Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Τρεξε Ροζι, τρεξε!

Στις σκοτεινές διαδρομές του μόντελινγκ.




Πρώτη δημοσίευση περιοδικό Εψιλον, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 2006.

Η Ρόζι Μ. ήταν ήδη λιγάκι ζαλισμένη από το ποτό όταν την πλησίασε ο κ. Σταύρος μες στο κατάμεστο κλάμπ και αναγκάστηκε να του ζητήσει ευγενικά να επαναλάβει αυτό που μόλις της είπε. «Μήπως είστε μοντέλο; Γιατί αν δεν είστε, είναι, πραγματικά, πάρα πολύ κρίμα.», ήταν, στο δεύτερο άκουσμα, οι λέξεις που έκαναν το δεκαεξάχρονο κορίτσι να σταματήσει σιγά σιγά να χορεύει και να αφιερώσει στον κουστουμαρισμένο πενιντάρη την αμέριστη προσοχή της.
Και έτσι αυτός συνέχισε. Είχε κάποιο πρακτορείο μοντέλων, είχε και πολλές άκρες στα καλλιστεία του Αντ1 και θεωρούσε ότι άξιζε οπωσδήποτε να συμπεριλάβει την Ρόζι στην επόμενη διοργάνωση. Η μικρή, ένα κράμα ντροπής, αμηχανίας και ανείπωτης χαράς, πάει να μουρμουρίσει κάτι. Να μην ανησυχεί για τίποτε, την κόβει ο κ.Σταύρος. Εντός της εβδομάδας κιόλας θα της τηλεφωνήσει για να κάνουν κάποιες ζωντανές φωτογραφήσεις, ώστε να αρχίσει να προετοιμάζεται. Θα σκίσει, πάντως, είναι σίγουρος. Έχει δει κορίτσια και κορίτσια, αλλά η Ρόζι έχει αυτό το κάτι...

Το τηλεφώνημα φυσικά δεν άργησε, και μετά από δύο βράδια βρέθηκε, μαζί με καμιά δεκαριά άλλες πιτσιρίκες στον καναπέ ενός μπάρ στου Ρέντη να πίνουν ποτά, όλα κερασμένα από τον ιδιοκτήτη και την παρέα του. Ο κ.Σταύρος ήταν και αυτός εκεί, και της έλεγε να χαλαρώσει και να διασκεδάσει. Όταν όμως με τα πολλά ενημέρωσαν τα κορίτσια πως ξεκινάνε, έδωσαν στην καθεμία και από ένα μπικίνι για να το δοκιμάσουν. Η Ρόζι προς στιγμήν κομπλάρει. Δεν ξέρει αν πρέπει να την κοπανήσει από κεί μέσα μες νυχτιάτικα ή να ακολουθήσει τις υπόλοιπες και να βάλει φρόνημα το μαγιώ της. Τελικά επιλέγει το δεύτερο. Εδω μιλάμε για το όνειρό της. Εδώ μιλάμε, ίσως, για την ευκαιρία της ζωής της. Να την καταστρέψει έτσι επειδή ξαφνικά φοβάται και κάνει σαν μικρό παιδάκι;
Και μετά από λίγο, πάνω στον ίδιο καναπέ που τα πίνανε, και υπό την εποπτεία των αγριεμένων βλεμμάτων του μαγαζιού η Ρόζι θα νιώσει, έτσι ημύγυμνη μες στον κόσμο, για πρώτη φορά την αποθέωση του φακού.
Θα συνεχίσει για άλλες πέντε έξι φορές να ποζάρει σε μπάρ και καφετέριες, σε διάφορες περιοχές της Αθήνας, αλλά για τα καλλιστεία, τον απώτερό της στόχο, ή για χρήματα δεν θα γίνει ποτέ λόγος. Ούτε θα δει ποτέ τις φωτογραφίες αυτές κάπου δημοσιευμένες. Και λίγο πριν αρχίσει να τσινάει η μικρή, ο κ. Σταύρος θα την βγάλει από την μέση. Θα πάψει να της τηλεφωνεί και θα της φορτώσει και έναν δήθεν καβγά με μια άλλη κοπέλα για να την διώξει, καθώς η Ρόζι του βγήκε πολύ «συνεσταλμένη». Δεν έρχεται σχεδόν ποτέ μόνη της στα μαγαζιά ούτε είναι όσο δεκτική θα έπρεπε με τους ιδιοκτήτες ...

Το «κακό», όμως, έχει ήδη γίνει. Το μικρόβιο της έχει μπεί για τα καλά και η Ρόζι πρόκειται να πάρει σβάρνα τα πρακτορεία για να γίνει μοντέλο. Δυστυχώς όμως δεν θα πάει στα μεγάλα, εκεί όπου θα της έλεγαν την αλήθεια. Ότι, δηλαδή, της λείπουν περίπου δέκα πόντοι για να γίνει τοπ μόντελ και ότι τα χαρακτηριστικά της, αν και όμορφα, δεν είναι τόσο λεπτεπίλεπτα όσο θα ήθελαν. Όπου θα την προέτρεπαν ωστόσο να της κάνουν ένα book, να πάει σε κάποια κάστινγκ, για διαφημιτικά, ή και για τίποτα καταλόγους ρούχων. Και δεν ξέρεις ποτέ. Αλλά θα της ξεκαθάριζαν ταυτόχρονα ότι σε αυτό που πάει να μπλέξει θα αφιερώσει πάρα πολλές ώρες, πάρα πολύ τρέξιμο και, σίγουρα, δεν θα της αποφέρει και πολλά χρήματα. Έως λίγα. Θα την παρακαλούσαν, τέλος, να μην το πάρει προσωπικά, γιατί και οι ίδιοι, που βλέπουν εκατοντάδες κορίτσια το χρόνο, νιώθουν τυχεροί αν βρούν μία, άντε δύο, κοπέλες το χρόνο που να έχουν τα φόντα για να κάνουν καριέρα...
Και κάπου εκεί θα της κοβόταν ο χαβάς της μικρής, θα αποφάσιζε να επιστρέψει στις συνομήλικες φίλες της και στο σχολείο που τόσο βαριέται, ενώ εμείς δεν θα είχαμε κανένα ρεπορτάζ...


Παρένθεση. Στην Αθήνα μόνο υπάρχουν σήμερα περί τα εικοσιπέντε πρακτορεία μοντέλων. Από αυτά τα επτά-οχτώ είναι τα σοβαρά, τα γνωστά και μεγάλα πρακτορεία, που «βγάζουν» μοντέλες. Τα επόμενα δέκα περίπου κινούνται στα όρια του επαγγελματισμού, και ασχολούνται κατά βάση με άλλες εκφάνσεις τις μόδας, όπως της διαφημίσεις, τα προμόσιον, μικρά καλλιστεία ή τίποτα καταλόγους.
Παράλληλα, δεν είναι και μικρός ο αριθμός των εν ενεργεία μοντέλων στην Ελλάδα που είναι περί τις 400 κοπέλες. Σε αυτές προστίθονται και 100- 150 ξένα κορίτσια που έρχονται μέσω πρακτορείων για κάποιες βδομάδες στη χώρα μας για να «φτιάξουν» το book τους, και προτιμούνται συνήθως από τα περιοδικά. Τώρα, από τις Ελληνίδες μοντέλες, οι γνωστές, επώνυμες και πλούσιες είναι όλες και όλες καμιά εικοσαριά. Οι επόμενες 150 περίπου καταφέρνουν ως ένα βαθμό να συντηρούνται από αυτό το επάγγελμα, με πάρα πολύ τρέξημο όμως, αν αναλογιστεί κανείς ότι μια φωτογράφιση σε περιοδικό, ένα fashion editorial, αποφέρει σε μια κοπέλα μόνο περί τα 200 ευρώ μεικτά, από τα οποία το 30 % πάει στο πρακτορείο της. Και υπόλοιπες 200 μοντέλες τρέχουν και αυτές, ανάλογα με την αντοχή της καθεμίας και την θέλησή της για να παραμείνουν στον χώρο.
Αυτά για τα σοβαρά πρακτορεία και για τις «επίσημα» μοντέλες. Γιατί από εκεί και έπειτα ξεκινάει το χάος: Ένα πλήθος κοριτσιών που θέλουν και αυτές να γίνουν μοντέλα, περίπου έξι πρακτορεία που δεν τα έχει κανείς στην πιάτσα καν ακουστά συν καμιά εικοσαριά, κάθε βδομάδα, αγγελείες σε εφημερίδες με τηλέφωνα πρακτορείων-εκτροπές σε κινητά.
Από εκεί και πέρα ξεκινάει μια μικρή, δηλαδή, αλλά δυναμική, παραβιομηχανία της μόδας που χτίζεται πάνω στις ματαιόδοξες και ανήλικες πλάτες εκατοντάδων κοριτσιών σαν την Ρόζι και ανθεί με τη βοήθειά τους. Λειτουργεί με τους δικούς της κανόνες, το δικά της δοκιμασμένα τρικ, για τα οποία όλοι οι υπόλοιποι της πιάτσας παραδέχονται ότι «γίνονται επικίνδυνα πράγαμτα», αλλά κανείς δεν ξέρει να σου πει επακριβώς τι κάνουν.
Το γεγονός πάντως, αυτό καθ αυτό, ότι παρελαύνουν κάθε χρόνο συνολικά τόσα κορίτσια που θέλουν διακαώς να γίνουν μοντέλα από όλα αυτά τα πρακτορεία, μην σας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Όπως μας πληροφορούν από τα πρακτορεία πρόκειται για «νόστιμες», «ξεπεταγμένες» νεαρές, που ακούν συνέχεια από φίλους και γνωστούς πόσο όμορφες είναι και έχουν μια εντελώς διαστρευλωμένη εικόνα της μόδας στο μυαλό τους. Αυτή του απόλυτου γκλάμουρ, των φλάς, της εύκολης ζωής και των τρελών κασέ. Οπότε όταν έρθει και ένας ξένος, μεγαλύτερος, που φαίνεται να ξέρει πράγματα και τους επιβεβαιώσει με τις κατάλληλες λέξεις το «ψώνιο» τους σιγοντάροντας ταυτόχρονα αυτή την εικόνα τους για τον χώρο, το κοριτσάκι γίνεται το πιο εύκολο θύμα στον κόσμο.
Και τόσο λόγω του αριθμού τους όσο και της πίεσης τους, μέσω των αγγελειών αλλά και του επιτυχημένου scouting σε μπάρ και σε κλάμπ, είναι πιθανότερο μια πιτσιρίκα να πέσει πάνω στα «δεύτερα», παρά στα σοβαρά πρακτορεία. Στα σοβαρά, άλλωστε, πρακτορεία τείνουν να πηγαίνουν κυρίως φιλόδοξες μαμάδες συνοδεύοντας τα δεκαπενάχρονα καμάρια τους, για να υλοποιήσουν το όνειρο αμφοτέρων για μια καριέρα στο μόντελινγκ. Η μαμά της Ρόζι όμως, δεν έχει χρόνο για τέτοια. Δουλεύει κάτι τρελά ωράρια σε ένα κομμωτήριο και όσο για τον μπαμπά της...Αφήστε τα. Απ’όταν έμεινε από απουσίες πέρσυ η μικρή, δεν μιλάνε πια καθόλου. Κλείνει η παρένθεση και πάμε πίσω στη Ρόζι, γιατί περιμένει.

Περιμένει τον κ. Χρήστο, ξεπαγιασμένη από το κρύο, σε ένα υπόγειο μιας μονοκατοικίας κάπου στα βόρεια προάστια και κρατάει ακόμα το απόμμα με το όνομα και τη διέυθυνση του πρακτορείου. Ήρθε μαζί με τον φίλο της από τον Πειραιά μες στα χιόνια για το interview και έτρεμε, όχι μόνο από το κρύο, καθώς έψαχνε μες στα στενάκια αυτό το σπίτι. Δεν έκανε όμως πίσω και μπήκε τελικά τσεκάροντας ξανά και ξανά το απόκομμα με τον αριθμό του σπιτιού. Στον χώρο του υπογείου χαζολογούν διάφορα πιτσιρίκια, αγόρια, κορίτσια και οι φίλοι τους, που συστήνονται ως μοντέλα. Και να και ο κ.Χρήστος, ένας νεαρός τυπάς, που παίρνει την Ρόζι από το χέρι και την πάει στη διπλανή αποθήκη για να γνωριστούνε.

Εκεί μέσα, όπου με τα βίας στριμώχνονται δύο καναπεδάκια και ένα τραπέζι, της τονίζει ότι δεν έχει καμία ανάγκη γιατί είναι πολύ όμορφη, ότι θα πρέπει ωστόσο να του τηλεφωνεί συχνά γιατί έχει πάρα πολλά κορίτσια στο πρακτορείο αλλά και πως η δουλειά αυτή είναι διασκέδαση. Η Ρόζι συμφωνεί και επαυξάνει αγχωμένα. Τον διαβεβαιώνει πως όταν θέλει κάτι πολύ το κυνηγάει. Πώς βάζει μεγάλους στόχους. Πως το σχολείο είναι ένας μικρός στόχος που δεν την ενδιαφέρει.
Ο κ.Χρήστος κουνάει το κεφάλι του εις ένδειξη συμφωνίας και παίρνει τα στοιχεία της. Όταν της ζητάει και κάποιες φωτογραφίες, η μικρή ψαχουλεύει αμήχανα μες στην τσάντα της. «Είναι λίγο παλιές, δεν φαίνομαι πολύ καλά...», δικαιολογείται και κρέμεται από τα χείλη του. Ο κ. Χρήστος τις βλέπει και χαμογελάει. Του αρέσουν πολύ. Θα τις κρατήσει, λοιπόν, και η μικρή χαλαρώνει.
Και είναι έτοιμη να της τραβήξει ένα βιντεάκι. Το κάνει αυτό σε όλα τα κορίτσια που έρχονται, αν και έπειτα τις παραπέμπει να πάνε και οι ίδιες στις εταιρείες παραγωγής διαφημιστικών για να τους κάνουν εκεί και ένα επαγγελματικό βίντεο. Σε περίπτωση που θελήσουν κάποιες κοπέλες για κομπάρσους σε μια διαφήμιση ή για κοινό σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, ο κ.Χρήστος τις ενημερώνει τηλεφωνικώς και τις στέλνει στο γύρισμα. Κρατάει περίπου το μισό της αμοιβής που είναι γύρω στα 100 ευρώ μεικτά για συμμετοχή σε σποτ, 50 ευρώ μεικτά για συμμετοχή στο κοινό. Αλλά τα καλά λεφτά «παίζουν» αν στείλει κάποιον «πρωταγωνιστή» σε τόκ σόου, όπου θα πεί τον πόνο του. Εκεί μιλάμε για 3000 ευρώ, αλλά μέχρις στιγμής εχει στείλει μόνο τρεις-τέσσερις.
Όλα αυτά δεν τα ξέρει βέβαια ακόμα η μικρή. Το μόνο που ξέρει είναι ότι άρεσε στο κ.Χρήστο, ότι τα πήγε καλά και όταν, σε λίγες μέρες, το τηλέφωνό της χτυπά και της λέει να ετοιμαστεί για ένα διαφημιστικό γύρισμα, η Ρόζι νιώθει πιο κοντά στον στόχο της παρά ποτέ.

Για καμιά βδομάδα δεν μιλάμε. Την έχω αφήσει τρισευτυχισμένη, να ανυπομονεί για το πρώτο της «γύρισμα». Και την ξαναπετυχαίνω ένα ράκος. Το γύρισμα διήρκεσε δώδεκα ατελείωτες ώρες ορθοστασίας, όπου κρατούσε ένα δίσκο στο χέρι καθώς ο ρόλος της ήταν αυτός της σερβιτόρας και κανένας δεν της απηύθυνε το λόγο. Όσο για φλας, φώτα, γκλάμουρ και λάμψη; Ούτε ίχνος. Μόνο 40 ευρώ που πήρε στο τέλος στο χέρι και έπειτα έφυγε.
Ο κ.Χρήστος; Είναι πολύ καλό παιδί μου λέει, αλλά δεν έχει να την στείλει κάπου αλλού τώρα. Κάτι της είπε και αυτός για ένα σόου, αλλά επειδή δεν ανέφερε τίποτα για λεφτά δεν το ρισκάρει πάλι.
Ίσως γι’αυτό ξαφνιάζομαι πραγματικά όταν ολοκληρώνει λέγοντάς μου με απόλυτη αποφασιστικότητα πως «απ’ότι καταλαβαίνεις δεν υπάρχει περίπτωση να το βάλω τώρα κάτω!» Αλλά πριν σπεύσει να ξανααρπάξει το τηλέφωνο προλαβαίνω να την πείσω για το εξής: από δω και πέρα να πηγαίνουμε παντού μαζί.

Και μετά από κάποιες πολλαπλά ερμηνεύσιμες τηλεφωνικές συνομηλίες, κύριοι που την αποκαλούν «μωράκι» και κατά τα άλλα της μιλούν στον πληθυντικό, κοινούς περιπάτους μας σε πρακτορεία σοβαροφανή ή μη, η μικρή πετυχαίνει «διάνα». Ένα πρακτορείο που την θέλει μόνο για φωτογραφήσεις, όχι διαφημισείς και σαχλαμάρες, και τις λέει και ότι αν είναι καλή έχει άμεση προοπτική για το εξωτερικό. «Φυσικά και θα πάμε στον κ.Δημήτρη», μου λέει λοιπόν η Ρόζι.
Και φυσικά ο κ. Δημήτρης, με τον κωμικά χοντρό φακό γυαλών μέσα από τον οποίον δεν φαίνονται με τίποτα τα μάτια του, της χαρίζει ένα πλατύ χαμόγελο ικανοποίησης με το που την βλέπει. Είναι τέλεια! Και είναι μόνον 16! Μόνο που του κόβεται το γέλιο μαχαίρι όταν συνειδητοποιεί ότι η μικρή συνοδεύεται. Πέφτει επιτόπου το συνθηματικό τηλεφώνημα στον συνέταιρο: «Η κοπέλα είναι πολύ... αδύνατη. Αλλά ερχόμαστε από εκεί. Ετοιμάσου», και σε όλη τη διαδρομή από το τρένο του Πειραιά μέχρι το «στούντιο», έχει πάψει να ασχολείται με την μικρή και προσπαθεί εναγωνίως να καταλάβει τι ρόλο παίζω εγώ.
Αλλά μες στο ασανσέρ, στο δικό του έδαφος πλέον, η Ρόζι εγκλωβίζεται. Τα σώματα εφάπτονται, τα βλέμματα δεν διασταυρώνονται, η αμηχανία ξεκινά. Για πέντε ορόφους. Ώσπου να μας ανοίξει την πόρτα ο Σπύρος, ο φωτογράφος και συνέταιρός του, που με αργές κινήσεις μας καλωσορίζει στο «στούντιο», ένα σαλόνι με τρίποδες, φώτα και έναν υπολογιστή, όπου πλανάται μια ανησυχητική σιωπή. Οι δυο κύριοι συννενοούνται μεταξύ τους βουβά, η Ρόζι λουφάζει σε έναν καναπέ και εγώ δεν μπορώ να πάρω το βλέμμα μου από τις δύο κλειδωμένες πόρτες στο διάδρομο.
Τελικά της απευθύνουν το λόγο. Και της λένε κάτι μισόλογα. Αν θέλει να ξαναέρθει αύριο, να νιώθει πιο άνετα, για να την φωτογραφίσουν. Η να τις δώσουν τώρα ένα μαγιουδάκι, αλλά ίσως καλύτερα αύριο;... Η Ρόζι ενίσταται. Δεν γδύνεται με τίποτα! Ο κ. Δημήτρης δεν καταλαβαίνει γιατί. «Ποιό είναι το πρόβλημά σου; Μια χαρά είσαι!» Ο φωτογράφος γουρλώνει τα μάτια του προς εμένα. «Δεν είναι έτοιμη η κοπέλα, άσ’την», του λέει. Δεν βγαίνει άκρη.
Η μικρή ζητάει να της δείξουν κάτι από τη δουλειά τους. Δεν βρίσκουν τίποτα. Μόνο έναν μικρό κατάλογο μιας δεύτερης βιοτεχνίας ρούχων. «Α! Έχουμε στον υπολγιστή, και μια παρουσίαση ενός κάστινγκ», λένε, και στην οθόνη αρχίζουν να εναλλάσσονται κάποια κορίτσια ολόγυμνα ή με μαγιώ. Η Ρόζι παγώνει. Αναγνωρίζει κάποιες φάτσες. Κάποια κορίτσια από τα μπάρ και τα καφέ όπου πήγαινε και αυτή, αλλά δεν μιλάει. Η υφέρπουσα διαστροφή στον χώρο αρχίζει να μου γυρνάει και μένα το στομάχι και κάνω πως σηκώνομαι. Η Ρόζι ανασαίνει.
Στην πόρτα όμως ο κ.Δημήτρης της φράζει το δρόμο. Να χαλαρώσει, της λέει. Είναι πολύ ωραία, πρέπει να γίνει λιγάκι πιο προκλητική μόνο, για να συνεργαστούνε. Γυρνάνε πορνό. Πως το λένε, αισθησιακές ταινίες, τα λεφτά είναι καλά και θέλουν πολύ να συμμετάσχει και αυτή. Και να μη φοβάται καθόλου, οι ταινίες πάνε κατευθείαν στο εξωτερικό... Ο φωτογράφος μπαίνει πάλι στη μέση. Το μουρμουριτό κόβεται απότομα. «Άρχισε την πάρλα», μου χαμογελάει και κοιτάει την Ρόζι: «Εσένα θα σου ξανατηλεφωνήσουμε».

Ακριβώς μια εβδομάδα μετά, ξαναβρισκόμαστε με την Ρόζι στην δικιά μας φωτογράφηση πλέον. Η μικρή τα πάει περίφημα. Ο δικός μας φωτογράφος είναι πολύ ικανοποιημένος. Με την πρώτη ευκαιρία η Ρόζι ξεγλιστρά για δυο λεπτά για να έρθει να μου πει, με μάτια που αστράφτουν, τα νέα: ένα από τα πρακτορεία που πήγαμε επικοινώνησε μαζί της και θα της κανονίσει μια δουλειά. Ανυπομονεί να έρθει η ώρα για να πάει! Κάτι της λέει ότι αυτή η φορά θα είναι η φορά της!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου