυσκόλεψαν τα οικονομικά τους, το προφίλ του πελάτη είναι σταθερά «ο μέσος Έλληνας». «Είναι αρχικά ο μικροεπαγγελματίας και η υπαλληλία, αν και αυτή φθίνει τα τελευταία χρόνια, πάλι για οικονομικούς λόγους. Και μετά είναι η πανίσχυρη κατηγορία των αγροτών. Ή καλύτερα, αυτή του αγροτικού πληθυσμού». Ηληκιακά τους κατατάσσει κυρίως στην κατηγορία 40 – 50 χρόνων, αν και παρατηρεί ότι ανεβαίνουν πολύ οι ηλικίες 35- 40 και 50- 55.

Και οι γραπτοί και άγραφοι νόμοι της αγοράς εφαρμόζονται παντού: όσο θα υπάρχει τόση ζήτηση θα υπάρχει και προσφορά. Και επίσης ο πελάτης θα έχει πάντα δίκαιο. Και επειδή οι πελάτες δεν «την βρίσκουν» πλέον με κοπέλες εμφανώς χτυπημένες, υποσιτισμένες και απελπισμένες σαν τη Σβέτια, αλλά και για να μην αναγνωρίζονται τόσο εύκολα τα θύματα από την αστυνομία, οι πανέξυπνοι και πάντα ένα βήμα μπροστά από τις αρχές διακηνιτές τους ελίσσονται και αλλάζουν το «ύφος» του trafficking. Αφήνοντας την εποχή της απόλυτης βαρβαρότητας με τους σιδερολοστούς, όταν τα θύματα αυτοκτονούσαν πάνω στην απόγνωσή τους από τα παράθυρα, προσαρμόστηκαν στα νέα δεδομένα των καιρών, για να συνεχίσουν δυνατά. Βρήκαν άλλες τεχνικές, ψυχολογικές κυρίως, για να κρατάνε τα θύματα τους σκλαβωμένα, και δημιούργησαν αυτό που ΜΚΟ και κρατικοί φορείς - ειρωνεία σκέτη- ονομάζουν Happy Trafficking.

Για το πόσο χαρούμενη είναι η νέα του μορφή, κατάφερε πολύ γλαφυρά να μου περιγράψει η Έλενα. Η Έλενα που ξεκινά κατευθείαν να μου μιλά για την πίκρα της, τότε, στα 25, όταν την χώρισε ο επί δύο χρόνια φίλος της...

Τότε ήταν που άρχισε να συνειδητοποιεί ότι δεν την κρατά τίποτα πλέον στην Ρωσία. Ούτε τα 70 ευρώ που έπαιρνε ως δασκάλα, ούτε η μιζέρια της πόλης της. Έτσι, όταν έμαθε για το πρακτωρείο ευρέσεως εργασίας που αναλαμβάνει όλα τα ταξιδιωτικά έξοδα και την γραφειοκρατεία όσων γυναικών θέλουν να μεταναστεύσουν, και εσύ τους επιστρέφεις τα χρήματα όταν αρχίσεις να δουλεύεις, που σου βρίσκει δουλειές με 70 ευρώ την μέρα, πιάστηκε από την ιδέα να ξαναρχίσει τη ζωή της στην -τόσο όμορφη από τις περιγραφές τους- Θεσσαλονίκη. Μετά από τρείς μέρες διαδρομή με λεωφορείο, έφτασε τελικά στην Ελλάδα. Όπως της είχαν υποσχεθεί την παρέλαβε μια κυρία, μια Βουλγάρα. Και όπως την είχε ονειρευτεί η θάλασσα του Θερμαϊκού έλαμπε...
Μεταφέρθηκε σε ενα διαμέρισμα, αλλά μόλις η πόρτα έκλεισε η Βουλγάρα ξαφνικά σοβάρεψε. Της είπε τα διαδικαστικά, ότι πλέον την έχει αγοράσει, ότι θα εκδίδεται όσες φορές της λέει και στο ενδιάμεσο θα είναι κλειδωμένη εδώ μέσα. Α! Και πριν την κλειδώσει προσθέτει πως μόλις χθες βρέθηκε μια σαν και αυτή, σφαγμένη στην παραλία. Γι’αυτό να κάνει καλά την δουλειά της, γιατί εδώ που ήρθε δεν πρόκειται κανείς ποτέ να την ψάξει.
Από εκείνη την πρώτη μέρα στη Θεσσαλονίκη δεν θυμάται πολλά άλλα να μου πεί. Μόνο ότι στο τέλος τη βραδιάς κατέληξε σε ένα νοσοκομείο. Κάτι είχε σπάσει μέσα της, ούτε η ίδια κατάλαβε τί ακριβώς, γιατί ο Φώτης, ο οδηγός που την μετέφερε στους πελάτες, για εκείνο το πρώτο βράδυ είχε κανονίσει δεκατρείς διαδρομές.
Και τις επόμενες μέρες δεν την περίμεναν να αναρρώσει, παρ’όλο που τους έλεγε πόσο πονάει. Ο Φώτης την επέστρεφε και την κλείδωνε στο διαμέρισμα συνήθως το πρωί, στις έξι και η Έλενα διαλυμένη προσπαθούσε να κοιμηθεί για να αντέξει την μέρα που ξημέρωνε. Που θα ξεκινούσε με τον εφιαλτικό κουδούνισμα του κινητού της γύρω στις δώδεκα, για να αρχίσουν πάλι οι επισκέψεις σε σπίτια και ξενοδοχεία. Λεφτά, δεν κράτησε φυσικά ποτέ στα χέρια της. Αυτά τα κανόνιζε ο Φώτης. Τρεφόταν αποκλειστικά με σουβλάκια, που τις έφερνε το πρωί ο Φώτης, ο οποίος είχε και ένα σουβλατζίδικο και τα συνόδευε με απειλές κατά της ζωής της.
Μετά από έναν μήνα η Βουλγάρα έκρινε πως της είχαν σπάσει αρκετά τον τσαμπουκά. Είχαν έρθει και δύο άλλα κορίτσια από την Ρωσία και ο Φώτης θα έπρεπε να αναλάβει τις καινούριες. Οπότε αποφάσισε να δώσει τα κλειδιά στην Έλενα. Από εδώ και πέρα θα δουλεύει «ελεύθερη», της ανακοίνωσε. Θα πηγαίνει με ταξί στους πελάτες της, όταν θα την καλεί. Και να μην τολμήσει να κάνει καμιά χαζομάρα να πάει στην αστυνομία, γιατί όλοι οι αστυνομικοί είναι πελάτες μας και να είσαι σίγουρη ότι θα σε γυρίσουν πίσω. Και όταν σε γυρίσουν, δεν θες να ξέρεις τι περιμένει...
Έτσι η Έλενα για τις επόμενες εβδομάδες κινούνταν ανάμεσά μας, και έτρεμε ελεύθερη καθώς περιπλανιόταν στους δρόμους της συμπρωτεύουσας. Χαμογελούσε για να κρύψει τον τρόμο της μήπως και ο ταξιτζής την καταλάβει και την καταδώσει στην αστυνομία και ζούσε απόλυτα ελεγχόμενη από το κινητό της και από τις αιφνίδιες εφόδους των μαστροπών της...

Και κάπως έτσι το Happy Trafficking, πείτε το όπως θέλετε τέλος πάντων, πέτυχε τον σκοπό του. Όχι μόνο γιατί τα θύματα γίναν υπάκουα και σιωπούν πλέον ή ψεύδονται όταν συλλαμβάνονται, όποτε και απελαύνονται ή επαναπατρίζονται χωρίς να καταδώσουν τους μαστροπούς τους. Όχι μόνο γιατί οι μαστροποί εξακολουθούν και να την βγάζουν καθαρή και να βγάζουν εκατομμύρια...

Πέτυχε κατά βάση γιατί εμείς πλέον, άντρες και γυναίκες, δεν διστάζουμε στη θέα μιας «Ρωσίδας», χαμογελαστής και με κραγιόν, να κάνουμε διάφορους αφθαίρετους συνειρμούς. «Γιατί όλες τους είναι ίδιες». Πέτυχε γιατί περπατώντας στην οδό Ευριππίδου, θα χασκογελάσουμε πονηρά με τις... «Μαυρούλες». Πέτυχε γιατί αλλάξαν οι έννοιες των λέξεων αυτών. Γιατί μπήκαν στο λεξιλόγειό μας, ίσως και στο ίδιο ταξί με μας. Από το οποίο αρκεί εμείς να κατεβούμε όπως-όπως, χωρίς ποτέ να κάτσουμε να παρατηρήσουμε σε ποιό στενάκι θα στρίψει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου