Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

the Greek Gigolo






Πρώτη δημοσίευση:
περιοδικό "Ε", Κυριακάτικης Ελευθεροτυπία.



Φωτογραφίες: Διονύσης Κρεζίας.








Καθισμένος στον καναπέ – ευθυτενής, καλοντυμένος, σοβαρός- ο πρώτος ζιγκολό που μπήκε ποτέ σπίτι μου πίνει νες καφέ σκέτο. Αν η μάνα μου ήξερε όταν με σπούδαζε τι σόι «ρεπορτάζ» θα έκανα μια μέρα, παίζει να με έστελνε καρφί για παντρειά μετά το Λύκειο. Ωστόσο, εγώ είμαι μακράν πιο αμήχανη από τον Ιάσονα (έτσι είναι το καλλιτεχνικό του). Διότι εκείνος στο ραντεβού μας μου ήρθε συνοδευόμενος: από την κοπέλα του...

Του ζήτησα να βρεθούμε, να μου πει για τις γυναίκες, τις ελληνίδες, τις ξένες, το σεξ και το συναίσθημα και αυτός αφού το σκέφτηκε, αφού μάλιστα συμφώνησε και για πρώτη φορά να φωτογραφηθεί, μου έβαλε έναν όρο: να είναι μαζί, λέει, και η καλή του. Πάει, χάλασε ο κόσμος έλεγα (και με το δίκιο μου), αλλά όταν η φωτογράφηση πια αρχίζει η Βίκυ, έτσι λένε την κοπέλα του, μια δυναμική, αεικίνητη Αγγλίδα με καρφάκια μαλλί, του φτιάχνει στοργικά τα μαλλιά. Του ισιώνει το πουκάμισο όταν χρειάζεται, του χαμογελάει να του ανεβάσει τη διάθεση, του λέει τι ωραίος που είναι. Τι γλυκό, πάω να πω μέσα μου, αλλά η σκέψη μου διακόπτεται διαρκώς από το κινητό του Ιάσονα: χτυπά ανά τρίλεπτο, και είναι το δεύτερο κινητό, αυτό που έχει αποκλειστικά για τις πελάτισσες. «Είμαι απασχολημένος, με παίρνετε πάλι σε κάνω τρίωρο;», απαντά σε όλες ευγενικά, ψυχρά, σίγουρος. Ρωτάω την Βίκυ πως δεν ζηλεύει.

«Να φανταστείς ότι παλιότερα», γελάει τρανταχτά «σε άλλες σχέσεις μου, ήμουν φοβερά ζηλιάρα! Κοίτα, έχουμε έναν κανόνα: όχι λεπτομέρειες. Θέλω να ξέρω μόνο ότι είναι καλά, ασφαλής και τίποτα άλλο», μου απαντά.
«Ξέρεις, η ζήλια είναι κάτι τόσο υποχθόνιο: σου ρουφάει ζωτική ενέργεια, σε θολώνει, δεν σε αφήνει να ζήσεις το παρόν. Σε απομυζεί. Το έχω περάσει, και πραγματικά δεν άξιζε. Δεν με έβγαλε πουθενά. Η δουλειά του Ιάσονα, είναι ακριβώς αυτό που είναι: μια δουλειά. Την οποία παίρνει πάρα πολύ σοβαρά. Για να διατηρεί όμορφο το σώμα του, ‘το εργαλείο της δουλειά του’, δεν τρώει αλάτι, ούτε ζάχαρη, δεν πίνει, δεν καπνίζει, γυμνάζεται καθημερινά, έχει περισσότερα καλλυντικά στο μπάνιο του απ’ ότι έχω εγώ... Είναι ‘επαγγελματίας’. Μεταξύ μας, από την άλλη, έχουμε κάτι εντελώς διαφορετικό».

Η Βίκυ κοντεύει να με πείσει, αλλά ο Ιάσονας πετάγεται να υπογραμμίσει και την ιδιάζουσα λεπτομέρεια που ίσως κάνει την διαφορά: «Είναι αγγλίδα- μια ελληνίδα δεν θα μπορούσε ποτέ να αποδεχτεί την ζωή μου. Το έχω δοκιμάσει. Ήταν μόνο φωνές και ζήλιες…».

Αργότερα -είναι πια όλος δικός μου- αλλά εγώ ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω τις «προκαταλήψεις» μου: γιατί ένας άντρας να προτιμά να πηγαίνει με μεγάλες, αμφιβόλου εμφάνισης και συμπεριφοράς γυναίκες, από το να πιάσει μια άλλη, μια οποιαδήποτε άλλη, δουλειά; Τι χαρά μπορεί να παίρνει από μια ζωή που εκτυλίσσεται στα μουλωχτά, στην οποία διαρκώς μεταμορφώνεται από κυνηγός σε πληρωμένο παιχνιδάκι;
Τον ρωτάω λοιπόν, πως και ξεκίνησε την καριέρα αυτή…

- Είδα μια ταινία: το «Gigolo», με τον Richard Gere… (γέλια). Ήμουν 18άρης, είχα φύγει από το σπίτι των θετών γονιών μου στην Κηφισιά –μια πλούσια οικογένεια, η οποία με υιοθέτησε, μεν, δεν μου έδωσε όμως ποτέ αυτό που λέμε στοργή ή αγάπη. Έτσι, βρισκόμουν μόνος στην Αθήνα φιλοξενούμενος σε έναν φίλο και έπρεπε επιτακτικά να βρω δουλειά. Ωστόσο ήμουν αφενός μικρός και αφετέρου αρκετά καλομαθημένος... Πήγα σε διάφορες αγγελίες, εις μάτην, και όταν είδα την ταινία αυτή, λέω λες; Μου πρώτο- μπήκε η σκέψη. Έβαλα μια αγγελία σε εφημερίδα και έδωσα για τηλέφωνο το σταθερό του φίλου μου, περιμένοντας κάποια να με καλέσει. Υπόψιν τότε ήμουν παρθένος ακόμα. Όταν άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνο όμως ήταν μόνο άντρες, που με ρωτούσαν αν είμαι ενεργητικός η παθητικός. Εγώ πέρα από εντελώς στρείτ, δεν ήξερα καν σε τι αναφέρονταν! Κάποτε κλείστηκε τελικά το πρώτο ραντεβού με μία κυρία- και έτσι έχασα την παρθενιά μου: για 15.000 δραχμές την ώρα. Τότε, το 1995, αυτές ήταν οι τιμές: από 10- 30.000 την ώρα Ήταν όμορφα… Την επόμενη μέρα όμως, είχα ένα πρωινό ραντεβού, όχι και τόσο καλό: η κυρία ήταν αρκετά χοντρή…


- Τι γυναίκες σε καλούσαν τότε;
- Τότε στα μέσα του 90, και για τα πρώτα 8 χρόνια ήταν ραντεβού της μίας ώρας. Κάποιες με καλούσαν –σπίτι τους ή σε ξενοδοχείο- τρεις ακόμα και 4 φορές την βδομάδα. Από 25 έως 45 χρονών, μέση κι άνω τάξη. Δεν ξέρω αν ήταν παντρεμένες, γιατί δεν ρωτάω ποτέ λεπτομέρειες, αυτό που ήθελαν πάντως ήταν πολύ διακριτικά να περάσουν καλά.
Τότε ήμουν και κάπως ρομαντικός ακόμα (γέλια)…Ξέρεις, μου άρεσαν τα χάδια, ο αισθησιασμός και νόμιζα πως αυτό αρέσει στις γυναίκες. Αλλά καμία σχέση... Αυτές ήθελαν μόνο να περάσουν καλά. Μες σε μια ώρα, βέβαια, τι άλλο να θέλεις; Επίσης είχα και πολλά ζευγάρια, τα οποία πάλι δεν ενδιαφέρονται για ρομάντζα: ήταν διαρκώς ψεκάστε- σκουπίστε- τελειώσατε. Γι αυτό σταμάτησα να απευθύνομαι μόνο σε αυτή την «πελατεία».

-Τι γυναίκες βλέπεις σήμερα;
Κυρίως ξένες, ευρωπαίες ή αμερικανίδες, που έρχονται στην Ελλάδα. Πρόσφατα με κάλεσε π.χ. μια αμερικανίδα στην Μύκονο. Έμεινα ένα απόγευμα σε ένα πολύ ωραίο ξενοδοχείο, πληρώθηκα 1.500 ευρώ και έφυγα. Και χωρίς να κάνω σεξ. Είναι το «επόμενο στάδιο» ας το πούμε, ενός ζιγκολό: να δουλεύει ως συνοδός. Για μένα το σεξ πια αν προκύψει θα είναι όχι επειδή θέλει η πελάτισσα, αλλά επειδή θα θέλω και εγώ...

- Τότε γιατί σε καλούν;
- Κοίτα, μιλάμε για κυρίες 35, 45 χρονών -ή τόσο δείχνουν τουλάχιστον γιατί με σας δεν ξέρει κανείς ποτέ!- μορφωμένες, καλλιεργημένες που έρχονται στην Ελλάδα για δουλειές. Είναι συνήθως καριερίστριες, μοναχικές οι περισσότερες, ανύπαντρες ή διαζευγμένες, που έχουν ξεπεράσει κάποια κοινωνικά ταμπού. Δεν θέλουν πια να βρουν τον άντρα με τα λεφτά και την καλή δουλειά. Θέλουν απλά να χαλαρώσουν, να περάσουν καλά και ξέρουν να το ζητάνε. Θέλουν να ξεφύγουν. Και το σεξ σε αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται απαραιτήτως…

- Πως είναι δηλαδή ένα τυπικό ραντεβού;
- Συνήθως τις παίρνω από το ξενοδοχείο τους και τις πάω σε ένα ωραίο εστιατόριο. Δεν είναι ανάγκη να είναι στο Κολωνάκι, αρκεί να είναι ένα όμορφο μέρος. Τις βλέπω και σαν τουρίστριες που ήρθαν να δουν την Ελλάδα, οπότε όλο το πακέτο πρέπει να είναι άψογο. Μόλις συναντηθούμε, θα μιλήσουμε λίγο για την χώρα μας, θα τις πω δυο πράγματα για την Αθήνα, για τις ομορφιές της, θα την ρωτήσω κάποια πράγματα για την δική της χώρα, αλλά ποτέ τίποτα προσωπικό. Θα κοιτάξω να της κάνω ένα κομπλιμέντο- μόνο όμως αν το εννοώ πραγματικά, αν μου αρέσει στ’ αλήθεια κάτι πάνω της- και μετά, άπαξ και σπάσει ο πάγος, θα μιλήσουμε για ότι θέμα θέλει: πολιτικό, κοινωνικό, σχετικό με την μόδα, την τέχνη, τα πάντα. Φτάνει να χαλαρώσει και να νιώσει άνετα στην αρχή.


- Σε έχει ερωτευτεί ποτέ κάποια;
- Όχι, δεν το αφήνω εγώ. Αν είσαι επαγγελματίας, δεν συμβαίνει. Είμαι ζεστός, αλλά όχι οικείος ώστε να θέλουν να το προχωρήσουν. Αλλά είπαμε: έρχονται και για λίγο…

- Πόσο κοστίζεις;
- 200 ευρώ την ώρα. Εξαρτάται, όμως, από τις ώρες που θα με κλείσουν και από τι θα συμβεί μετά. Μια έξοδος από τις 8 έως τις 12 το βράδυ, για φαγητό συνήθως κοστίζει 500- 600 ευρώ.

- Από που σε βρίσκουν;
- Μέσω ίντερνετ κυρίως- είμαι σε διάφορα σάιτ με φωτογραφίες, περιγραφές, τιμές, τα πάντα. Οι ξένες, επίσης, αν κάποια μείνει ευχαριστημένη, θα με συστήσει και στις φίλες της. Και αν κάποια φίλη δεν σκοπεύει να έρθει άμεσα στην Ελλάδα, με καλούν στο εξωτερικό. Στη χώρα τους, ή σε κάποιο βαρετό επαγγελματικό ταξίδι, στο οποίο αντί για μόνες, προτιμούν να συνοδεύονται από κάποιον νεαρό όλο το τριήμερο...

- Είναι αμήχανη η στιγμή της πληρωμής;
- Όχι: όταν έχω κάνει τα πάντα, ό,τι μπορώ για να περάσουν καλά, νιώθω και εγώ οκ, και οι ίδιες. Τα αφήνουν κάπου, σε ένα τραπεζάκι, δεν είναι σπουδαία στιγμή.

- Και όλο το βράδυ κερνά η γυναίκα;
- Ε, ναι (γέλια). Πολλές όμως επιμένουν να μου δίνουν τα χρήματα στο εστιατόριο για να φαίνεται ότι πληρώνω εγώ τον σερβιτόρο. Κυρίως οι ελληνίδες, οι κυρίες του εξωτερικού όχι τόσο. Οι ελληνίδες ακόμα και στον καφέ θυμάμαι παλιότερα, όταν ήμουν 20άρης, μου έδιναν οι 40άρες τα λεφτά κάτω από το τραπέζι να πληρώσω εγώ… Μα φαίνεται η διαφορά- κάνει μπαμ! Αν δεν είμαι γιος σου, τότε τι είμαι; Έτσι είναι, όμως, οι περισσότερες Ελληνίδες: ντρέπονται να κυκλοφορήσουν μαζί μου. Είναι γεμάτες ενοχές.

- Γιατί;
- Κοίτα: υπάρχει ο ζιγκολό που πουλάει έρωτα: Σε προσεγγίζει, χτίζει μια επαφή, περιμένει να τον ερωτευτείς και με την προϋπόθεση ότι υπάρχει έρωτας από την γυναίκα, ξεκινά μια σχέση. Εννοείται, επίσης, ότι η γυναίκα έχει μια οικονομική επιφάνεια. Ύστερα από λίγο αρχίζει να την «μαδάει». Ε, λοιπόν, με αυτό η Ελληνίδα νιώθει πολύ άνετα. Είναι υποκριτικό, είναι παραμύθι, το ξέρει και η ίδια, αλλά ενδύεται με πέπλα έρωτος…
Την ίδια στιγμή δεν νιώθει άνετη να «πληρώσει» ένα παιδί. Το θεωρεί υποτιμητικό. Βλέπεις η νοοτροπία της Ελληνίδας είναι διαφορετική: πιστεύει ακράδαντα ότι με την κατάλληλη «προετοιμασία», όσο χρονών και αν είναι, μπορεί να βρεί έναν άντρα. Επιπλέον, ο άντρας εδώ ακόμα θεωρείται κυνηγός, δεν «αγοράζεται».

- Στο έχουν περάσει ποτέ αυτό, ότι κάνεις κάτι υποτιμητικό;
- Ναι, συχνά. Οι Ελληνίδες κυρίες μου λένε «μα εσύ δυο μέτρα παλικάρι, τόσο όμορφο παιδί, γιατί κάνεις αυτό το πράγμα»; Συνήθως της απαντάω «Ακριβώς γι αυτό: Επειδή είμαι δυο μέτρα παλικάρι».




- Πόσοι ζιγκολό υπάρχουν στην Ελλάδα;
- Τέτοιο που πουλάνε έρωτα, θα τρομάξεις, αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί. Και αρσενικοί και θηλυκοί… Ζιγκολό σαν εμένα δεν ξέρω. Δεν υπάρχει κάποια σχετική μέτρηση… (γέλια) Σίγουρα θα υπάρχουν πάντως και άλλα παιδιά.

- Με πόσες έχεις πάει;
- Δεν ξέρω. Πλέον δεν πάω με πολλές. Αλλά θα είναι μεγάλο το συνολικό νούμερο… Παλιά, υπολόγισε, είχα 5 με10 ραντεβού την μέρα…

-Απολαμβάνεις πια το σεξ;
- Κοίτα, η δική μου απόλαυση είναι όταν η γυναίκα περνά καλά μαζί μου, όταν ευχαριστώ γυναίκες που τους λείπει αυτό το κάτι, που δεν ικανοποιούνται από τον άντρα τους. Που δεν έχουν το θάρρος να του ζητήσουν αυτό που θέλουν επειδή είναι αδιάφορος, επειδή έχει βαρεθεί, επειδή θεωρεί πως «η σύζυγος» πρέπει να είναι «κάπως». Ε, εγώ αυτό που προσπαθώ είναι να μπω στο μυαλό της, να την ανοίξω, να μου πει αυτά που δεν μπορεί να πει στον άντρα της. Πρέπει να της τα βγάλω εγώ- αν δεν το κάνει ο ζιγκολό της, ποίος θα το κάνει; Ποιος άλλος θα ασχοληθεί μαζί της, όσο εγώ; Και είναι μεγαλύτερη η πρόκληση να ικανοποιήσεις γυναίκες 45 ετών, που έχουν μια παγιωμένη σεξουαλική δραστηριότητα, παγιωμένους ρόλους με τους συζύγους, από 25άρες. Από κει λοιπόν ντοπάρομαι… Αν αυτή νιώθει ωραία θα νιώσω και γω.

- Η πιο μεγάλη γυναίκα που σε έχει καλέσει;
-Ήταν 87 χρονών! Δεν έκανα τίποτα, εννοείται. Της είπα: δεν υπάρχει περίπτωση, θα σε αφήσω στον τόπο! Ήταν μια ελληνίδα, σε ένα πολύ κυριλέ διαμέρισμα στην Βασιλίσσης Σοφίας και από το τηλέφωνο με είχε προϊδεάσει «δεν έχεις πρόβλημα με την ηλικία, ε; Γατί τα έχω τα χρονάκια μου»…

- Το πιο περίεργο που σου έχουν ζητήσει;
- Να σφυρίζω κλέφτηκα και να φοράω μπότες... Αυτή μου φώναζε «γεια σου μόρτη»!

- Βιολογικά: πως αντεπεξέρχεσαι;
- Υπάρχουν ιατρικά βοηθήματα. Που σε ‘πιάνουν’ για 36 ώρες...

- Η κρίση σε επηρεάζει;
- Λοιπόν, επειδή η πορνεία όχι μόνο είναι το αρχαιότερο επάγγελμα αλλά πάντα υπήρχαν και αρσενικοί πόρνοι, να ξέρεις πως σε περιόδους κρίσεων το επάγγελμα ανθεί… Ταυτόχρονα ο κόσμος πάει στο ποιοτικό: αν θα τα δώσει, δεν θέλει να τα ξοδέψει από δω και από κει. Και στις γυναίκες συνοδούς παρατηρείται αυτό.


- Οι φίλοι σου σε ζηλεύουν;
- Έχω κάποιους γνωστούς, αυτοί δεν ξέρουν τι κάνω. Συνήθως λέω ψέματα, ξέρεις, άλλα επαγγέλματα, πολιτικός μηχανικός π.χ. Δύο-τρεις φίλοι μου ξέρουν, λένε πως θα ήθελαν να το κάνουν και οι ίδιοι. Για πλάκα μου ζητάνε να τους βάλω και αυτούς στη δουλειά. Συνήθως τους γειώνω. Τους απαντάω πως στην πράξη θα μπορούσαν άραγε να πάνε με μια γυναίκα που δεν τους αρέσει; Ή που δεν εγκρίνουν την συμπεριφορά της; Ή την συμπεριφορά της στο κρεβάτι; Αλλά, γενικά δεν έχω ούτε οικογένεια ούτε πολλούς φίλους. Με αυτή τη δουλειά δεν γίνεται: οι περισσότεροι θα ντραπούν να σε συστήσουν την παρέα τους.

- Δεν σε ενοχλεί αυτό;
- Όχι. Γιατί έχω την κοπέλα μου πια, με την οποία επικοινωνούμε απόλυτα. Όσο για τον καθώς πρέπει τρόπο ζωής, αυτός που ως αξία έχει περάσει, το «οικογένεια- παιδιά – ιδιοκτησία», τον κατανοώ, καλά κάνουν όλοι τους, αλλά για μένα είναι πολύ συντηρητικός. Και να σου πω κάτι: δεν τους ζηλεύω… Βλέπω καθημερινά γύρω μου τέτοια στέρηση, τέτοια σεξουαλική στέρηση εννοώ και τέτοια μοναξιά… Τέτοιο άγχος να πετύχουν τις αξίες αυτές… που απλά δεν τους ζηλεύω. Προτιμώ να ζω μόνος μου, αλλιώς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου